صندلی‌های خالی کم نیست و جای خیلی‌ها خالیه. عشقید همه‌تون.

ببینین چه کرده خانوم بناناهَمیک!!

وقتِ رفتن، وقتِ خوبی برای محکم بغل کردن نبود، اما خوشحالم که حداقل اومدم، به رهبری تو، به کامِ همه ی ما کانال نویسا.

بغل‌لازم‌تر از من توی تهران نیست الان جانم. قدر همه‌ی حداقل‌ها رو می‌دونم. 💙

عشق به معنای واقعی، یکی از دوست‌داشتنی ترین جمع‌هایی که توش بودم؛ تَنَم باید جدا می‌شد و قلبم هی می‌گفت «نه، پنج‌دقیقه دیگه هم بمون حالا.»

و در نهایت اجازه بدین من سکوت کنم وقتی صادق، صادقانه، هرچی لازم بود رو گفته:

یه روزی که همه حال هممون خوب بود به مستاجر پلاک ۱۲ میگیم به جای ماشین، مینی‌بوس بگیره، با دل که حال خوبش حالمون رو خوب کنه و ناگفته‌ که اگه آقای وی خسته شد از حرف زدن با راننده که خوابش نبره، حرفاش رو بگه و زهرا و علیرضا که قول داده یه کانال بزنه و اسمش رو بذاره «سگ‌سیبیل» و زیکسی که خندیدنش خستگی سفر رو ببره و مُبی که حرف بزنه با بچه‌های جدید یخشون باز بشه، به میزبانی دوات میریم کل ایران دور دور، همه‌ی بچه‌ها رو ببینیم
حالا که اینجوری شد، بریم آلمان یافار رو هم ببینیم

آقا اسفندیار یه تنه جور یه تهران رو کشید!

این چه اسم کسشعریه خب :|

اسمیه که من گذاشتم، کسشر هم تویی!

می‌بینم که ادمین‌ها امروز دور هم جمع شدند. یک نفرشان هم نگفت جای کان اعظم٬ امیر امیرلطیفی خالی.
مبارک دشمنانم.

گفتیم استاد. زیاد هم گفتیم!

به تمام ادامینی که امروز هم رو دیدن حسودی می‌کنم و من هم اعلام می‌دارم که قهرم.

ما خار داشتیم فقط!

نه عزیز. نه.
رفقای تهران‌نشین، به‌خصوص ادمین‌ها، باور کنید سفر ما فشرده و دو روزه بود. خیلی دوست داشتم بیشتر بود زمان تا تک‌تک‌تون رو می‌دیدم. همین جمعی که جمع شد هم همت بچه‌هایی بود که خودشون از این پست پیگیر من شدن و شناس و ناشناس تماس گرفتن و هم‌نشینی باهاشون شد افتخار من. کم‌سعادت بودم که نشد همه رو ببینم. ایشالا دفعات بعد حتماً از دل همه‌ی قهرها درمیارم. دوستتون دارم و هرجایی که هستین لبخند رو لبتون باشه.

«سخن گفتن با تو، برایم پناه بود.»

این صادقانه!‌ست توی بالکن، روبروش هم دوات و مستاجر پلاک ۱۲. والا‌مون هم بود.

مرا ببوس؛
این جنگو کش نده.

به من بود، با تو بودم.