گفتم ولیعصر, از آن وسط تا بیاید کنار چندتایی فحش خورد عقب سه تا خانم بودند نشستم جلو, نرسیده به پاتریس ترمز زد یکهو در باز شد, اصلن از اول هم بسته نشده بود, هرچقدر با در ور رفت در بسته نشد خواهش کرد تا ولیعصر در را نگه دارم تا توی ولیعصر یک خاکی توی سرش بریزد, در را گرفتم, قبل از توحید زنها پیاده شدند پشت بیمارستان امام شروع کرد به حرف زدن و گفت پارسال شراب انداخته بوده البته برای خودش نه برای فروش تقریبن همه را خورده بود و فقط هفتاد لیترش مانده بود ( حساب میکردم چند مترمکعب شراب انداخته بوده که تقریبن همه اش را هم خورده بوده که هفتاد لیترش باقی مانده) بعد یکی رفته و او را فروخته. پشت چراغ تقاطع کارگر بودیم که گفت البته من برای مریضی میخورم وگرنه الکلی نیستم, از تریاکی بودن که بهتره. تایید کردم, وسط حرفهایش هم گوشی هی زنگ میخورد و من هم عذرخواهی میکرذم و جواب میدادم و بعدش هم میگفتم خب بعدش چی شد؟ توی دادگاه عجز و لابه کرده و تعهد داده ولی باید جریمه را پرداخت کند, قبل ولیعصر هم گفت : من راننده تاکسی نبودم کارگاه تراشکاری داشتم ورشکست شدم! پیاده شدم در را خودش گرفت و با یک دست رانندگی کرد و رفت پشت میدان و ناپدید شد.

#ازمیان_همینطوری_های_روزانه
#ای_لیا

@iliyaaf7

‏خواب‌هایم
بوی تن تو را می‌دهد
نکند آن دورترها
نیمه شب در آغوشم می‌گیری؟

فدریکو گارسیا لورکا
@iliyaaf7

زندگی
آدمی‌ست
که قلب تو را لمس می‌کند
و ذهن تو را می‌بوسد
بی‌آنکه بپرسد چرا رنجوری‌

#ای_لیا


@iliyaaf7

من اون پائینهای تهرون بزرگ شدم، همونجایی که دیوارهای شهر تموم میشد، فاضلاب تهران میومد اون پایین میشد مرداب و باتلاق، آشغالهای تهران رو میاوردن میریختن اونجا، یه جایی توی حاشیه منطقه ۱۸، تا همین ۴۰ سال پیش جزو شهر حساب نمیشد، تا ۲۵ سال پیش تلفن نداشتیم!! یک دنیای دیگه‌ای بود، الانش یه چیز دیگه‌ست البته، پر از پارک و خانه‌های نوساز و البته همونطور به هم ریخته. تا سال ۶۴ خیابونهاش خاکی بود و جهاد سازندگی اومد آسفالت کرد، بچگی من توی یک خانه حیاط‌دار با دوتا اتاق تو در تو گذشت، دستشویی و حموم بیرون بود، توی حیاط، سخت بود؟ خیلی! یک زیرزمین بزرگ با کلی آت و آشغال توش. حیاطش بزرگ بود با درخت ولی چرا خونه کوچیک بود؟ بعدها فهمیدیم پدرم فقط همونقدر پول داشته که بتونه همونقدر بسازه، خودش خونه رو ساخته بود. یک آشپزخانه رو هم فرض کنید که چسبیده به این اتاقها، آشپزخانه‌ای که بوی غذاش تا توی کوچه می‌پیچید، ۵ تا بچه قد و نیم قد صبح تا شب میزدیم توی سر همدیگه، اصلن نمیفهمیدیم یعنی چی، زندگی چیه، بزرگ شدن چیه، هرچند عجله داشتیم زودتر بزرگ بشیم و خلبان و دکتر و مهندس بشیم، هرچند توی اون محله‌ی داغون دیپلم گرفتن هم معادل دکترا بود اونم از کمبریج!
زندگی ساده بود، من اولین بار ۱۴ ساله بودم بیسکوییت کرمدار دیدم، یکبار برای یکی از همکارها تعریف میکردم توی ماموریت، توی فرودگاه نشسته بودیم باور نمیکرد هرچند الان دخترم برندهای بیسکوییت و شکلات های خارجی رو جوری به زبون میاره که من فکر می‌کنم داره تمرین زبان می‌کنه و بهش میگم باباجان من همون بیسکوییت کرمدار سبوس‌دار مینو برام همه‌ی اینهاست و خوشمزه‌تر.
من اون ته‌های تهرون بزرگ شدم، مسیر زندگیم می‌تونست اینی که الان هست نباشه اگر پدرم اصرار نداشت که ماها درس بخونیم. به قول خودش با کمربند صافمون کرد که کج نشیم.
یکبار ازم پرسید دوست داری برگردی به کودکی، گفتم نه! بچگیم قشنگ بوده؟! نه! سخت بوده، خیلی سخت. ممکنه زیر بار نوستالوژی اون دوران و سیب زمینی سرخ کرده‌های مادرم که چندتا ماهیتابه سرخ میکرد و الان هم با فکر کردن بهش دلم غنج بزنه دوباره بچه بشم ولی بچگی ما سخت گذشت توی اون محرومیتها. ساده بود، صفا بود، صمیمیت بود، عشق دختر همسایه بود ولی هرچی بود سخت بود.

#ای_لیا
#ازمیان_همینطوری_های_روزانه


@iliyaaf7

این منم لابد!
سال 63 است به گمانم. آن دورتر هم ابوی با پدربزرگ و برادر کوچکتر چه می گویند نمی دانم! این عکس را هم خواهرم گرفته است. با همان دوربین یاشیکائی که در عکس کتابخانه دیده میشود. عکس بداهه است. دوربین را تازه پدرجان از مکه آورده بود. ذوق عکاس شدن هم خواهری را ول نمیکرده است. بیشتر عکس ها هم همین شکلی شده اند. تار. ولی همین عکس تار لحظه ای را در خود ثابت نگه داشته است. یک لحظه از زمان را. شاید روزی تکنولوژی بتواند این لحظات فریز شده را دوباره زنده کند. کسی چه میداند.

+ آن زائده بنفش هم یوفو نیست! عکس را روی در یخچال نگه داشته است.

#ای_لیا
@iliyaaf7
اینستاگرام من : iliya.af7
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️

مهربانم 🎹🎙🎼
علی منتظری
#موزیک

@iliyaaf7

زخمهای زیادی توی این سالها نشست روی تنم،  از هزاران شکستگی کله‌م تو بچگی که توی کوچه بازی میکردیم یا یکی با چوب و سنگ میزد می‌شکست یا می‌خوردیم یه جایی مثلن لب جوب و جدول کنار خیابون و ... یکبار هم خواهرم گوشتکوب رو پرت کرد خورد توی سرم، یا زخمهای حین کار تو بچگی مثل زخمهای دوره کارگری تراشکاری یا مکانیکی یا زخمهای فوتبالی توی زمین خاکی و چیزهای دیگه مثل باغبونی و اینجور چیزها، هر روز خدا زخم بودم، کتک هم میخوردیم بابتش، بعدش بزرگتر شدیم پانسمان یاد گرفتیم با پرمنگنات و دواگلی و پارچه و پماد و ... حداقل فقط درد زخم بود و دیگه کتک نداشت. همه زخمها تقریبن جاشون خوب شد، دخترم میگه چون قوی هستی جاشون نمیمونه، هیچکدوم نموندن الا این زخم، چند سال پیش توی زمین چمن یکی من رو زد تعادلم به هم خورد سر خوردم روی زمین، چند دقیقه بعد یکی از بچه‌ها گفت دستت پر خونه، نگاه کردم کامل قرمز شده بود، خون میرفت، اومدم بیرون برام بستن، انگار توی زمین میخی شیشه‌ای چیزی بوده، بخیه هم نخورد حتی ولی جاش موند، نرفت، هنوز هست، یادمه سال ۷۶ توی زمین خاکی نیرو خوردم زمین قشنگ یه لایه از پوستم رفت تا ماه ها خون‌آبه میداد ولی اونم دیگه جاش نیست با اون عمق زخم ولی این هست، هست و قشنگ جلوی چشمامه، مثل این زخمها روی روح و احساسمون هم داریم. زخمهایی که روزگار و آدمها میزنن. برخی زخمها جاشون نمیمونه، حتی یادمون نمیاد کی زخم زده، کجا زخم زده، چطوری زده، جاشون خوب شده، ازشون رد شدیم ولی برخی زخمها حتس اگر خوب بشن جاشون هیچوقت خوب نمیشه، همیشه هستن، همیشه جلوی چشمهات هستن و هی بهت یاداوری می‌کنن، فرق زخم جسم و روح اینه که زخم جسم خوب میشه جاش میمونه ولی زخم روح اگر خوب هم بشه یهو از همون جای زخم ممکنه دوباره باز بشه، دوباره خونریزی کنیم، دوباره دچار تروما بشیم، دوباره برگردیم توی همون لحظه و زمان زخم شدن و دوباره زخم بشیم.
نگاه می‌کنم به جای زخم روی مچ، شبیه کشیده شدن ناشیانه چیزی روی رگه برای بریدن رگ، البته افقی! یکی دو نفری هم پرسیدن و توضیح دادم که چیه.
زندگی پر از این جاهای زخمه، یه سریشون میشن تجربه، تجربه‌ای که گاهی گران به دست اومده.

#ای_لیا

@iliyaaf7
⬇️⬇️⬇️⬇️

فلافلو گاز میزد. لقمه رو که جویید نوشابه رو آورد بالا و یه قلپ خورد و بعد نگاه کرد به شیشه! وقتی مطمین شد که هنوز به اندازه بقیه فلافلش نوشابه مونده گفت : مشکل اینجاست که آدما مسایل تو تختخوابو آوردن بیرون تختخواب و مسایل بیرون تخت خوابو بردن توی تختحواب!

منم همونطور که لقمه تو دهنم بود گفتم : هوم!

#ای_لیا
#ازمیان_همینطوری_های_روزانه
@iliyaaf7

دلتنگی همیشه یک جور نیست، صدایش یادت می‌آید، بوی عطرش، تنش، آنطور که نگاهت می‌کرد، آن اتمسفر پیرامونش، بعد همه اینها تبدیل می‌شود به یک تصویر، یک تصویر خاص از او که شبیه هیچکدام از عکسهایش نیست، جلوی صورتت نقش می‌بندد، لبخند می‌زنی.

#ای_لیا
ف

@iliyaaf7

:)))
@iliyaaf7

خاطرات شمال🎹🎙🎼
حمیرا
#موزیک
@iliyaaf7

‏اندوه
می‌ماند
آرام آرام برای خویش
خانه‌ای در قلبت می‌سازد.

#ای_لیا
@iliyaaf7

گفت غم تو را می‌فشارد، رنج در آغوشت خوابیده است و اندوه بر پیشانی‌ات بوسه می‌زند ... نگاه کرد به جایی که خورشید فرو می‌رفت آرام نشست روی زانو دست گذاشت بر روی زمین و گفت: زمین به کسانی ارث می‌رسد که رنج بر دوش می‌کشند و آرام نخواهند شد تا مرگ میان سینه‌شان را ببوسد و قلبشان آرام شود.
ایستاد کف دست را گذاشت میان سینه‌ام، چشمها را بست زیر لب چیزی گفت، زمزمه می‌کرد، لبخند زد و آرام محو شد.

#ازمیان_همینطوری_های_روزانه
@iliyaaf7

‏تو را 
چه کسی اسرافت می‌کند
 در حالی که من به ذره ذره از تو
محتاجم

جان یوجل
@iliyaaf7

‏پرسید: چگونه‌ای؟
گفت: چگونه باشد حال قومی که در دریا باشند و کشتی بشکند و هر یک بر تخته‌ای بمانند؟
گفتند: صعب باشد.
گفت: حال ما چنین است.

عطار نیشابوری
تذکرة الأولیا-ذکر حسن بصری
@iliyaaf7

وقتی سنگ کلیه ش عود کرد و به خونریزی شدید افتاد نمرد...
وقتی زایمان خیلی سختی داشت نمرد...
وقتی بی هوا پرید وسط خیابون و ماشینه تو چند میلی متریش ترمز کرد نمرد...
از موج های مختلف کرونا هم جون سالم بدر برد...
اما
وقتی نیمه شب...با صدای پچ پچ های عاشقانه اون مرد از خواب بیدار شد، مرد!
نه از اون مُرده ها که غسل و کفن کنن و بذارن تو خاک! نه!
اتفاقا هرروز صبح خرمن طلایی موهاشو شونه میکنه و میبافه!
قشنگ آرایش میکنه...
با وسواس لباس ترکیب میکنه و میپوشه..
تو محل کار با همه بگو بخند داره...
چی تغییر کرده؟؟؟
چشماش!
چشماش شده دوتا گوی سنگی عسلی وسط اون پلک های بلند و تاب دار با اون خط چشم های پهنی که میکشه!
اون روز دوستش بهش گفت : صدای بلند خنده ت نور خاموش شده چشماتو نمیپوشونه...!
و اون لبخند زده بود!
(این داستان واقعی ست!)

نوشته‌ی آیسان یکی از خوانندگان کانال
#شمانوشت

@iliyaaf7

من توی یکی از این تاکسی‌های اینترنتی پلتفرم رانندگی دارم، گاهی شبها ماشین رو برمی‌دارم و میرم چندتایی مسافر میزنم، من باب تنوع و کمی هم رانندگی، آدمها مختلفی سوار میشن، تیپها و شخصیتهای مختلف، مسافرهای شب فرق دارن، یک دنیای دیگه‌ای هستن، بعضی‌هاشون خودشون سر حرف رو باز می‌کنن، اینکه: چرا با همچین ماشینی کار می‌کنی اصلن میصرفه؟ آقا شما شبیه فولانی هستید خودشی؟ آقا من حالم خوب نیست میشه یه چیزی بگید، درباره خودتون؟ آقا گور پدر این مملکت بوق بوق بوق مادر بوق ... آقا آهنگ غمگین داری امشب دوست دخترم گفت میخواد ول کنه و ...

یکبار سمت اختیاریه یه پسر جوانی رو سوار کردم، تا رسیدم دیدم یکی دستش رو گرفته، سوارش کرد کرایه ۸۰ تومن بود ۲۰۰ تومن داد و گفت بقیه‌ش مال شما برسونیدش خودش پیاده میشه، راه که افتادیم آروغ که زد گفتم چی خوردی؟ گفت هیچی! گفتم از همون هیچی چقدر خوردی اگر ظرفیتت تکمیله بالا نیار فقط. گفت به جان مادرم دوتا خوردم، گفتم دوتا بطری؟ گفت من دوتا بطری بخورم که ... یه چیز نامربوطی گفت گفتم باشه، ولش کن، اومدم پایین انداختم توی امام علی وسط راه یهو زد زیر گریه، گفتم دستمال همونجا هست، گفت نه نمیخوام دلم گرفته، گفتم کیه که دلش نگرفته باشه، همه‌مون سر و تهمون رو بزنی همینیم. یه خرده گریه کرد وسطش چندتا هق هق زد و یهو گفت: مادرم هفته پیش مرد، پدرِ ... ولش کرده بود، من ۴ سالم بود، مادرم همه چیزم بود. حرف زد درباره مادرش، گوشیش رو دراز کرد طرفم گفت این مادرمه، گوشی رو گرفتم، زن جوانی ایستاده بود کنار ساحل، می‌خندید، گوشی رو پس دادم و تسلیت گفتم. دور زدم و پیچیدم توی دماوند، گفت من پیاده میشم، گفتم نه میذارمت دم همون آدرس، گفت میخوام پیاده برم، گفتم نه، بشین. گفت مگه بابامی؟ خندیدم و گفتم بشین بابا جان. حرف نزد. چند دقیقه بعد صدای خر و پفش بلند شد.

#تاکسی_نوشت
#ای_لیا

@iliyaaf7