بامداد سه‌شنبه/شانزدهِ دهِ نود و گه/حوریا و من.

اسم شب:
به من پتوی بسیار بده و از ایمان‌م مپرس.

وِیِ عزیزم! باید می‌بودی تا وزن‌های عروضی را یادت می‌دادم، بعد باهم وزن عروضی ابیات را پیدا می‌کردیم و تو با تکرار وزن‌ها توأمان با انگشتان‌ت روی میز ضرب می‌گرفتی و من برای‌ت چرخ می‌زدم و می‌رقصیدم. عزیزم گفته بودم که من عاشق رقصیدن هستم و همیشه برای‌ت خواهم رقصید حتی با آهنگ وزن‌های عروضی؟

از زن پیر و خسته‌ای چون من ناراحت نشین دوستان من.

اسم شب:
‏من سگ هم داشته باشم واق واق‌ش برای سگ‌های اطراف نامفهوم تلقی میشه.

اسم شب:
مویه به سووشون کنم.

بامداد هجدهِ دیِ نود و گه.
اما سوال اینجاست! آیا می‌شود دست‌کم در توسط مرد؟

‏ظهر های جمعه حس میکنم دیگه نمیتونم ماده رو به انقیاد نبوغ دربیارم و ملغی الاثر شدم.

بر اساس p=m/v, چگالی ماجراهای زندگانی‌م بقدری زیاده که احساس می‌کنم ماجراهای زندگانی دیگران هم داخل زندگانی منه.
(پی‌نوشت: از آن ماجراها که دهانت تا ساعت‌ها یا حتی روز‌ها باز می‌ماند و تا می‌خواهی ببندی باز ماجرای بعدی.)

اسم شب:
‏از صدای خالی به روباه آبی. هیچ چیز اینجا باقی نمونده و متاسفم.

بامداد بیستِ دهِ نود و گه.
این موزیک را برای پیرمرد دورمانده فرستادم، هفت دقیقه بعد تماس گرفت و گفت:« این موقع شبی باز داری از این آهنگ پیرمردی‌ها گوش میدی؛ پس بدون حرف پس و پیش و دمپایی ابری بگو چه چِتیت هست؟... هان بابا؟»
#شب‌های‌روشن
.

یکی دیگر از عللی که دیگران دل‌سردم می‌کنند و ازبرایم تمام می‌شوند؛ مطیع بودن‌شان در ارتباط با من است. یعنی تجاسر جنگیدن دربرابر صحبت‌ها و خواسته‌هایم را ندارند. عدم تجاسر و نداشتن خایه در آدمی، دل‌سردم می‌کند. بسیار دلسرد.

اسم شب:
‏چشمان‌ش را که چون یلغزه‌ای بود باز کرد و کشتزارهای کوکنار را دید.

بگو
“سگ بریناد در میانه‌ی تحصیلات آکادمیک”.
#شب‌های‌روشن
.

اسم شب:
گفت :«ما کوردا به زن میگیم آفرت
یعنی آفریننده
و نه ضعیفه. [سکوت] و من بهت می‌گم آفرت.»

-امیرکبیر می‌خوام.
+گیله‌مرد می‌خوام.
.