ول کن این حرف‌ها رو.
تو کی میای خانمِ گودو؟

استیجی که توشم شامل هیچ حسی نمی‌شه، به این صورت که دارم از خلا خفه می‌شم و دلم می‌خواد جاش افسرده باشم تا فقط یه چیزی‌و حس کنم؛ بالاتر از سیاهی که می‌گن همینه قریب به یقین.

ولی من دلم نمی‌خواد افسرده باشم. همین بی‌حسی، حس خوبیه!

این «سپهر»ها هرکجا باشن خاعار معرفتن به مولا.

این غربت، غربتِ پاییز ۱۳۹۳ توی همین شهره.
ماه نیست که نگاهش کنم.

اوضاع اصلا خوب نیست ستار.

تیمی که پارسال رزومه فرستادم اصلا سین نکرد امسال شده همکارم. دنیا کوچیکه.

قفسه‌ی ثابت کنجِ کتابفروشی قدیمی که یه زمانی قدم بهش نمی‌رسید، حالا پر کتاب‌های خودمه. دنیا کوچیکه.

امشب انقدر احساس تنهایی می‌کنم که میخواستم به راننده اتوبوس بگم نمیای بالا یه چایی بخوریم؟

می‌گه آقای فلانی «بله» نصب کنید در تماس باشیم. عزیزم احتمال اینکه بنده تغییرگرایش بدم و بعد از دو بار گل چیدن و گلاب آوردن، سر سفره‌ی عقد به شما «بله» بگم بیشتر از نصب کردن این بدافزار کذاییه.

یا وفا، یا خبرِ وصلِ تو، یا مرگِ رقیب!
بُوَد آیا که فلک زین دو سه، کاری بکند؟

#حافظ

حافظ هم بی‌اعصاب بوده‌ ها. مرگ رقیب چیه مرد؟! ولت می‌کردن اسید هم می‌پاچیدی رو صورت معشوق لابد!

چه باحال. چه صبح پاییزی‌طوریه!

هوا هنوز هم خوبه! پشمام.

زنبیل چای و پیکنیک رو برداشتم. کسی هست بریم پارک کتلت بزنیم؟

من میام، بعد چای و باقلوا کتلت می‌چسبه.

صبحم رو من با بهمن و اسفند گی کلاب زدیم، شما برو چایی خوری روی چمن!
ما مثل هم نیستیم عزیز.

مثل هم نباشیم، کی ضرر میکنه؟

هوای مشهد هنوز خوبه. یکی بهش تافت زده. من خیلی چیزم. خدایا این چه امتحانیه!

در خونه رو پشت‌سرم بستم و بوی دلمه‌ی همسایه چنان مستم کرد که زیرلب گفتم وااااای دلمه...! بعد چرخیدم دیدم خانومِ همسایه دم در خونه‌شون وایستاده و لبخند می‌زنه. حیثیت نموند.