این صادقانه!‌ست توی بالکن، روبروش هم دوات و مستاجر پلاک ۱۲. والا‌مون هم بود.

مرا ببوس؛
این جنگو کش نده.

به من بود، با تو بودم.

خدایی اگر هست، رها کنه عالم رو و حافظ تو باشه تو نبودنم.

کاش می‌تونستی چیزایی که برات نوشتم و نفرستادم رو بخونی و منم حرفایی که باید میزدی و نزدی رو می‌شنیدم

يه جورى بغلم كن كه تا ابد توى تو گُم بشم و ديگه هيچوقت پيدا نشم.

کی فکرشو می‌کرد که یه روز دلم انقدر زیاد برای کسایی که دو روزه شناختمشون تنگ بشه؟

بالاخره اتوبوس راه افتاد و صدای تهرانِ نامجو توی سرمه. «دیدی که دختر لر از اینجا رفت، حتا امیر دلخور از اینجا رفت. دل نیز با دلِ پُر از اینجا رفت، من دل‌شکسته‌ام که نمی‌مانم.»

هوای گریه با من،
مزه‌ی عرق با تو.

خوش شانس ترین آدما ،اسپرمایین که ریخته میشن تو فاضلاب.

یادمه بابابزرگم می‌گفت این شهر رو امام رضا نفرین کرده. رضایت بده سید، دهنمون سرویس شده با غمش، شیطونه میگه برگرد همون شهر بزرگه

متاسفانه «افسار پریشونیِ من دست خودم نیست.»

همینه که هست
نه بسته کس به من بس
نه کسته بس به دل من
رها رها رها من

می‌گه تو چرا انقد از شغال‌ها اطلاعات داری.
من بچه‌ی خراسانم عزیزم ما سوغاتیمون شغاله.

یه مادرِ سی و چندساله از جلوم رد شد. توی دست راستش چیپس و پفک‌نمکی، توی دست چپش کیک تولد. امشب چشم‌های خوشحال یه بچه حسابی برق می‌زنن و صبحونه‌ی فرداش باقیمونده‌ی کیک‌شه.

حوصله‌ی پیاده‌روی این دوتا ایستگاه رو نداشتم. کارت اتوبوسم همراهم نبود و داشتم فکر می‌کردم کی می‌ره این همه راه رو که دیدم روی دستگاه بلیت نوشتن: سرویس‌دهی رایگان. به مناسبت روز رانندگان!

خب، مرسی.
حالا یه میلیون‌دلار.

خورشید یه جوریه انگار تو بغل آسمونه.
ولی دوره. خیلی دوره.

از رفیقم زهرا. که فرشته‌ست و لباس آدم پوشیده. خیال کرده ما نمی‌فهمیم!

#گوش‌دوات

مامان پشت تلفن پرسید «چی شد؟»
گلودرد نذاشت جواب بدم. منتظر موند.
دید ساکتم، گفت: «عیبی نداره.»
مامان ماهیچه‌ی توی سینه‌م یه جوری شکسته و فرو ریخته که دکتر هرجای بدنم گوشی بذاره، توی گوشش می‌تپه. ولی به جاش امشب لوبیاپلو درست می‌کنم که خیالت راحت باشه غذا می‌خورم، پس خوبم.

واقعیتش رو بخواین زیادی تو زندگیم سرک میکشین و امشب انقد 🤏 فاصله دارم با پاک کردن دوات.

لالایی. لالایی.. لا..لا..لا..