نه تنها رشته‌ی کلام از دستم خارج شده، رشته زندگیم هم تو دستم پاره شده.
حالا من مانده‌م و رشته‌های سرگردان.

‏عزیزم پاشو منو از بالای صلیب پایین بیار.

‏و مردی از افق‌های سپیده خواهد آمد،
‏دو شاخ آهوی دیوانه را خواهد گرفت و آهوی دیوانه
‏خواهد مرد.

‏بریده‌شعر از رضا براهنی
‏آهوان باغ.

‏با وجود خودم بازی می‌کنم. با ماهیتم. کنجکاوم که بدانم در بحران‌های مداوم چگونه‌ام.
نجات‌دهنده‌ام کجاست؟

امشب تا صبح شروه سر بدم هم آرام نمیگیره داغ دلم.

رسیده‌ایم به کمالی که جز “أناالحق” نیست.

سقف دهانم سوخته و یه یارویی بهم یادآور میشه:«تو ناامیدی بزرگی.»
شما بگو من خاک کجا رو به سرم بریزم؟

آی مرد! کاش همینجا بودی و برام این قطعه رو دوباره میزدی و های های گریه میکردم.

تمامیتم فکرهای آدم‌بدبخت‌کن شده.

‏هوا سرده. باید کسی باشد به ما اشاره کند: بیا

صبح شد و خبر اعدام هم‌وطنم رو شنیدم. لعنت بر اول و آخر و اُس و اساستون مادر به خطاها.

‏شبها از بلندی میفتم. روزها غرق میشم.

عزیزم پاشو بر آزردگی من کمانچه بگذران.

اینجا حوالی ساعت ۹ شب، کلافه بودم و رفتم کوچه، عکس گرفتم و برگشتم.

مشکل اینجاست که من با دست پس میزنم ولی با پا پیش نمی‌کشم. ای بابا.

آدم‌های لمپن‌منش مابینی. حضورشون هم برای کله‌م داستان درست میکنه.

عاح امروز خیلی سه‌شنبه بودم و استم.

برای امشب زارم.

“خدایا بولله که مادرت از شیرفلکه‌ی خونه پدربزرگ من خراب‌تره.”
—با اقتباس از دُرافشانی سهیل عزیزم.