از دور سخته.
از نزدیک اون‌قدرها هم سخت نیست.

امید و ناامیدی توی وجودم، عین روز و شب شدن. به نوبت میان و می‌رن.

«چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است» شامل محبت و همدلی هم می‌شه.

گاهی اوقات پیش میاد که بخاطر یه شرایطی حالمون خوب نباشه.
چرا بجای عذرخواهی از رفتارهای بدی که ممکنه انجام بدیم، انتظار داریم بقیه حالمون رو درک کنند و بخاطر رفتارهای بد ناراحت نشن؟

اصلا مهم نیست که تو چقدر می‌ترسی یا چقدر اضطراب داری یا به طور کل، چقدر آماده نیستی. زندگی، تغییر رو مثل سونامی رو سرت آوار می‌کنه. همراه شو عزیز.

بزرگسالی یعنی غصه بخور، در کنارش به کارت هم ادامه بده.

یه لبخند به ظاهر بی‌موقع، گاهی معجزه می‌کنه.

اگه فردایی باشه، من با «تو» می‌سازم.

در تراس رو به گذشته باز کردم.
خودم رو دیدم که نشستم روی همین چهارپایه و سرم رو گرفتم بین دست‌هام. دست‌هایی که انگشت‌هاشون رنگ عوض کردن. دستم رو گذاشتم روی شونه‌م. امیدوارم دو سوی این فضا و زمان زودتر به هم برسه. زودتر بیام و من رو ببینم. «ما» رو ببینم.
راست می‌گفت. «شب همیشه شب نمی‌مونه.»

موقعیت:
سی‌سال رو رد کردی و هنوز حس‌هایی جدیدی رو تجربه میکنی.

#همین

ولی من خالت رو یادم مونده.

امروز یه آکواریوم ترک خورده‌م.

نمی‌دونم منم فقط یا شما هم فکر می‌کنین یافار داره به خاله‌ی یکی فحش می‌ده یا اینکه یک آکواریوم قهوه‌ی تُرک یا حتی آدم تُرک خورده.

منم بازی.

بخش پروازهای خروجی فرودگاه امام، مثل یه خونه‌ی جن‌زده‌ست که یه قبرستان سرباز زیرش خوابیده.
به محض اینکه واردش شی احساسات آدم‌ها وجودت رو می‌گیره: اضطراب، غم، بغض، سنگینی.

بخش ورودی اما اضطراب و بغض شیرین خودش رو داره. ارواح به آرامش رسیدن انگار.

از دیروز فقط یه کلمه ورد زبونمه: «چه جالب.»

هنوزم یک کمی عشق با خودم آوردم و این همه سال نگه‌ش داشتم توی خودم. مثل اون چند میل آخر ادکلنی که دلت نمیاد توی هر مهمونی و روی هر لباسی بزنیش.

پسرک گفت:
Relax. Relax. Relax!

تصمیم‌ها کم‌کم دارن توی سرم می‌چرخن و قد می‌کشن، مثل کوزه‌ای توی دست اوستا که از گِل شکل می‌گیره.

بچه‌ها، تراپیستم.
تراپیستم، بچه‌ها!