فغان از این آدمیزاد و آدمیزاده.

گفت اسم شب:
‏زمستون، حضور موسی‌کو‌تقی‌ها رو کمرنگ تر می‌کنه. نکنه تو هم موسی‌تقی‌ای غزاله؟

دیگه بد روزگاره دیگه.

گفت: قبلا سکوت‌هات قشنگ بود، معنادار بود. اما الان فقط سکوت تخمیِ ممتد می‌کنی. چته غزاله؟

چون امشب هزار و چند صد ساله‌ام.

@BeeBooBeeBooBe

اسم شب:
درون شکم من سیاه‌چاله‌ ایست که بسیاری حرف‌ها را می‌بلعد.

گفت: اما من متوجه‌ام که تو نمانده‌ای و نمی‌‌مانی و نخواهی ماند و نمانی خواه؛ متوجه‌ام و چاره‌ای هم نیست.

There’s a piano in the sky...
@BeeBooBeeBooBe

!

اسم شب:
‏کاش به چیزی نائل می‌شدیم.

‏باید بدونی که حتی اگه روزها و ماه‌ها و سال‌ها بگذرن، باز هم هیچ‌کس داستانِ عجیبِ تو رو باور نخواهد کرد. پس داستانت رو پیش خودت نگه دار و ازش مثل یه راز بزرگ، حفاظت کن. سکوت، همیشه پاسداشتِ بهتریه.

نامعلوم و نامفهوم شده‌ام و این برای خودم هم‌ خوش نیست.

اسم شب:
‏”بر همه کاری توانا بودم و به هیچ‌ کار توانا نبودم
‏همه را دوست می‌توانستم داشت نه اما چندان که به کار آید.”

من تسلی‌ناپذیر نیستم. من فقط عصم و درمانده از خود ام.

درباره‌ی مود باید بگم که تو یه داستان مردی بود که دو روز زایمان زنش طول کشید، تمام مدت منتظرش نشست و به محض به دنیا اومدن بچه، خودش رو کشت، امروز خیلی حس میکنم اونم.

اسم شب:
من دنبال رسیدن نیستم. من فقط میرم که دور بشم. همیشه همین بوده. سعی کن متوجه باشی. اگر هم نبودی، نبودی.

دومی: تو تا حالا به خرمگس مرده دست زدی؟
‏سومی: نه ولی یه رفیق دارم که پسرداییش یه دونه‌شونو از نزدیک دیده.
‏دومی: من همیشه فکر میکردم اگه بال‌ یکی‌شون رو داشته باشم... صبر کن ببینم اولی رو چیکارش کردی؟