و در نهایت اجازه بدین من سکوت کنم وقتی صادق، صادقانه، هرچی لازم بود رو گفته:

یه روزی که همه حال هممون خوب بود به مستاجر پلاک ۱۲ میگیم به جای ماشین، مینی‌بوس بگیره، با دل که حال خوبش حالمون رو خوب کنه و ناگفته‌ که اگه آقای وی خسته شد از حرف زدن با راننده که خوابش نبره، حرفاش رو بگه و زهرا و علیرضا که قول داده یه کانال بزنه و اسمش رو بذاره «سگ‌سیبیل» و زیکسی که خندیدنش خستگی سفر رو ببره و مُبی که حرف بزنه با بچه‌های جدید یخشون باز بشه، به میزبانی دوات میریم کل ایران دور دور، همه‌ی بچه‌ها رو ببینیم
حالا که اینجوری شد، بریم آلمان یافار رو هم ببینیم

آقا اسفندیار یه تنه جور یه تهران رو کشید!

این چه اسم کسشعریه خب :|

اسمیه که من گذاشتم، کسشر هم تویی!

می‌بینم که ادمین‌ها امروز دور هم جمع شدند. یک نفرشان هم نگفت جای کان اعظم٬ امیر امیرلطیفی خالی.
مبارک دشمنانم.

گفتیم استاد. زیاد هم گفتیم!

به تمام ادامینی که امروز هم رو دیدن حسودی می‌کنم و من هم اعلام می‌دارم که قهرم.

ما خار داشتیم فقط!

نه عزیز. نه.
رفقای تهران‌نشین، به‌خصوص ادمین‌ها، باور کنید سفر ما فشرده و دو روزه بود. خیلی دوست داشتم بیشتر بود زمان تا تک‌تک‌تون رو می‌دیدم. همین جمعی که جمع شد هم همت بچه‌هایی بود که خودشون از این پست پیگیر من شدن و شناس و ناشناس تماس گرفتن و هم‌نشینی باهاشون شد افتخار من. کم‌سعادت بودم که نشد همه رو ببینم. ایشالا دفعات بعد حتماً از دل همه‌ی قهرها درمیارم. دوستتون دارم و هرجایی که هستین لبخند رو لبتون باشه.

«سخن گفتن با تو، برایم پناه بود.»

این صادقانه!‌ست توی بالکن، روبروش هم دوات و مستاجر پلاک ۱۲. والا‌مون هم بود.

مرا ببوس؛
این جنگو کش نده.

به من بود، با تو بودم.

خدایی اگر هست، رها کنه عالم رو و حافظ تو باشه تو نبودنم.

کاش می‌تونستی چیزایی که برات نوشتم و نفرستادم رو بخونی و منم حرفایی که باید میزدی و نزدی رو می‌شنیدم

يه جورى بغلم كن كه تا ابد توى تو گُم بشم و ديگه هيچوقت پيدا نشم.

کی فکرشو می‌کرد که یه روز دلم انقدر زیاد برای کسایی که دو روزه شناختمشون تنگ بشه؟

بالاخره اتوبوس راه افتاد و صدای تهرانِ نامجو توی سرمه. «دیدی که دختر لر از اینجا رفت، حتا امیر دلخور از اینجا رفت. دل نیز با دلِ پُر از اینجا رفت، من دل‌شکسته‌ام که نمی‌مانم.»