بابام اومد تو اتاقم دوئولینگوشو نشونم داد گفت نگاه کن من توو همه لیگا شاگرد اولم همه رو سوسک می‌کنم. بعد رفت بیرون.

فکر می‌کنم ارتباطات و آدمایی که یک روزی دوستم داشتند رو به واسطه همین‌طوری که مغزم به موضوعات می‌پردازه پیدا کردم؛ منتها سیر فکری‌ام اصلا برای هجوم احساسات طراحی نشده.

جای خالی موهایت، در باد. معلق از طبقه چهارم آپارتمانی کنار استخر. و من تو را کاوش می‌کنم.

ظهری سیر تازه می‌خوریم تا شب هم رو می‌بوسیم مثلن.

در حال کاشتن برگ سیر
هدف؟ نامعلوم

نوتیفیکیشن جیمیل.

امروز تی‌ سیبیله قربون رفتند.

داشتم از خونه می‌زدم بیرون مامانم داد زد عه چایی نمی‌خوردی؟ گفتم چرا بدی نیست می‌خورم بعد میرم‌. گفت نه نداریم برو فلان کافه بخور.

یه استریمری رو سال‌هاست دنبال می‌کنم و با توجه به تایم‌زون‌های متفاوت یک‌جورهایی تبدیل به نقطه‌ی امنم در شب شده. توی چت‌ش با دست‌وپاشکسته‌ترین انگلیسی ممکن مبحث اسم آدم‌ها و شخصیتی که اسم‌ها دارن رو پیش کشیدم و چندین دقیقه کلی آدم مختلف داشتیم درباره‌ش صحبت می‌کردیم. حتی خود استریمره یه ویدیوی یوتیوب درباره همین موضوع گفت برم ببینم که به صورت علمی و آماری درباره این موضوع صحبت می‌کنه.

پایتخت یا ساندویچ کتلت؟ مسئله این است

امروز برای اولین بار درباره یه موضوعی خیلی جدی مامانمو نقد/دعوا کردم. روشی که بیانش کردم رو خیلی دوست داشتم و اینکه بهش برنخورد و فعالانه گوش داد خیلی حس گرمی بهم داد.

عاشق داستان‌های شگفت‌انگیزم. لحظه شنیدنشون به وجد میام و تصور اینکه بعدا بتونم به درستی بازگوشون کنم واسم لذت‌بخشه. یک‌سری جفت گوش‌ها و چشم‌های به خصوص هم تا همیشه واکنش‌شون واسم مهم‌تره.

یک‌سری قاب در ذهن من حک میشه. قبلا یه نمادی داشتیم که از فریم‌های درخشان با دست‌دوربینی عکس می‌گرفتم. یکی از این قاب‌ها آدم‌ها با دسته گل در دستشونه.

Chat how much aura did I lose?

۲۰ سال دیگه یه ریمیکس در میاد پس‌زمینه کلهر روش یه شاعری داره میگه عاشق در راه معشوق aura از دست نمی‌دهد اما شکست خورده‌است اگر عشقش فدای غرورش شود

True tho