‏دیگه جدی جدی به این باور رسیدم که آدم قابل دوست داشته شدنی نیستم.

‏دلم میخواد با دیوار درد و دل کنم، یا با فرش یا با خودکارام، خیلی از آدما بهترن، حرفام رو میشنون و اصلا تلاش نمیکنن بهم اثبات کنن که از من بدبخت ترن.

‏به هر روشی میتونی باهام آشنا بشی به جز اینکه بگی"سلام.میشه باهاتون آشنا بشم؟"

‏رابطه باید باعث پیشرفت زندگیمون بشه وگرنه تنهایی خودمون بلدیم برینیم توش

‏متاسفانه ذهنم هیچوقت نمیتونه بپذیره که یه نفر فقط منو دوست داشته باشه. یعنی همیشه با خودم میگم اینهمه آدم هستن که از هر نظر از من بهتر و زیباتر و دوست‌داشتنی‌ترن، چرا باید یک نفر فقط منو دوست داشته باشه؟ با چه منطقی؟

تاحالا هیچکس برای من آهنگی نفرستاده ک بگه اینو شنیدم و یاد تو افتادم.

دیگ لانگ دیستنس شده جزیی از زندگیم
هرکسو هرچیو ک میخوام ازم دوره

دوستای واقعی میرینن ب هم وگرنه قوربون صدقه رفتن ک فق اداس

تو از وینستونای جدیدم کیری تری

‏توهم «اگه مزاحمش باشم روش نشه بگه » دارم.

‏کی گفته بزرگترین ترس آدم از تنهایی و بی پولیه؟ بزرگترین ترس آدم از سوسک پرندس، دختر و پسرم نداره.

‏ی جوری رفتار نکنید که آدمای اطرافتون مجبور شن سیکتونو بزنن.

‏از لحاظ روحی نیاز دارم برای ست کردن با هر استایلم یه جفت ایر جردن داشته باشم.

‏من وقتی یکیو بلاک میکنم ینی با تموم وجود ازش عنم میگیره هیچ دلیل خاص دیگه ای نداره.

تو یه دلیل واسه بیدار بودن به من نشون بده من دیگه انقدر نمیخوابم.