اگر [ملت،] شهروندان را چنان تعلیم ندهد که به سهولتْ آماده‌ی خدمت به ایده‌آل باشند، تا برای سرزمین پدری کار کنند بزیند و بمیرند ـ سرزمین پدری که مهم ترین محترم ترین و مقدس ترین جایگاه را در ذهن به خود اختصاص می‌دهد ـ ملت را یارای رسیدن به رستگاری نخواهد بود... فاشیسم سازش‌ناپذیرترین دشمن اسطوره ها و دروغ‌های سوسیالیسم بین المللی است ـ اسطوره ها و دروغهای آنها که بدون سرزمین پدری و بدون رسالت هستند، آنها که تحت لوای ایده‌آل پوچ و انتزاعیِ برابریِ جهانی به احساس حق و به فرد آسیب می‌زنند...

جووانی جنتیله،
سرچشمه‌ها و دکترین فاشیسم،
صص63،64،
ترجمه سهیل صفاری،
کاری از انجمن نازی‌سنتر.


@AdnanFallahi

و همانا شرع از این رو از عهده‌دار شدن حاکمیت‌ها بازداشته است چراکه حاکمیت سیاسی مشتمل بر مفاسدِ پیش‌گفته است. خاصه شرع، افراد ضعیف و عاجز از تحمل بار سنگین حاکمیت‌ها و ستاندن داد مظلومان از ظالمان را از این کار بازداشته است.

عز بن عبدالسلام (660ق)،
قواعد الأحكام،
2/87،
تحقیق: د. نزیه کمال حماد&د. عثمان جمعة ضمیریة، دمشق: دار القلم.


@AdnanFallahi

الگوی حکمرانی در ترکیه: در حاشیه‌ اعتراضات اخیر
به قلم: عدنان فلاحی (مرکز پژوهش‌های علمی و مطالعاتی استراتژیک خاورمیانه)

https://www.cmess.ir/Page/View/2025-04-05/11487

🇹🇷الگوی حکمرانی در ترکیه: در حاشیه‌ اعتراضات اخیر

بازخوانی منازعات سپهر سیاسی ترکیه از دریچه‌ کلیشه‌های رایجی مانند دوگانه اسلامگرا/سکولار ـ فارغ از ابهامات و اشکالات معنایی و مصداقی‌ای که این مفاهیم در بر دارند ـ رهزن و خطاست. نیز این منازعات را نمی‌توان با فیلترهای دوران حکمرانی پیش از اردوغان ـ مانند دوگانه‌ کمالیست/غیرکمالیست ـ رصد کرد. امروزه در ترکیه همکاران سابق اصطلاحا اسلامگرای حزب حاکم ـ مانند احمد داود اوغلو ـ و میراثداران جریان ملی‌مذهبی اربکان ـ مانند حزب رفاه جدید ـ خود در زمره مخالفان سرسخت اردوغان هستند و در کنار حزب اکرم امام اوغلو (شهردار بازداشتی استانبول) ـ حزب جمهوری یا CHP ـ قرار گرفته‌اند. از آن سو حزب اولتراناسیونالیست و سوپرکمالیست حرکت ملی (MHP) نزدیک به یک دهه است که در ماه عسل و ائتلافی پایدار با حزب اردوغان به سر می‌برد و سخنگوی این حزب نیز جدیدا حزب جمهوری را به انحراف از ارزش‌های بنیانگذار حزب جمهوری یعنی مصطفی کمال آتاتورک متهم می‌کند! با در نظر گرفتن این مختصات است که می‌توان با قاطعیت گفت که اکثر تحلیلگران مسائل ترکیه ـ و من جمله ناظران ایرانی ـ که موضوعات را از منظر کلیشه‌های رایج خاورمیانه می‌بینند چقدر در اشتباهند.
   پرسشی که در اینجا ـ فارغ از بحث وجاهت و مشروعیت قانونی اقدامات قوه‌ قضاییه‌ ترکیه ـ مطرح می‌شود این است که حزب حاکم واقعا در پی چیست و چه الگویی از حکمرانی را پیروی می‌کند؟ نگاهی به بیش از دو دهه حکمرانی حزب عدالت و توسعه و شخص اردوغان نشان می‌دهد که بزرگترین و مهمترین دستاوردهای اقتصادی ترکیه در این دوره رقم خورده است. نرخ بالای رشد اقتصادی در میان کشورهای جی۲۰، افزایش چشمگیر سرانه‌ی ملی، تبدیل ترکیه به یکی از قطب‌های مهم توریسم و ترابری هوایی در سطح جهان، پیشرفت غیرقابل انکار در صنایع نظامی و پیشرو شدن در انرژی‌های تجدیدپذیر و... تنها بخشی از دستاوردهای حکمرانی حزب عدالت و توسعه در تاریخ جمهوریت است. ترکیه در حوزه‌ سیاست خارجی و بسط قدرت نرم و عمق راهبردی خود نیز بسیار موفق عمل کرده و به لطف موقعیت جغرافیایی و توان موازنه‌ای که بین روسیه و اروپا پیدا کرده به یک بازیگر مهم فرامنطقه‌ای بدل شده است. این مؤلفه‌ها، سرمایه‌های اصلی مقبولیت حزب حاکم نزد بخش بزرگی از توده‌های ملت ترکیه است.
   از آن سو به نظر می‌رسد که اهتمام به ارزش‌های حقوق بشری اروپایی و رویه‌های بسیار دموکراتیک ـ مانند التزام به موقتی بودن دوران ریاست جمهوری ـ اولویت چندانی برای حزب حاکم نداشته است. مجموعه‌ای از این قرائن و نیز تصریحات خود مقامات ترکیه، تصویری از الگوی حکمرانی مطلوب آنها برای ما ترسیم خواهد کرد. برای مثال اردوغان ـ که زمانی رفتار دولت چین با ایغورها را "نسل‌کشی" خوانده بود[۱]، در سخنرانی دسامبر سال ۲۰۲۱ از مدل اقتصاد چینی تمجید کرد و تلویحا آن را الگویی برای ترکیه خواند[۲]. در واقع مدل حکمرانی مطلوب حزب حاکم، چیزی شبیه دولتهای توسعه یافته در حوزه‌ خلیج فارس است: اقتصادی پویا و جذاب برای سرمایه‌گذاری خارجی در کنار یک حکمرانی نه چندان دموکراتیک و اقتدارگرا مبتنی بر سیاست خارجی موازنه بین غرب و شرق. چنین مدلی از نگاه مقامات ترک، کلید تداوم و ثبات سیاسی ترکیه است؛ چیزی که از بین ‌خطوط ‌اظهارات هاکان فیدان وزیر امور خارجه وقت و امنیتی‌ترین شخصیت سیاسی دولت ترکیه نیز قابل استخراج است. فیدان در گفتگو با روزنامه‌ الحدث عربستان سعودی می‌گوید:

در کشورهای حوزه خلیج مشکلات اجتماعی پدید نیامد، زیرا دولت‌های آنجا درآمدهای نفتی خود را صرف مردمشان می‌کنند، خدمات پایه را ارائه می‌دهند، زیرساخت‌ها، آموزش و مدرن‌سازی را فراهم می‌کنند. تا زمانی که این موارد وجود داشته باشد، منطقه دچار مشکلی نخواهد شد"[۳].

ـــــــــ
ارجاعات:
[1]. https://www.hurriyetdailynews.com/turkey-to-follow-chinas-economic-growth-strategy-erdogan-۱۶۹۸۳۱  
[۲]. البته تدریجا رفتار دولت ترکیه تغییر کرد تا جایی که حدود ۱۰سال بعد از این اظهار نظر، ترکیه و چین یک توافقنامه‌ استرداد در چارچوب "همکاری‌های ضدتروریسم" امضا کردند. مجله فارن‌پالیسی در مقاله‌ مفصلی با نام "چرا اردوغان اویغورها را رها کرده (https://foreignpolicy.com/۲۰۲۱/۰۳/۰۲/why-erdogan-has-abandoned-the-uyghurs/)" که در مارس۲۰۲۱ منتشر شد، ابعاد این مساله را واکاوی کرده است.
[3]. https://news.1rj.ru/str/aa_persian/۱۱۳۳۱۹

✍️عدنان فلّاحی


https://news.1rj.ru/str/AdnanFallahi

دو سنت الفباییِ بزرگ وجود دارد که تمام الفباها از آن دو مشتق شده‌اند: سنت سامیِ شمال غربی (که معمولاً فنیقی خوانده می‌شود و الفبای یونانی از دل آن تکامل یافته است) و سنت عربی. معروف است که هر دوی این سنت‌ها از شرق سرچشمه گرفته‌ و در برهه‌ای از هزاره‌ی دوم پیش از میلاد از هم جدا شده‌اند. گروه الفبای عربی به دو شاخه‌ی جنوبی و شمالی تقسیم می‌شود.

Robert G. Hoyland,
Arabia and the Arabs: From the Bronze Age to the Coming of Islam,
P. 198,
Routledge: 2001.
*تصویر پیوست، انواع شاخه‌های الفبای عربی است که در ص199 از کتاب فوق آمده است.


@AdnanFallahi

از محبت بی‌اندازه‌ی بومیان نه تنها به کودکان خودشان بلکه به طور کلی نسبت به همه کودکان تحت تأثیر قرار گرفتم. وقتی یک پدر یا مادر با شیفتگی در برابر زیبایی کودکی می ایستاد و شور و شوق خود را با حرکات سر و دست و حالات صورت نشان می‌داد، عابرین هم توقف می‌کردند و به نوبه خود از زیبایی قهرمان کوچولو لذت می بردند. به طوری که ملاحظه کردم آنان هیچ فرصتی را برای تحسین حرکات زیبای کودکان از دست نمی‌دهند و حال آنکه ما در اروپا عقیده داریم فقط پدر و مادرها می توانند شیرین‌کاریهای کودکشان را درک کنند و حتی گمان می‌کنیم که آنقدر روشن‌بین هستند که این کارها را به کودکانشان آموخته اند... شرقی‌ها به اندازه ای کودکان خودشان و دیگران را دوست دارند که نمی دانم اصلا متوجه می شوند که بعضی از آنها زشت‌رو هستند یا نه... کودک در آسیا سلطان واقعی است.

کُنت دوگوبینو،
سه سال در آسیا (سفرنامه‌ی دوگوبینو 1858ـ1855)،
ص21،
ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی،
تهران: نشر قطره، 1383.


@AdnanFallahi

اساس توصیه های کمیته‌ی انتقال ـ که در اکتبر سال 1948 به بن گوریون ارائه شد ـ این ایده بود که تعداد اعراب نباید بیش از 15درصد از جمعیت یهودیان اسرائیل باشد که در آن زمان به حدود 100000 نفر می‌رسید.
یک هفته پس از ایجاد کمیته، بن گوریون به آژانس یهود گفت:

من پشتیبان انتقال اجباری هستم؛ من هیچ چیز غیراخلاقی‌ای در این کار نمی‌بینم".

به دلایل تاکتیکی، بن گوریون در آن برهه مخالف این پیشنهاد بود، اما [می‌گفت:] "ما باید بدون اصرار بر اجرای فوری آن، اصل انتقال اجباری را بیان کنیم." بن گوریون هیچ تضادی بین سیاست انتقال و دستیابی به صلح یهودی ـ عربی نمی‌دید؛ صلحی که وی همیشه آن را به مثابه یکی از اهداف نهایی صهیونیسم معرفی می‌کرد.

Simha Flapan,
The birth of Israel: myths and realities,
p. 103,
New York: Pantheon Books, 1987.
#The_New_Historians


@AdnanFallahi

شایسته است همهٔ ما به خاطر داشته باشیم که در عین حال که در دانستن اندکی از چیزها با دیگران اختلافِ بسیار داریم؛ در نادانی بی‌پایانِ خود، همهٔ ما یکسان و برابریم.

کارل پوپر،
حدس‌ها و ابطال‌ها،
ص۷۶،
ترجمه رحمت‌اله جباری
تهران: نشر سهامی انتشار


@AdnanFallahi

این پیشنهاد پوپر ـ در قرار دادن حداقلی از درآمد برای تمام شهروندان به‌مثابه روشی برای زدودن فقر ـ دقیقاً مشابه با طرحی است که سال‌ها بعد از پوپر، میلتون فریدمن اقتصاددان مشهور امریکاییِ برنده‌ی نوبل اقتصاد پیش کشید. فریدمن نام این طرح را «مالیات بر درآمد منفی» (negative income tax) نامید و فصل دوازدهم از کتاب مشهورِ سرمایه‌داری و آزادی ـ تحت عنوان «کاهش فقر» ـ را به شرح و تبیین این طرح و فواید و مضرات آن اختصاص داد (نک: Milton Friedman, Capitalism and Freedom, pp. 190-195, The University of Chicago Press, 2002).

عدنان فلّاحی، "سویه‌هایی از اندیشه اقتصادی کارل پوپر"، نشریه‌ی جهان اشراقی، ش11، 1403.


@AdnanFallahi

ملتهای آسیایی... از هر جهت با ما فرق دارند...
پاره ای از ناظران، ملتهای شرقی را مانند شگفتیهای کمیابی که در زوایای گمشده‌ی جهان فراموش شده باشند تلقی کرده اند که اگر به چپاولگریِ اروپاییان تن در بدهند وحشیانی نابالغ و کم‌عقل‌اند و اگر مقاومت کنند مردمانی خونخوارند. در نظرِ این‌گونه اشخاص که اکثریت را تشکیل می‌دهند اروپا ناف دنیا است و هر که در آن قاره نباشد حق حیات ندارد و سهم هوا و آفتاب آن را می دزدد. همین افراد در نهایتِ بی‌اطلاعی هرگونه سوء استفاده از قدرت را تأیید می‌کنند، بی آنکه جنبه‌های کریه و ناهنجار آن را درک نمایند و به پیروزی‌هایی افتخار می‌کنند که پوچی آن را نمی‌بینند. آنان مثل کودکانِ نفهم بی‌رحم‌اند و به نظرشان هر فرد آسیایی که نابود، تیرباران یا به دار آویخته شود یک حیوان قربانی است که مشروعاً در قربانگاه آینده قرار گرفته است.

کُنت دوگوبینو،
سه سال در آسیا (سفرنامه‌ی دوگوبینو 1858ـ1855)،
صص207،208
ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی،
تهران: نشر قطره، 1383.


@AdnanFallahi

بربر به یونانی βάρβαρος متضاد کلمه شهروند به یونانی πολίτης (پولیتس) است. نزدیکترین واژه به کلمه بربر را در یونانی میسنی‌ای به خط باستانی B می‌بینیم که به معنای نامفهوم سخن گفتن است.
این کلمه در اصل ریشه هند و اروپایی دارد. به همین دلیل این کلمه در زبان سانسکریت نیز وجود دارد: बर्बर به معنای وحشی، غیر آریایی و خرفت.
یونانیان در ابتدا ملت هایی که به زبان یونانی سخن نمیگفتند را بربر خطاب میکردند که شامل مصری ها، پارس ها، مادها، فنیقی ها و قبایل شمال اروپا می‌شد. زبان نزد یونانیان مظهر لوگوس بود. چیزی که حامل دلیل و عقلانیت است. به همین دلیل یونانیان گویندگان زبانهای غیر یونانی را ناتوان از استدلال میدانستند...
   ایده اصلی تفاوت بین یونانیان و دیگر ملت ها در بیان آنها سیاسی بود. علاوه بر تفاوت های فرهنگی تاکید متفکران یونانی در بحث های خود در مورد دنیای یونانی ـ بربر این بود که آنها خود را تنها حیوانات سیاسی جهان می دیدند. بربرها برخلاف آن ها یا احمق هایی منزوی بودند یا توده‌هایی به بردگی گرفته شده.
آنها به خود مفتخر بودند که زندگی مدنی آنها تنها تمدن حقیقی موجود بر روی زمین است زیرا که آنها توانستند فراتر از دنیای قبیله ای و جوامع امپراطوری بروند.

بربریت: ایرانیان از منظر یونانیان باستان
به نقل از کانال تلگرامی "یونان باستان"

شاهدی دیگر از غیب رسید! گفتیم که منازعات سیاسی فعلی در راس قدرت ترکیه دیگر قابل مقایسه با منازعات عصر کمالیست‌ها و طلیعه‌ی تاسیس جمهوریت و تقلیل آن به دوگانه‌ی مبهم اسلامگرا/سکولار و کمالیست/غیرکمالیست نیست؛ چیزی که بسیاری از ناظران خارجی از آن غافلند.
پس از اظهارات تمجیدآمیز و بسیار آکنده از محبت ترامپ درباره‌ی اردوغان، آن هم در حضور نخست وزیر اسراییل! ـ که صد البته این اظهارات ترامپ مسبوق به سابقه است و وی در گذشته نیز بکرات اردوغان را مورد تفقد قرار داده است ـ حالا اوزگور اوزال رهبر مهم‌ترین حزب اپوزسیون ترکیه ـ حزب مصطفی کمال یا همان حزب جمهوری (CHP) ـ اردوغان را متهم کرده که او با چراغ سبز ترامپ اقدام به دستگیری هم‌حزبی‌اش اکرم امام اوغلو ـ شهردار سابق استانبول ـ کرده است! اوزال اظهارات محبت‌آمیز ترامپ درباره‌ی اردوغان را شاهد این ادعا گرفته و سکوت دولت ترکیه در قبال این گفته‌های رییس جمهور امریکا را مایه‌ی ننگ اردوغان خوانده است! تصور کنید رهبر به اصطلاح سکولارهای کمالیستِ غربگرا، به مهم‌ترین چهره‌ی سیاسیِ به اصطلاح اسلامگرای ترکیه طعنه می‌زند که چرا مورد توجه و عنایت رییس جمهور راستگرای امریکاست!
این و خیلی بیشتر از این، نشان می‌دهد که سطح منازعات هرم قدرت در ترکیه‌ی کنونی بسیار فراتر از کلیشه‌های رایج و مرسوم است.


@AdnanFallahi

🔺 اسلام سیاسی یا آچارفرانسۀ تحلیل

🖊 نیکو سرخوش

🔻 اسلام سیاسی در بسیاری از تحلیل ها یک آدرس غلط است. اینک پرسش اصلی این است که چگونه این آدرس غلط تا بدین اندازه فراگیر شده است و به سهولت می توان نُسَخ متفاوت آن را با کارکردی مشابه از حسن منصور گرفته تا محمد مالجو از مصطفی مهرآئین تا حاتم قادری مشاهده کرد.

🔲 برای مطالعه این متن اینجا را کلیک کنید...

@Nedaye_siyasat

عشق به امامان [شیعه] نوعی احساس ملی [در ایران] است و اگر کسی نمی‌خواهد آن را جریحه‌دار کند باید به امامان احترام زیادی بگذارد. دوستی ایرانی به من می‌گفت در کشور ما نسبت به هر چیز و هر کس می توان بدگویی کرد، مگر امامان و زوجۀ کسی که طرف صحبت شما است. فقط این دو مورد، دشمنی خونین به وجود می آورد.
به استثنای مسئله امامان و برتری تاریخ ملی بر بقیه تاریخ جهان، در واقع ایرانیان چیزی ندارند که بتوان آن را به معنای واقعی میهن‌پرستی نامید... باید اذعان کرد که استقلال ملی برایشان مفهومی ندارد و از دوران بعد از اسلام هرگز به سلسله های پادشاهانِ خود دل‌بسته نبوده و نیستند. روی کار آمدن و سقوط آنان را با بی تفاوتی کامل نظاره می‌کنند. برایشان فرقی نمی‌کند که حکومتی که بر آنان تسلط دارد از هموطنانشان تشکیل شده باشد یا از بیگانگان. این نکته که از نظر اروپاییان انزجارآور و قبول‌نکردنی است، ایرانیان را به هیچ وجه ناراحت نمی‌سازد...

کُنت دوگوبینو،
سه سال در آسیا (سفرنامه‌ی دوگوبینو 1858ـ1855)،
صص212،213
ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی،
تهران: نشر قطره، 1383.


@AdnanFallahi

من به مثابه کسی می‌نویسم که در طول زندگی خود به کلیسای مادری وارد و از آن خارج شده است و هنوز هم عشای اَنگلیکن [= کلیسای ملی بریتانیا] را خانه‌ی خود می‌داند. اما من امیدوارم که چیزی که می‌گویم مورد توجه و مفید فایده‌ی تمام کسانی باشد که اهمیت دین در زندگی بشر را تصدیق می‌کنند و صدمه‌ای که جامعه‌ی ما از آن رنج می‌بَرَد را درون خود احساس کرده‌اند، چراکه اَشکال سنتی عبادت در جامعه از چشم‌انداز عمومی محو شده است.

Roger Scruton,
Our Church: A Personal History of the Church of England,
Atlantic Books: 2013.
#محافظه‌کاری_انگلیسی


@AdnanFallahi

وقتی روسها پس از جداساختن چهار ایالت، خاک ایران را ترک نمودند این اثر را پشت سرشان باقی گذاشتند که اروپاییان نه متعصب هستند و نه چندان شریر و بدذات که برایشان مجسم کرده بودند... از آن تاریخ، هر سال تعداد زیادی از اهالی ولایاتِ سرحدی شروع به مهاجرت به قفقاز در مستملکات روسیه کردند. هر سال به تعداد و اهمیت این مهاجرین افزوده شد. بعضی از کسانی که مهاجرت کردند دیگر هرگز به کشورشان برنگشتند و در آن سوی ارس مستقر شدند و برخی دیگر که از کشورشان صرف نظر کردند ـ و عده بیشتری بودند ـ این فکر را منتشر کردند که وقتی انسان از اربابش راضی نباشد ساده ترین کار این است که به دنبال ارباب دیگری بگردد. این طرز فکر چنان توسعه یافت که در دو نوبت اهالی گیلان و مازندران که در ساحل دریای خزر قرار دارند به دولت امپراتوری روسیه مراجعه و تقاضا کردند خاکشان را اشغال و ضمیمه آن کشور نماید و حتی در کنار دروازه های تهران، یعنی در چند ساعتی پایتخت روستاییان به خود من اظهار داشتند که آرزو دارند سراسر شمال ایران و دهات آنان تحت سلطه روسها درآید. باید اضافه کنم که ولایات سابق ایران که اکنون متعلق به سن‌پترزبورگ می‌باشند دائماً دستخوش احساسات ضدونقیض هستند و می‌خواهند دوباره ایرانی بشوند. بنابراین ایرانیان حاضر به تحمل هر حکومتی هستند و اهمیتی نمی‌دهند که آن را دوست داشته و به آن علاقه‌مند باشند.

کُنت دوگوبینو،
سه سال در آسیا (سفرنامه‌ی دوگوبینو 1858ـ1855)،
ص214
ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی،
تهران: نشر قطره، 1383.


@AdnanFallahi

و هر دوسه سالی عُمّال و مُقطِعان را بدل باید کرد تا ایشان پای سخت نکنند و حصنی نسازند و دل مشغولی ندهند و با رعایا نیکو روند و ولایت آبادان بماند.

خواجه نظام الملک طوسی،
سیر الملوک،
ص55،
تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، چـ2، 1347.
#اندیشه_سیاسی_اهل_سنت


@AdnanFallahi

در امور مذهبی نیز ایرانیان در نتیجه‌ی برخوردهای شگفت‌انگیزی که با عقاید جزمی داشته اند انبوه بسیار عظیمی از عقاید مزبور را در مغزهایشان انباشته اند که هیچ‌کس قادر به تخلیه و پاکسازی آن نیست و همیشه مانع خواهد شد که یک عقیده واحد و کامل در این سرزمین مستقر شود. این کشور شباهت به باتلاق بزرگی دارد که هیچ پایه‌ی چوبی را با استحکام نمی‌شود در آن فرو کرد ولی برعکس می‌تواند هر بنایی را که روی آن بسازند در اعماق خود فرو ببرد.

کُنت دوگوبینو،
سه سال در آسیا (سفرنامه‌ی دوگوبینو 1858ـ1855)،
ص270،
ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی،
تهران: نشر قطره، 1383.


@AdnanFallahi

و در خبر است که فراخ داشتن نان و طعام بر خلق خدای عزوجل بر بقاء عمر ومُلك و دولت بيفزايد.
و در تواریخ انبیا علیهم السلام چنان است که موسی را علیه السلام با چندان معجزات و کرامات و منزلت بفرعون فرستادند و هر روز راتب خوان فرعون چهار هزار گوسفند بوده است و چهار صد گاو و دویست شتر و درخُوَرد این مرغ و ماهی و بَوارد و قَلايا وحلواها و هر چیز، وهمه اهل مصر ولشکر بر خوان او هر روز طعام خوردند و چهارصد سال بخدایی دعوی کرد و این خوان می نهاد.
چون موسى علیه السلام دعا کرد که «یا رب فرعون را هلاک کن» خدای عزوجل دعای موسی را مستجاب کرد و گفت «او را در آب هلاك كنم و همه خواسته‌ی او و از آنِ لشکر او روزیِ تو و از آن امتان تو گردانم.» و چند سال بر این وعده برآمد و فرعون هم در ضلالت با آن جلالت روزگار می گذاشت و موسی را علیه السلام شتاب گرفته بود که هر چه زودتر خدای عزوجل فرعون را هلاك كند و موسی را از صبر کردن طاقت برسید و چهل روز روزه بداشت و بکوه طور سینا شد و در مناجات با خدای عزوجل گفت «یارب وعده دادی که فرعون را هلاك كنى و او از آن کافری و دعوی هیچ کم نمی کند. پس کي هلاک کنی او را؟» از حق تعالی ندا آمد گفت «ای موسی ترا می باید که هر چه زودتر او را هلاك کنم و هزار بار هزار بنده را می‌باید که او را هرگز هلاک نکنم از آن که هر روز نعمت از او می‌خورند و در عهد او آسایشی دارند. بعزّت من که تا او نان و نعمت بر خلق تمام می‌دارد اگر او را هلاک کنم». موسی گفت «پس وعدۀ تو کی تمام گردد؟» گفت «وعده من آنگاه وفا شود که او نان دادن از خلق باز گیرد. هر که که از نان دادن کم کردن گیرد بدان که اجلش نزدیکتر می‌شود».

خواجه نظام الملک طوسی،
سیر الملوک،
صص171،172،
تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، چـ2، 1347.
#اندیشه_سیاسی_اهل_سنت


@AdnanFallahi

کتاب دعا و کتاب مقدسمان برای [زبان] انگلیسی همان کاری را کرد که تورات برای عبری، آبای کلیسا برای یونانی و لاتین، و تلاوت‌های محمد [ص] برای عربی انجام دادند. آنها زبان ما را به چیزی تبدیل کردند که درخور سخن گفتن خداوند شود و کلماتی را به ما دادند که می تواند در پیشگاه قادر متعال استفاده شود... آنها به ما کمک می کنند تا به گناهان خود اعتراف کنیم، طلب عفو کنیم، در پی لطف خدا باشیم و بدانیم که وقتی این کارها را انجام می دهیم، با عمیق ترینِ جزء خویش در ارتباطیم.

Roger Scruton,
Our Church: A Personal History of the Church of England,
Atlantic Books: 2013.
#محافظه‌کاری_انگلیسی


@AdnanFallahi