‏کاش منم مثل بعضی دخترا تو برخورد بامردم ظرافت داشتم و بلدبودم با نازو عشوه صحبت کنم ولی همیشه یه دختری بودم که اصلا نشون دادن ظرافت دخترونم برای همه مردم تو زندگیم معنی نداشت.

‏دیگه جدی جدی به این باور رسیدم که آدم قابل دوست داشته شدنی نیستم.

‏دلم میخواد با دیوار درد و دل کنم، یا با فرش یا با خودکارام، خیلی از آدما بهترن، حرفام رو میشنون و اصلا تلاش نمیکنن بهم اثبات کنن که از من بدبخت ترن.

‏به هر روشی میتونی باهام آشنا بشی به جز اینکه بگی"سلام.میشه باهاتون آشنا بشم؟"

‏رابطه باید باعث پیشرفت زندگیمون بشه وگرنه تنهایی خودمون بلدیم برینیم توش

‏متاسفانه ذهنم هیچوقت نمیتونه بپذیره که یه نفر فقط منو دوست داشته باشه. یعنی همیشه با خودم میگم اینهمه آدم هستن که از هر نظر از من بهتر و زیباتر و دوست‌داشتنی‌ترن، چرا باید یک نفر فقط منو دوست داشته باشه؟ با چه منطقی؟

تاحالا هیچکس برای من آهنگی نفرستاده ک بگه اینو شنیدم و یاد تو افتادم.

دیگ لانگ دیستنس شده جزیی از زندگیم
هرکسو هرچیو ک میخوام ازم دوره

دوستای واقعی میرینن ب هم وگرنه قوربون صدقه رفتن ک فق اداس

تو از وینستونای جدیدم کیری تری

‏توهم «اگه مزاحمش باشم روش نشه بگه » دارم.

‏کی گفته بزرگترین ترس آدم از تنهایی و بی پولیه؟ بزرگترین ترس آدم از سوسک پرندس، دختر و پسرم نداره.

‏ی جوری رفتار نکنید که آدمای اطرافتون مجبور شن سیکتونو بزنن.

‏از لحاظ روحی نیاز دارم برای ست کردن با هر استایلم یه جفت ایر جردن داشته باشم.

‏من وقتی یکیو بلاک میکنم ینی با تموم وجود ازش عنم میگیره هیچ دلیل خاص دیگه ای نداره.