‏«به مادرم بگو برایم، گاهی، گریه کند. من این‌جا پوسیده‌ام و کسی نمی‌داند. چهل سال است.»

اسم شب:
‌‏و فردای آن روز، این افسانه‌ها هم با من خواهند مرد.

شده‌م آیینه‌ی دق خودم.

اسم شب:
‏یه شب بالاخره این راه‌ها رو میرم و برنمی‌گردم.

‏باید جوری ناپدید شد که به سختی بشه ثابت کرد اصلا از اول وجود داشتی.

خوابگاه اینطوریه که یکی این موقع شب تو آشپزخونه داره تق و وق چس فیل بو میده و یکی مثل من که کون رفتن تا مستراح رو نداره.

عذر می‌خواهم واژگان من در جیب شماست آقا؟

از بس که مفلوک‌م، اندازه یک وجب خاک روم نشسته. از بس که مفلوک‌م.

اسم شب:
دیدی که دیگر ریشه در خاک ندارم، دانستی که هر آن، نسیمی هم مرا یک‌دسته می‌برد؛ خاک و نگه‌دارم باش.

دچار شدن غزاله به تغییر ژنتیکی ای که توانایی خواب رو ازش سلب کنه. از جیزغیله‌ی زهرمار به زقنبوت زهرمار تبدیل میشه‌.
همه با هم الغوث الغوث.

چند سال پیش‌ها که دل و دماغی داشتیم، برادرم، پژمان، جیزغیله صدام می‌کرد. حالا که مظلوم و بی‌سر و سودا شده‌م، دیگر مثل سابق از سر و‌ کولش بالا نمی‌روم؛ بالام (بچه‌م) صدایم می‌کند.
چه بر سر های و هوار و سر و سودای جوانیم آمده؟ نمی‌دانم. لال‌ام کرده.

شب‌هایی هست که از خوابیدن می‌ترسی، به خواب رفتن هم برات خوفناک میشه؛ امشب از همون شب‌هاست برای من بابا.

اسم شب:
‏«ز فکر آنان که در تدبیر درمانند در مانند.»

‏من هیچگاه بی‌گناهی را نیازرده و یا نکُشته‌ام، مگر آنکه: نمیدونستم بی‌گناهه خب.

اسم شب:
زندگی ما همواره یا «نه هنوز» است یا «نه دیگر».

‏منوچ می‌گه: «حس می‌کنم آبستن گریه‌ای.» می‌گم منوچ، من هرروز همینم. هرروز.

نمی‌دونم قسمت تحتانی شکمم، چه فعل نامشروعی با بدنم داره میکنه؟

‌‏مثلا من درب خانه را باز کنم وسط کوچه دریا باشد، برویم زیر آب، همان‌جا بمانیم.

بله عزیزم راست می‌گویی! من باید از سن‌م خجالت بکشم.