من همیشه سارالین بودم

نمیدونم عزیزم؛ همه پروانه‌هایی که تو شکمم پرواز میکردن وقتی میدیدمت‌ رو کشتی.
الان خوشحالی؟

به من در عمق نگاهت که ناکجای جهان است وطن بده.

غمگینت خواهند کرد،
بسیار غمگین!
آن وقت حتما مرا به یاد خواهی آورد.

‏شاید باورتون نشه ولی وقتی یکی براتون مهمه باید بهش نشون بدید

گاییدین با این ستایش کردناتون

ریدم

از وقتی نیستی همه هم اسم تواَن.

منم و حسرت اون شب که نگفتم تو بمون

مهاجرت هاتون بوی تلاش نمیده
بوی پول میده.

‏جای زن تو آشپزخونه نیست، رو صورتته.

اگه کارا و رفتارای کیریتونو میزدم تو روتون الان اینجوری جلوم حرومزاده نبودین .

میگفت احوال آدما رو نپرس،تا وقتی که اگه گفت خوب نیستم،بتونی کاری واسه حال بدش بکنی.

خویش را گم کرده‌ام بعد از تو در آوار خویش!
رحم کن! می‌ترسم از تنهایی بسیار خویش
شمع جانم را مسوزان بیش از این، دیگر مگو
«اشک می‌ریزد برای گرمی بازار خویش»
آن‌چنان سرگرم رویای تو هستم، بارها
دیده‌ام خواب تو را با دیده‌ی بیدار خویش
چهره‌ای دارم که پنهان در نقاب کهنه‌ای‌ست
خیره در آیینه‌ام با حسرت دیدار خویش!
باشد ای خورشیدِ پنهان! در حجابِ خویش باش
باز هم خو می‌کنم با سایه‌ی دیوار خویش

به قول نزار قبانی:

اگر برای تو خیری داشت میماند،
اگر دوستدارت بود حرف میزد،
و اگر مشتاق دیدنت بود می‌آمد.

مردم همیشه برای رسیدن به چیزایی که میخان همدیگرو فریب میدن

‏داریوش تو «ای عشق» خونده: «برای زنده بودن دلیلِ آخرینم باش». شاعر معشوقه رو دست‌آویزی برای سُر نخوردن تو سرازیریِ مرگ کرده.این‌جوری معشوقه در واقع دلیلی برای زندگی نیست، تنها دلیلی محکم و بازدارنده برای نمردنه. چیزی روی مرزِ ناامیدی از زندگی و ترس از مرگ، امیدی روی لبه.
•ستایش‌جودکی

وای بر من، تو همانی که امیدم بودی؟