میخ بروم یک وری اما نمی‌دانم چه وری

یه استوری گذاشتم از خودم و بابام. داشتم جواب آدمایی که گفتن شبیهید رو می‌دادم و مخالفت می‌کردم. از اتاقم اومدم بیرون دیدم جفتمون با شلوارک و زیرپوش توو اینستاییم.

استخری از حسرت رو باید کاسه‌کاسه خالی کرد توی حوضچه‌های شخصیتی. بخش عمیق استخر هم پرچالش‌ترین جاشه. بیفتی غرقی قلپ قلپ قلپ.

به رسم هر سال
دلبر یه اینقدر به فکر ما نباشه؟

بوسیدیم گذاشتیم کنار. کنار که نه، رو طاقچه.

لحظه‌ای که سال تحویل شد بابام بعد از چندین ماه رفت یه سیگار روشن کرد. چقدر من و این مرد بدون کوچکترین کامیونیکیشنی همو درک می‌کنیم.

دجله به دجله یم به یم چشمه به چشمه جو به جو

خوارشو گاییدم واقعن هر بار صدای نی رو می‌شنوم موهای تنم ویزی ویزی میشه.

از لحظه‌ای که وارد لاهیجان میشم توسط مامان‌بزرگم بابت سیبیلم فحش می‌خورم. بعد هر روز دوباره یادش میره دوباره فحشم میده.

بابام اومد تو اتاقم دوئولینگوشو نشونم داد گفت نگاه کن من توو همه لیگا شاگرد اولم همه رو سوسک می‌کنم. بعد رفت بیرون.

فکر می‌کنم ارتباطات و آدمایی که یک روزی دوستم داشتند رو به واسطه همین‌طوری که مغزم به موضوعات می‌پردازه پیدا کردم؛ منتها سیر فکری‌ام اصلا برای هجوم احساسات طراحی نشده.

جای خالی موهایت، در باد. معلق از طبقه چهارم آپارتمانی کنار استخر. و من تو را کاوش می‌کنم.

ظهری سیر تازه می‌خوریم تا شب هم رو می‌بوسیم مثلن.

در حال کاشتن برگ سیر
هدف؟ نامعلوم

نوتیفیکیشن جیمیل.

امروز تی‌ سیبیله قربون رفتند.

داشتم از خونه می‌زدم بیرون مامانم داد زد عه چایی نمی‌خوردی؟ گفتم چرا بدی نیست می‌خورم بعد میرم‌. گفت نه نداریم برو فلان کافه بخور.

یه استریمری رو سال‌هاست دنبال می‌کنم و با توجه به تایم‌زون‌های متفاوت یک‌جورهایی تبدیل به نقطه‌ی امنم در شب شده. توی چت‌ش با دست‌وپاشکسته‌ترین انگلیسی ممکن مبحث اسم آدم‌ها و شخصیتی که اسم‌ها دارن رو پیش کشیدم و چندین دقیقه کلی آدم مختلف داشتیم درباره‌ش صحبت می‌کردیم. حتی خود استریمره یه ویدیوی یوتیوب درباره همین موضوع گفت برم ببینم که به صورت علمی و آماری درباره این موضوع صحبت می‌کنه.