ظهر پنجاه‌ویکم: گرسنه‌م و همه‌ی فست‌فودها یه مزه می‌‌دن. آشپزی پر از رنگه.

سودادزده‌ام و آرام.

نفس می‌کشم و جای آه، لپ‌هام رو پر می‌کنم که فوت کنم به شمع یه تولد دوباره.

کسی که هنوز من رو نمی‌شناسه، یه جایی نشسته و منتظرمه.

"اگرچه من به چشم تو، کمم. قدیمی‌ام. گُمم...
آتش‌فشان عشقم و دریای پرتلاطمم!"

آسیب دیدم بَد. دارم فکر می‌کنم به پاهای سامر پماد عضلانی بمالم و روی شونه‌م تشویقی بریزم شاید یه جوری بتونم ماساژ بدم این جهنم رو. ها؟ سامر؟

چرا باید از کسی که نیست انتظار بودن داشته باشم؟

اگه حضور مامان نبود، میگفتم که دیگه هیچ‌چیز مجانی خوبی وجود نداره!

انیمه‌ها زیبایی بصری دارن چون همون جزئیاتی از زندگی رو پررنگ و براق می‌کنن که نگاه ما کمرنگ و مات می‌بینه. گرد عادت روی چشم‌هامون نشسته.

یهو یادم اومد اونی که بار امانت نتوانست کشید و دهن همه‌تون رو سرویس کرد من بودم. هه هه.

نور صبح روی فرش خونه قشنگه.
ممنون ستار.

I don't have the luxury of "استراحت کن عزیزم."

توی خوابگاه زندگی کنی و درد و مرض بگیری، سخته و معذبی و احساس گناه داری مبادا بقیه اذیت شن. ولی وقتی تنها زندگی کنی خوبه، راحته، خودتی و خودت. گیم‌اور.

باشه. ولی من یادم می‌مونه.

گذشت اون دوران. الان چو عضوی به درد آورد روزگار، دگر عضوها به ***شونه.

وضعیت اقتصادی مملکت جوریه که نصف روز رو برای خودت بگذرونی، یه هفته می‌زنی توی سرت که چرا اون نصف روز رو کار نکردم و الان عین خر توی گلم.

توی این وضعیت اقتصادی اگه شما امنیت مالی و آرامش و پارتنر رو باهم می‌خوای، پیشنهاد من به شما برند شوگرمونه. هم مدل آقایان موجوده و هم خانوم ها. با گارانتی شش ماهه. لطفاً مدنظر داشته باشید که بی‌توجهی عاطفی و عدم تعهد در روابط جنسیش شامل گارانتی نمی‌شه.

چیزی که من فکر می‌کردم این بود که عشق یعنی من با نداشته‌هات هم می‌سازم. ولی خب تفکرم اشتباه بود. الان خودم دارم بکوب می‌خونم برای آزمون شوگری.

به سراغ من اگر می‌آیید،
از ۴۵ سالگی‌ام به بعد بیاید!

اینایی که میان خونه‌م به فرش خیره می‌شن و میگن «موی گربه‌س؟» خیلی خوبن. نه. پشم منه.