🎭ایستادن فراسوی چپ و راست: آن روی سکه کارل پوپر و جان رالز

برخلاف آنچه در بدو امر بدیهی پنداشته می‌شود، هیچ خط‌کشی دقیق و چون و چرا ناپذیری بین طیف چپ و راست سیاسی ـ در معنای مرسوم غربی‌اش ـ نمی‌توان به دست داد. اگر چنین خط‌کشی‌ای یافت شود و بتوان مرز و خط حائلی میان این دو طیف متصور شد، شاید کارل پوپر و جان رالز دو تن از بزرگ‌‌ترین مرزنشینان طیف چپ و راست باشند!

@AdnanFallahi
در ادامه بخوانید:

🎬فقهی‌کردن دانش: مورد غزالی

چه شد که سیر پیشرفت دانش در تمدن مسلمین، قوسی نزولی به خود گرفت؟ آنچه روشن است این است که چنین پدیده ای را نمی توان به یک یا چند عامل خاص فروکاست؛ منتها یکی از دلائل این رخداد را می توان در قدرت گرفتن نظام فربگی فقه و تصلب برخی ایده ها دید که پیش تر و در قرون سوم تا پنجم هنوز حالت سیال داشتند.

@AdnanFallahi
در ادامه بخوانید:

بیمارستان "bimaristan" ـ مشتق از بیمار و ستان (به معنای محل) ـ معمولاً به اختصار مارستان نامیده می شد. برخی گزارش ها، نام خلیفه اموی الولید اول که از سال 705 تا 715م (86-96 هـ) حکمرانی می کرد را با تأسیس یک آسایشگاه ـ احتمالاً آسایشگاه جذامیان ـ در دمشق پیوند می زنند. با این حال، شواهد دیگر حاکی از آن است که او فقط راهنمایانی را برای نابینایان، خدمتگزارانی را برای افراد معلول و کمک مالی به جذامیان تدارک دید.
نخستین بیمارستان متکی بر مستندات که توسط یک حاکم اسلامی تأسیس شد، در قرن نهم در بغداد ساخته شده است که احتمالا وزیرِ خلیفه هارون الرشید آن را بنا نهاده باشد. اطلاعات کمی در مورد این بیمارستان در دست است. هیچ مدرکی در دست نیست که رابطه ی ساخت این نخستین بیمارستان را با پزشکان مسیحی اهل جندی شاپور در جنوب غربی ایران پیوند زند، اما برجسته بودن خانواده [مسیحی] بختیشوع به عنوان پزشکان دربار حاکی از آن است که آنها همچنان نقش مهمی در عملکرد اولین بیمارستان بغداد داشتند/

Brochure to Accompany an Exhibition in Celebration of the 900th Anniversary of the Oldest Arabic Medical Manunoscript in the Collections of the National Library of Medicine,
By Emilie Savage-Smith,
University of Oxford
National Library of Medicine - Bethesda, Maryland, 1994

@AdnanFallahi
در ادامه بخوانید:

✝️مناظره‌ی وایادولید (1550م): قسمت اول

با پیشرفت چشمگیر صنعت دریانوردی در قرون پانزدهم و شانزدهم میلادی، دریانوردان پرتغالی، اسپانیایی، هلندی و... دست به ماجراجویی های جدیدی زده و به تدریج انسان اروپایی را با نقاط نادیده و بکری از جهان آشنا کردند. کشف تدریجی قاره امریکا، راه را برای پدیده ای باز کرد که به شکل گسترده ای از ابتدای قرن شانزدهم تا انتهای قرن نوزدهم در جریان بود و مورخان آن را استعمار (colonialism) نامیدند.
اروپاییان با هدف دستیابی به منابع جدید، سلسله فتوحاتی را آغاز کردند که به فتح امریکا مشهور است. پیشگامان این فتوحات پرتقالی ها و اسپانیایی ها بودند. اما این فتوحات و شیوه ی تعامل فاتحان اروپایی با بومیان مستعمرات، متکی بر پشتوانه هایی الاهیاتی و اخلاقی بود که سالها محل نزاع الاهیدانان و فیلسوفان غربی قرار گرفت.
یکی از مهم ترین این نزاع ها، نزاعی است که در سال 1550میلادی درون پادشاهی اسپانیا و میان دو تن از الاهیدانان برجسته ی مدرسه و حوزه علمیه ی "دی سن گریگوریِ" (de San Gregorio) شهر وایادولید درگرفت که بعدها به مناظره‌ی وایادولید (Valladolid debate) مشهور شد.
طرفین نزاع، اسقف فرقه ی دومینکن بارتِلومه دِ لاسکاساس (Bartolomé de las Casas) و خوان گینس سِپولوِدا (Juan Ginés de Sepúlveda) الاهیدان و فیلسوف اومانیست بودند.
این نزاع به قدری اهمیت داشت که کارلوس پنجم پادشاه اسپانیا، دستور توقف یکساله ی فتوحات در دنیای جدید (New World) [1] را صادر کرد. هرچند که نهایتاً طرفین نزاع وایادولید هیچکدام نتوانستند بر ادله ی طرف دیگر فائق آیند و فتوحات اسپانیا در قاره امریکا پس از یک سال توقف دوباره از سر گرفته شد، اما این نزاع اهمیت خاصی در تاریخ اندیشه ها یافت.
در نوبت های بعد به دلایل هر کدام از طرفین در مورد مشروعیت دینی و اخلاقی فتوحات، برده گرفتن بومیان مستعمرات و اجبار آنان به گرویدن به مسیحیت بیشتر خواهیم پرداخت.

ـــــــــــــ
[1]. این اصطلاحی بود که در آن دوران برای نامیدن قاره امریکا کاربرد داشت.

@AdnanFallahi

بر اساس تلقی هگل، جنگ یک «برهه­ ی اخلاقی» در زیست دولت - ­ملت است و بنابراین نه رخدادی غیرمترقبه است و نه شر ذاتی. از آنجا که هیچ قدرت جهانی ­ای در کار نیست که بر دولت­ ملت­ها حکمرانی کند و از آنجا که این موجودیت­ها در راستای حفاظت از وجود و حاکمیت خود قرار دارند، تضادهایی که به جنگ منتهی می­شوند اجتناب­ ناپذیرند.

@AdnanFallahi
در ادامه بخوانید:

با اینکه اولین فرمان رسمی تفتیش عقاید در دوران پاپ گرگوریس نهم صادر شد اما نیم قرن پیش از پاپ گریگوریس نهم، اولین بنیان های سرکوب سیستماتیک بدعتگذاران ـ که به تفتیش عقاید اسقفی هم مشهور است ـ با بیانیه ی پاپ لوکیوس سوم بنا شد.

@AdnanFallahi
در ادامه بخوانید:

"وظیفه‌ی بیمارستان‌ها مراقبت از بیماران، فقراء، مردان و زنان تا بهبودی، و خدمتگزاری به قدرتمندان و ضعیفان, فقرا و ثروتمندان، شاهزادگان و رعایا، شهروندان و راهزنان است؛ بدون درخواست وجه بلکه فقط در راه خدا یعنی صاحب اصلی آنها"

* بخشی از اساسنامه‌ی بیمارستان المنصوری قاهره، ساخته شده به دست سلطان مملوکی منصور قلاوون به سال 684ق (1285م)

1001 Inventions: Muslim Heritage in Our World,
by: Salim T. S. Al-Hassani, Elizabeth Woodcock, Rabah Saoud,
Foundation for Science and Technology, UK

@AdnanFallahi

محمد عمارة: همان گونه که درباره‌ی تاریخ دوران های تاریک اروپا خوانده ایم و شنیده ایم که چگونه نهادهای کهنوتی، قضاوت بر عقاید گروه هایی از افراد ـ به ویژه دانشمندان و فیلسوفان و متفکران روشنفکر ـ و نیز سوزاندن بعضی کتاب ها و تحریم پاره ای نظریات و مبارزه با تعدادی از اختراعات و اکتشافاتِ علمی و نظری را به سلطه ی دینی مستند می‌کردند، همانا جوامع اسلامی نیز ـ جوامعی که آنها هم دوران تاریکِ مختص به خود را دارند ـ هرگاه با شیوع پدیده ی "سلطه ی دینی" قرین شدند شاهد صفحات سیاهی شبیه به دوران تاریک قرون وسطا بودند.

@AdnanFallahi
نوشتار کوتاه د. محمد عماره را در ادامه بخوانید:

🤲کلیسا: قوی ترین حزب سیاسی در امریکا

فراخوان ملی ترامپ برای دعای روز یکشنبه، مایه ی تعجب نیست. اگرچه در قانون اساسی ایالات متحده اشاره ای به دین یا مذهب رسمی در کار نیست و این قانون ظاهراً رنگ و بوی دینی ندارد اما نهاد دین در ایالات متحده نهادی بسیار ریشه دار و قدرتمند است.
پدران بنیانگذار امریکا (شخصیت های سیاسی ای که اعلامیه ی استقلال امریکا از پادشاهی بریتانیا را در سال1776 امضا کردند) عموماً شخصیت هایی بسیار مذهبی بودند: جورج واشینگتن نخستین رییس جمهور امریکا خود یکی از اعضای کلیسای انگلیکن بود و دین را منبع اخلاق و سرچشمه ی ضروری حکومت مردمی می دانست. جان آدامز دومین رییس جمهور امریکا هم به مانند واشینگتن مسیحی معتقدی بود که باور داشت دین و اخلاق پایه گذار اصولی هستند که قوام بخش و متضمن آزادی خواهند بود...
تیم کنونی حاکم بر دولت امریکا نیز باورهای مذهبی عمیقی دارند خاصه مایک پمپئو وزیر امور خارجه ایالات متحده یک اوانجلیس سفت و سخت است و خود را از منتظران ظهور مسیح از سرزمین های مقدس می داند.
القصه رابطه ی دین و سیاست در ایالات متحده بخاطر زمینه ی کاملا متفاوت ظهور و بروز کلیسا و نهاد دین در این خطه، به کلی با مدل مثلا فرانسوی که برای ذهن ما ایرانیان بیشتر آشناست فرق دارد. این قبیل سخنان ترامپ اگر از دهان رئیس جمهور فرانسه خارج شود احتمالاً مجامع سیاسی فرانسه را در بهت فرو خواهد برد ولی در آمریکا چنین نیست. از همین روست که جان رالز ـ احتمالاً بزرگترین فیلسوف سیاسی امریکا ـ معتقد بود که مذهب یکی از مهم ترین جنبه های فرهنگ امریکایی و حیات سیاسی در امریکاست[1]. رالز می گوید: "شما اگر نهاد کلیسا در ایالات متحده را با اروپا مقایسه کنید بنظرم خواهید دید آنچه که در اروپا رخ داده این بوده است که مردم اعتماد خود به کلیسا را از دست داده‌اند چراکه کلیسا در کنار شاهان ایستاد؛ نیز تفتیش‌عقاید به راه انداخت و به جزیی از دستگاه دولتی سرکوبگر بدل شد. اما چنین چیزی اینجا در ایالات متحده رخ نداد. کلیسا اینجا چنین تاریخی ندارد"[2].

ــــــــــــــــــــــ
[1]. John Rawls, Collected Papers, p.616, Harvard University Press
[2]. Ibid, p.621

@AdnanFallahi

📚درسهایی از صحیح بخاری (قسمت دوم) : حسابرسی فرزندْمرده

در "کتاب العلم: بَابٌ: هَلْ يُجْعَلُ لِلنِّسَاءِ يَوْمٌ عَلَى حِدَةٍ فِي العِلْمِ؟" از صحیح بخاری، حدیثی آمده است که بر اساس مفاد آن، زنی که حداقل دو تن از فرزندانش فوت شده باشند رنگ آتش دوزخ را نخواهد دید:
«فَوَعَظَهُنَّ وَأَمَرَهُنَّ، فَكَانَ فِيمَا قَالَ لَهُنَّ: مَا مِنْكُنَّ امْرَأَةٌ تُقَدِّمُ ثَلاَثَةً مِنْ وَلَدِهَا، إِلَّا كَانَ لَهَا حِجَابًا مِنَ النَّارِ. فَقَالَتِ امْرَأَةٌ: وَاثْنَتَيْنِ؟ فَقَالَ: وَاثْنَتَيْنِ»
بر اساس نص این روایت، هر زن مسلمانی که دستکم دو تن از فرزندانش فوت شده باشند رنگ آتش دوزخ را نخواهد دید. بخاری بلافاصله پس از این حدیث، روایت دیگری را از ابوهریره نقل می کند که گویا تفسیر و شرح این حدیث است. بر اساس مفاد روایت دوم، این حکم فقط شامل مادرانی است که فرزندانشان به سن بلوغ نرسیده باشند:
«عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: ثَلاَثَةً لَمْ يَبْلُغُوا الحِنْثَ»
فارغ از اختلاف اَشکال مختلف روایت این حدیث[1]، مفاد حدیث برای برخی شارحان عجیب بوده و آن را مثالی از احکام شرعی توقیفی‌ای دانسته اند که هیچ قیاس و تدبری به پای آن نمی رسد (ابن بطال، شرح صحيح البخارى، 10/358 - مكتبة الرشد السعودية).
با این تفاصیل و به فرض اطمینان از اعتبار این حدیث، آن را باید تخصیصی از آیه ی «وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ: [ترجمه خرمدل:] و این که برای انسان پاداش و بهره‌ای نیست جز آنچه خود کرده است و برای آن تلاش نموده است» (النجم39) دانست که طبری در تفسیر آن می نویسد: «خداوند می فرماید: مگر هشدار داده نشده است که هیچ کسی را جز به عمل خود وی ـ چه کار خیر باشد یا شر ـ حسابرسی نمی کنیم؟» (تفسیر الطبری، 22/546، مؤسسة الرسالة)

ــــــــــــــــــــــــــــــ
[1]. اختلاف شکل روایات این حدیث بسیار زیاد و تا حدی گیج کننده است. در اینجا حدیث خطاب به مادران است اما در حدیث دیگری که بخاری در "کتاب الجنائز" نقل کرده این حکم شامل عموم والدین اعم از پدران و مادران است؛ همچنین در مورد حداقل تعداد فرزندان فوت شده اعداد یک تا سه در روایات مختلف این حدیث وارد شده است. برای مطالعه ی گزارش جامعی از این اختلافات نک: ابن حجر العسقلانی، فتح الباری، ج۳، صص۱۱۸-۱۲۴، دار المعرفة بيروت

@AdnanFallahi

✝️مناظره‌ی وایادولید (1550م): قسمت دوم

کوئنتین اسکینر تاریخ نگار اندیشه می نویسد: «سپولوِدا که در بولونیا انسانیات خوانده و در الاهیات نیز تحصیل کرده بود، پیش‌گام و رهبر استعمارگران اسپانیا شد... جوهره‌ ی استدلال او این بود که چون بومیان خبری از دین مسیحی ندارند، پس نمی‌توان گفت که در زندگی خود از آزادی سیاسی و منزلت انسانی برخوردارند... او بدین‌سان نتیجه می‌گرفت که به درستی می‌توان فتوحات اسپانیا را نمونه ‌ای از جنگ مشروع با کفار و به بردگی درآوردن ساکنان محلی مغلوب را امدادی برای مسیحی کردن آنان انگاشت»

@AdnanFallahi
در ادامه بخوانید:

📽نگاهی به پروژه "پیکار ایمانی" صدام حسین

در سال 1993 و با بالاگرفتن فشارهای جامعه بین المللی و خاصه امریکا علیه حاکمیت صدام حسین در عراق، وی نفر دوم حزب بعث "عزة ابراهیم الدوری" را مأمور کرد تا پروژه ای را آغاز کند که به پروژه ی "الحملة الایمانیة" (پیکار ایمانی) مشهور شد.
پیکار ایمانی شامل طیف گسترده ای از اقدامات می شد که قرار بود سر و ظاهر جامعه ی عراقی را اصطلاحا اسلامی کند. این اقدامات شامل بستن مراکز خرید و فروش مشروبات الکلی، اهتمام ویژه نسبت به بنای مساجد، تعطیل کردن کلوپ های شبانه، گسترش برنامه های دینی و قرآنی در تلویزیون عراقی، ایجاد مؤسسات دانشگاهی و غیردانشگاهی تبلیغ و تدریس و گسترش آموزه های اسلامی تا تغییراتی در قوانین کیفری عراق و... می شد. در این میان گروه های شبه نظامی مانند گروه فداییان صدام (فدائیو صدام) ـ از شاخه های رسمی حزب بعث عراق ـ هم نقش بسزایی در تحقق این پیکار داشتند چنانکه بنا بر گزارش گروه های حقوق بشری، جداکردن سر بیش از دویست زن متهم به فحشا در دو سال آخر حکومت صدام در عراق، از اقدامات همین گروه موسوم به فداییان صدام بود.
هرچند که نخستین نشانه های این تغییرات گسترده در رفتار حزب بعث عراق را می توان در افزودن "الله اکبر" به پرچم عراق در سال 1991 و در اثنای جنگ خلیج دید، اما آغاز رسمی این چرخش حزب بعث و صدام را باید همان سال 1993 دانست. پژوهشگران معتقدند که این اقدامات صدام نقش بسزایی در برآمدن گروههای بنیادگرا در فردای پس از صدام داشت. برخی دیگر از پژوهشگران مانند ساموئل هلفونت استاد دانشگاه پنسیلوانیا معتقدند که پیکار ایمانی صدام نه یک چرخش عادی حزب بعث از ناسیونالیسم عربی به سوی اسلامیسم، بلکه تلاشی برای نبرد با برآمدن اسلامیسم در منطقه بود. این سخن بدین معناست که صدام با رشد عجیب اسلام رادیکال در عراق دهه90 روبرو بود فلذا برای کنترل این جریان ناچار شد دولت خود را همسوی این جریان قرار داده و از آن بهره برداری سیاسی کند.
ناگفته نماند که این استراتژی صدام و بهره‌برداری او از اسلامیسم، تا حد زیادی موفق از آب درآمد چراکه پس از دستگیری و اعدام وی، به یکباره تمام اقدامات پیشین صدام از نسل کشی و پاکسازی قومی نزدیک به 200هزار کرد عراقی، استفاده ی بی محابا از سلاح شیمیایی و کشتار مخالفان شیعه، آغاز تجاوز نظامی به ایران و کویت و... به ورطه فراموشی سپرده شد و ایدیولوژی امریکاستیزی صدام و مدعیات وی در دفاع از منافع اعراب فلسطینی گرفتارِ اشغالگری، بیش از پیش برجسته گردید و از او چهره‌ای قهرمان‌گونه در ذهن‌ها حک شد.


* پیوست: پس از اعدام صدام، شعری منسوب به عائض القرنی مبلّغ مشهور اهل سعودی منتشر شد که در رثای صدام بود و او را "شهید" می خواند. القرنی بعداً انتساب این شعر به خود را نفی کرد. در این فایل ویدیویی شاهد دو موضعگیری متفاوت از القرنی هستیم. در موضع گیری نخست او در گفتگو با شبکه الجزیره از امید خود به شهید بودن صدام می گوید و سخنی از انکار این شعر منسوب به خود، به میان نمی‌آورد و در موضعگیری بعدی او از صدام برائت جسته و او را طاغوت، قاتل کردها و عامل حملات شیمیایی می خواند.

@AdnanFallahi

✍️ابن جریر طبری و طلبه های حنبلی

داستان اضطهاد و تفتیش عقیدتی طبری بزرگ از آنجا آغاز شد که وقتی وی در روزهای پایانی عمرش، از طبرستان وارد بغداد شد مورد حمله برخی از حنابله قرار گرفت. طلبه های حنبلی در روز جمعه این پیرمرد را در مسجد جامع بغداد دوره کردند و مورد تفتیش عقیدتی قرار دادند...

@AdnanFallahi
در ادامه بخوانید:

🥗نوروز در گذر قرون نخستین تاریخ مسلمانان

تاریخ مسلمانان از‌‌ همان ابتدا که مورد گزارش مورخان عصر عباسی قرار گرفته با نوروز ایرانیان عجین شد. مورخان نقل کرده ‌اند که ابوثابت جدّ ابوحنیفه‌ (۱۵۰هـ) در روز نوروز، به علی بن ابی طالب فالوده تعارف کرد و ایشان بعد از تناول چنین گفت: «نَوْرِزُوْنَا کُلَّ یَوْمٍ» یعنی هر روز ما نوروز است. [1] همچنین قاسم بن سلّام (۲۲۴هـ) از «هارون بن عنتره» نقل کرده که پدرش برای تبریک نوروز یا مهرگان نزد علی بن ابی طالب رفته و با هدایای نوروزی نزد او مواجه شده است. [2]
اما چنان که برخی مورخان آورده ‌اند اولین دستور حکومتی برای به رسمیت شناختن نوروز و مهرگان به زمان معاویه بن ابوسفیان باز می‌ گردد. ذهبی از زبیر بن بکّار نقل می کند: «کَانَ مُعَاوِیَهُ أَوَّلَ مَنِ اتَّخَذَ الدِّیْوَانَ لِلْخَتْمِ، وَأَمَرَ بِالنَّیْرُوْزِ وَالمَهْرَجَانِ» [3]
بنا بر نقل ابوهلال عسکری برخی حاکمان اموی مثل حجاج، گرفتن هدایای نوروزی از مردم را اجباری کرده بودند تا اینکه عمر بن عبدالعزیز این رسم را برانداخت [4]. تبریک عید نوروز در دوران مأمون حتی شکل کتبی به خود گرفته بود و احمد بن یوسف وزیر مأمون نخستین کسی بود که تبریکات نوروزی را کتباً به حضور خلیفه فرستاد [5].
واقع امر این است که تا زمان المعتضد عباسی (۲۸۹هـ) هیچ مخالفت رسمی ای از طرف سلسله‌ های اموی و عباسی با نوروز انجام نگرفت. معتضد در سال ۲۸۲ دستوری رسمی دال بر نهی از برپاداشتن مراسم نوروزی صادر و آن را به آفاق اعلام کرد [6] که البته با مخالفت مردم هم روبرو شد. جستجو در تراث فقهی نشان می‌ دهد که موضوع نوروز تا زمانه‌ ی فقهای عصر مملوکی، موضوعی مسکوت بوده و در کتب فقه دوران عباسی، اشاره‌ ای به آن نشده است.
آدام متز مورخ و مستشرق شهیر سوییسی در کتاب بسیار معروفش "تمدن اسلامی در قرن چهارم هجری" مفصلاً به انواع و اقسام اعیاد مسیحی و غیرمسیحی ای پرداخته است که مسلمانان در مصر و عراقِ قرن چهارم، پابه پای غیرمسلمانان در این اعیاد شرکت می جستند و هیچ حساسیت دینی ای نیز از سوی خلفای عباسی و یا فقهای دوران در این مورد برانگیخته نمی شد.[7]

ـــــــــــــ
ارجاعات:
[1]. منابع بسیاری این واقعه را گزارش کرده ‌اند از جمله: تاریخ بغداد، ۱۳/۳۲۶ (دار الکتب العلمیه بیروت)، سیر اعلام النبلاء، ۶/۳۹۵ (مؤسسه الرساله بیروت) و.. همچنین گفته شده که این رخداد در روز مهرگان واقع شده است.
[2]. قاسم بن سلّام، الأموال، ص۳۴۵ (دار الفکر بیروت)
[3]. سیر اعلام النبلاء، ۳/۱۵۷
[4]. العسکري، الاوائل، ص297، دار البشير طنطا
[5]. همان، ص347
[6]. البدایه والنهایه، ۱۱/۸۲ (دار احیاء التراث العربی)
[7]. آدام متز فصل بیست و سوم از کتابش را به طور کامل به مبحث "اعیاد" نزد مسلمین قرن چهارم اختصاص داده و از جمله می نویسد: «دو عید دینی مسلمین، عید قربان و عید فطر هستند. این دو عید در کنار عید نوروز ایرانی، بزرگ ترین اعیاد اهالی بغداد بودند» (متز، الحضارة الاسلامیة فی القرن الرابع او عصرالنهضة فی الاسلام، نقله الی العربیة: محمد عبدالهادی ابوریدة، 2/297، دارالکتاب العربی بیروت)

https://news.1rj.ru/str/AdnanFallahi

🇮🇳افول سکولاریسم در سرزمین هفتاد و دو ملت

آتش خشونت های اخیر علیه اقلیت مسلمان در هند را قانون جدید شهروندی برافروخته است. طبق این قانون، تابعیت هندی به اقلیت بودائی، مسیحی، هندو، جینز، پارسی (زرتشتی) و سیک که قبل از سال2015 از افغانستان، بنگلادش و پاکستان به هند پناه آورده‌اند اعطا می‌شود.
آنچه در این قانون عیان است تبعیض آشکار دینی علیه باورمندان به دین اسلام است که حدود ۲۰۰میلیون از جمعیت هند را تشکیل می دهند. هرچند که بیش از ۵۰۰ حقوقدان برجسته هندی، وکلا، دانشگاهیان و بازیگران سینما با انتشار بیانیه‌ای تصویب این قانون را محکوم کرده‌اند اما به نظر می رسد که این واکنش ها کافی نبوده است. در ادامه موادی از قانون اساسی هند را مرور می کنیم که به نظر می آید این مواد از سوی حزب حاکم و ناسیونالیست های افراطی آن به چالش جدی کشیده شده است.
قانون اساسی هند در سال1949 تصویب شد و ملاط پیوند حقوقیِ حجم بالایی از تکثرهای قومی و مذهبی و نژادی است. در مقدمه ی این قانون اساسی آمده که هند یک "جمهوری سوسیالیست سکولار دموکراتیک" است و در جای جای این قانون بر عدم تبعیض مذهبی مابین شهروندان بر اساس همین روح سکولار حاکم بر قانون تأکید شده است. مثلاً در ماده۱۵ از فصل سوم (حقوق اساسی شهروندان) آمده است: "دولت هند برای هیچ یک از شهروندان، تبعیض مبتنی بر دین، نژاد، طبقه، جنسیت، مکان تولد یا... روا نخواهد داشت" همچنین ماده۲۵ از همین فصل تصریح می کند که تمام شهروندان هند به شکل مساوی، مشمول اصل آزادی عقیده بوده و نسبت به بیان و تبلیغ مرام دینی خود و نیز عمل به آن آزاد هستند. در ماده۳۰ نیز آمده است: "تمام اقلیتهای دینی یا زبانی، حق تأسیس و مدیریت نهادهای آموزشی در راستای اهداف خود را دارا هستند"
در فصل دوم قانون اساسی هند که مربوط به مسائل شهروندی و تابعیت است نیز کوچکترین اشاره ای به مدخلیت باورهای دینی یا وابستگی قومی و زبانی خاص در شمولیت این قوانین نشده است.
با این تفاصیل مشخص است که چرا متفکران هندی ای مانند سومیت گانگولی (Sumit Ganguly) (استاد علوم سیاسی و کرسی تاریخ و تمدن هند در دانشگاه ایندیانای امریکا) از به حالت احتضار افتادن سکولاریسم در هندوستان سخن می گویند.[1]


ــــــــــــــــــــــ
[1]. البته این وضعیتی است که سرآغاز آن به سال ها پیش و قدرتگیری حزب ناسیونالیست و افراطی بهاراتیا جاناتا(BJP) (حزب مردم هند) برمی گرد. سومیت گانگولی در مقاله ای با عنوان "بحران سکولاریسم هندی" (The Crisis of Indian Secularism) که در سال 2004 در ژورنال دموکراسی دانشگاه جان هاپکینز منتشر شده، خطرات و عواقب اقدامات این حزب را هشدار داده بود.

https://news.1rj.ru/str/AdnanFallahi

👁بزرگترین تجاوز تاریخ در قلب اروپا: مورد متفقین

هیتلر و تئوریسین های حزب نازی شاید هیچ وقت گمان نمی کردند که پیامدهای شکست احتمالی طرح کشورگشایی مبتنی بر فضای حیاتی برای قوم ژرمن، فقط محدود به از دست دادن قلمروهای حزب ناسیونال سوسیالیسم (نازی) نیست بلکه به قیمت نابودی امنیت جنسی صدها هزار زن آلمانی و تجاوزهای بعضاً مکرر گروهی و فردی به آنها تمام خواهد شد...

@AdnanFallahi
در ادامه بخوانید:

🕎یعقوب دی‌هان: حقوقدانی که ترور شد

یعقوب اسراییل دی‌هان (Jacob Israël de Haan) (1924-1881) امروزه شاید یکی از نمادهای فرهنگی شهر آمستردام باشد و از همین رو برخی اشعارش را می توان در پایه تندیس های خیابانهای آمستردام دید. یعقوب دی هان در یک خانواده ی متوسط از یهودیان ارتودوکس در هلند متولد شد. دی هان کار خود را با معلمی آغاز کرد و از همان دوران نوجوانی استعداد و توان خود را در شعر و شاعری بروز داد و اشعارش در نشریات هلندی منتشر شد. او در دانشگاه حقوق خواند و بعدا به کسوت استادی دانشگاه رسید. دی هان برغم آموختن آموزه های یهودی در خانواده، مدتی به کمونیسم گرایش پیدا کرد و به عنوان نماینده حزب کمونیستهای دموکرات هلند به روسیه سفر کرد. دی هان پس از بازگشت از روسیه و در سال 1913 کتابی با عنوان "داخل زندانهای روسیه" درباره وضعیت زندانیان سیاسی رژیم تزاری تالیف کرد. به نظر می آید که مشاهده وضعیت اسفبار یهودیان در روسیه تزاری باعث گرایش مجدد دی هان به یهودیت، سرزمین مقدس و اندیشه صهیونیسم شد. دی هان از کمونیسم برگشت و در سال 1918 کتاب "مناجات های یهودی" را منتشر کرد که با استقبال مبلغان صهیونیست مواجه شد. دی هان به عنوان نخستین یهودی هلندی به فلسطین پا گذاشت و به عنوان خبرنگار همکاری خود با یک نشریه هلندی و نیز روزنامه دیلی اکسپرس لندن را آغاز کرد. همزمان سخنرانی هایی نیز در دانشکده حقوق ایراد می کرد. دی هان پس از گفتگو با یکی از خاخام های جنبش یهودیان ارتودوکسِ حریدی (Haredi Judaism) تبدیل به سخنگوی سیاسی این جنبش شد. او در جهت مخالفت با انحصارِ صهیونیست‏های سکولار در سخن گفتن به عنوان نماینده ‏ی تمام گروه‏ های یهودی، دهها عریضه را برای جمعیت ملل فرستاد و نهایتاً توانست این حق را احیاء کند که هر یهودی متدینی میتواند خارج از چهارچوب آژانس یهود، سخن بگوید و ضمن آن، می تواند از دادن مالیات به این آژانس صرفنظر نماید. مواضع ضدصهیونیستی دی هان و نیز اصرارش بر لزوم همکاری با اعراب فلسطینی خشم گروه ها و سازمان های صهیونیستی را برانگیخت. با بالاگرفتن فشارها علیه وی و ایجاد ممنوعیت برای سخنرانی هایش، کم کم کار به تهدیدات جانی رسید و از او خواسته شد که برای حفظ جانش فلسطین را ترک کند اما به نظر می آید دی هان آنگاه که به یکی از روزنامه های فرانسوی گفت: "شما خواهید دید که صهیونیست ها مرا به قتل خواهند رساند" مرگ خود را هم پیش بینی کرده بود. نهایتاً سازمان شبه نظامی صهیونیستی هاگاناه در صبح 30 ژوئن 1924 دی هان را ترور کرد و آبراهام تِهومی از اعضای هاگاناه، با شلیک سه گلوله به زندگی دی هان پایان داد. تهومی از فرماندهان بلندپایه ی هاگاناه و از بنیانگذاران و نخستین فرمانده سازمان ایرگون نیز بود. تهومی شصت سال پس از این ترور در تلویزیون اسراییل گفت: "من از این بابت متاسف نیستم چون دی هان می خواست کلیت ایده ی صهیونیسمِ ما را نابود کند"
مورخان ترور دی هان را نخستین ترور سیاسی مخالفان جنبش صهیونیسم در داخل سرزمین های مقدس می دانند و آن را در ردیف ترورهایی مثل ترور اسحاق رابین قلمداد می کنند.
اما چنانکه در ابتدا گفتیم امروزه دی هان به یکی از نمادهای فرهنگی شهر آمستردام تبدیل شده و برنامه ها، جشنواره ها و همایش های متعددی در گرامیداشت وی و آثارش برگزار می شود.

https://news.1rj.ru/str/AdnanFallahi

تازه های نشر
برنده کتاب سال علوم انسانی مراکش در سال۲۰۱۶

@AdnanFallahi

💡توضیحاتی تکمیلی در مورد ابن تیمیه و تفکیک معرفت شناسانه وی بین متواتر و آحاد

ابن تیمیه حتی در مواضع دیگری از کتابش صریحاً بین خبرواحد و متواتر، تفکیک معرفت شناسانه قائل شده و این دو را واجد ارزش استدلالی و اثباتی یکسان نمی داند. مثلاً وقتی احتمال می دهد که حلی برای اثبات متعه به یکی از قرائات آیه النساء24(فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى) استناد کند در پاسخ می گوید: "قِيلَ: أَوَّلًا لَيْسَتْ هَذِهِ الْقِرَاءَةُ مُتَوَاتِرَةً، وَغَايَتُهَا أَنْ تَكُونَ كَأَخْبَارِ الْآحَادِ" (منهاج السنة، 4/187) در اینجا نیز او برای تضعیف استدلال حلی، این نکته را به وی گوشزد می کند که بین قرائت متواتر و قرائت غیرمتواتر فرق است و این قرائت نهایتاً ارزش معرفت شناسانه ی معادل با اخبار آحاد را دارد (وَغَايَتُهَا أَنْ تَكُونَ كَأَخْبَارِ الْآحَادِ).
همچنین ابن تیمیه در موضع دیگری از کتاب خود مجدداً بر تفکیک معرفت شناسانه بین ارزش اخبار آحاد و متواترات تاکید می کند و می نویسد: "فَإِنَّ الْقُرْآنَ لَا يَثْبُتُ بِخَبَرِ الْآحَادِ، بَلْ لَا بُدَّ أَنْ يَكُونَ مَنْقُولًا بِالتَّوَاتُرِ." (منهاج السنة، 8/300)

@AdnanFallahi
در ادامه بخوانید: