البته که این گپ توی این رشته تا حد زیادی منطقیه. مطمئنم دانشجوی انگلیسی زبان هم از تسلط منِ ایرانی به ادبیات فارسی می‌ترسه. ولی وقتی از پی‌اچ‌دی حرف می‌زنیم پروسه واقعاً به نظرم دارک‌تر می‌شه.

کاش توی یه کافه پیومنت دنج و خلوت توی کوچه‌پس‌کوچه‌های پاریس بودم و قهوه‌م رو با کیک خمیر فوندانت‌دار فانتزی می‌خوردم و گذشته به چیزمم نبود. ولی پشت میز پایان‌نامه‌مم توی مشهد ایران و گذشته چیزم گذاشته و کاریش نمی‌شه کرد.

توی چشم‌های زندگی نگاه می‌کنم.
جدیه مث که!

تو خر خاصی نیستی. تو یه خر خیلی خیلی خیلی معمولی هستی با یک دم کوتاه و کره‌خرانه.

ظهر پنجاه‌ویکم: گرسنه‌م و همه‌ی فست‌فودها یه مزه می‌‌دن. آشپزی پر از رنگه.

سودادزده‌ام و آرام.

نفس می‌کشم و جای آه، لپ‌هام رو پر می‌کنم که فوت کنم به شمع یه تولد دوباره.

کسی که هنوز من رو نمی‌شناسه، یه جایی نشسته و منتظرمه.

"اگرچه من به چشم تو، کمم. قدیمی‌ام. گُمم...
آتش‌فشان عشقم و دریای پرتلاطمم!"

آسیب دیدم بَد. دارم فکر می‌کنم به پاهای سامر پماد عضلانی بمالم و روی شونه‌م تشویقی بریزم شاید یه جوری بتونم ماساژ بدم این جهنم رو. ها؟ سامر؟

چرا باید از کسی که نیست انتظار بودن داشته باشم؟

اگه حضور مامان نبود، میگفتم که دیگه هیچ‌چیز مجانی خوبی وجود نداره!

انیمه‌ها زیبایی بصری دارن چون همون جزئیاتی از زندگی رو پررنگ و براق می‌کنن که نگاه ما کمرنگ و مات می‌بینه. گرد عادت روی چشم‌هامون نشسته.

یهو یادم اومد اونی که بار امانت نتوانست کشید و دهن همه‌تون رو سرویس کرد من بودم. هه هه.

نور صبح روی فرش خونه قشنگه.
ممنون ستار.

I don't have the luxury of "استراحت کن عزیزم."

توی خوابگاه زندگی کنی و درد و مرض بگیری، سخته و معذبی و احساس گناه داری مبادا بقیه اذیت شن. ولی وقتی تنها زندگی کنی خوبه، راحته، خودتی و خودت. گیم‌اور.

باشه. ولی من یادم می‌مونه.

گذشت اون دوران. الان چو عضوی به درد آورد روزگار، دگر عضوها به ***شونه.

وضعیت اقتصادی مملکت جوریه که نصف روز رو برای خودت بگذرونی، یه هفته می‌زنی توی سرت که چرا اون نصف روز رو کار نکردم و الان عین خر توی گلم.