فردا پلن کوتاهی مو دارم و بسیار خوشحالم.

خو گرفتن با چیزی که قبلا از اون هراس داشتی تحسین برانگیزه.

این روزها بیش‌تر از هرچیزی از موقتی‌بودن خسته‌ام. دلم می‌خواد به یک اتفاق دائمی‌تری دل ببندم. چیزی که باور کنم مال منه و قرار نیست به این زودی‌ها ازم گرفته بشه.

عجب ترسی زیر پوستت جمع شده.

به غایت احساسات رسیده‌ام.

سهم ما از دنیا شده تکه خاطره‌های دفن شده که پس ذهن ما گه گاهی جولان می‌دن.

من هنوز هم برای همه چیز نهایت تلاشم رو انجام می‌دم اما اصرار نه، هنوز هم سعی می‌کنم به جای رها کردن، موندن و درست کردن رو یاد بگیرم اما اگر ببینم همه‌ی اونچکه انجام می‌دم یک طرفه‌است، تمام آن چیزی که ساختم رو خراب می‌کنم تا مبدا روزی دوباره از نو آغاز شود.

صداقت قوی ترین سیاسته.

من کلکسیون غنی‌ای از خال‌ دارم.

چهار روز مونده به سال جدید، کدورتا رو حفظ کنید و از درون خونه تکونی کنید چون شما قبل از اینکه به آدم‌ها نیاز داشته باشید به آرامش احتیاج دارید.

می‌گفت اگه بتونی آخرین آدم زنده روی کره زمین باشی و اون موقع اثری از نیاز به دیگری نداشته باشی و همچنان خوشحال و خوب باشی...اون موقع می‌تونی بگی سالمی.

ولی من واقعا اگه بخوام عکسی اینجا پست کنم روزی ده ساعت با خودم سر پست کردن یا نکردنش کلنجار می‌رم.

با من از اندوهت بگو.

من این روزها به خودسانسوری سرسام آوری رسیدم. این بسیار من رو آزار می‌ده. از آزار دادن خودم آزرده می‌شم ولی همچنان خودآزاری می‌کنم.

از نوشته‌های ادبی و روانشناسان‌ات بوی دروغ به مشامم می‌خوره.

وادی کوچکی از عطش زندگانی درونم می‌جوشد.

در پاسخ این پیام نوشت:

عمیق و سایه روشنی، از درون ژرفی که در بیرونت هم خوب حرف میزنی.

به ته های اسفند که می‌رسم لاق در هوا می‌مانم، نه توان کاری کردن دارم نه حوصله‌‌ی بیکار ماندن.

نوشته بود: من "نبود" رو به "کمبود" ترجیح می‌دم. به قول گفتنی« عزتی در هیچ است که در کم و کاستی نیست»