🇻🇪🇮🇷

ونزوئلا و ادغام سامانه‌های مهاجر در ساختار دفاعی خود

📌سرمقالهٔ «نوئسترا آمریکا» (آمریکای ما)

در چارچوب دکترین دفاعی نامتقارن و مبتنی بر حاکمیت ملّی، ونزوئلا در شماری از تحلیل‌های بین‌المللی به‌عنوان کشوری معرفی شده است که سامانه‌های هواگرد بدون سرنشین با منشأ ایرانی، ازجمله پلتفرم‌هایی از خانوادهٔ «مهاجر» را به کار گرفته یا در حال ارزیابی آن‌هاست؛ امری که بخشی از روند گسترده‌تر تنوع‌بخشی فناورانه و همکاری راهبردی جنوب–جنوب به‌شمار می‌رود.

فارغ از تأیید یا رد موردی هر سامانه، آنچه اهمیت اساسی دارد معنای ژئوپلیتیکی این جهت‌گیری است.

حضور پهپادهای مهاجر نباید اقدامی تهاجمی تعبیر شود، بلکه باید آن را عنصری بازدارنده در چارچوب معماری دفاعی‌ای دانست که با هدف خنثی‌سازی برتری فناورانهٔ دشمن طراحی شده است. در جنگ معاصر، سامانه‌های بدون سرنشین نقش‌های کلیدی در پایش، شناسایی و کنترل فضا ایفا می‌کنند، به‌ویژه در سناریوهایی که هدف اصلی نه رویارویی مستقیم، بلکه طولانی‌کردن درگیری و افزایش هزینهٔ سیاسی هرگونه تجاوز خارجی است.

همکاری میان ونزوئلا و ایران از منطقی مشترک پیروی می‌کند: هر دو دولت هدف تحریم‌ها، محاصره‌ها و کارزارهای انزوای بین‌المللی بوده‌اند و آموخته‌اند که خودکفایی نسبی، انتقال فناوری و تنوع‌بخشی به تأمین‌کنندگان، برای حفظ حاکمیت ملّی امری حیاتی است. از این منظر، «مهاجر» صرفاً یک سامانهٔ کاربردی نیست، بلکه نماد شکستن انحصار غرب بر فناوری‌های پیشرفتهٔ نظامی به شمار می‌آید.

از دیدگاه راهبردی، صرفِ تصور در اختیار داشتن چنین توانمندی‌هایی از سوی ونزوئلا، عدم‌قطعیت را وارد محاسبات طرف مقابل می‌کند. بازدارندگی مدرن تنها به استفادهٔ عملی از سامانه‌ها متکی نیست، بلکه به ناممکن‌بودن نادیده‌گرفتن آن‌ها در برنامه‌ریزی دشمن وابسته است. هر تردید و هر متغیرِ خارج از کنترل، منطق مداخلهٔ سریع را که مشخصهٔ دکترین ایالات متحده است، فرسایش می‌دهد.

درنهایت، گنجاندن پلتفرم‌هایی چون «مهاجر» در راهبردی بزرگ‌تر معنا می‌یابد:

تبدیل ونزوئلا به فضایی دشوار برای پیش‌بینی، پرهزینه برای مداخله، و از نظر سیاسی پرریسک برای تعرض. این قمار نیست، بلکه انتخابی آگاهانه برای بازدارندگی هوشمندانه، همکاری میان دولت‌های تحت تحریم و دفاع از حق حاکمیت برای زیستن بدون قیمومیت خارجی است.

@Bolivari

🇻🇪

حزب کمونیست ونزوئلا در پی هجدهمین پلنوم کمیتهٔ مرکزی خود. بیانیه‌ای صادر کرده و در آن، همصدا با رژیم حاکم بر واشنگتن و رسانه‌های امپریالیستی سخنگوی آن، خواهان «کناره‌گیری مادورو» شده است.

📌این موضع ارتجاعی، یا برآمده از یک تحلیل صددرصد نادرست از شرایط مشخص کنونی‌ست یا ناشی از کرنش در برابر فشار امپریالیسم آمریکا.

در هر دو صورت، این همسویی با ارتجاع بین‌المللی چون لکهٔ ننگی بر تارک این حزب که سابقهٔ مبارزاتی طولانی و بسیج طبقهٔ کارگر ونزوئلا را در کارنامه دارد، خواهد ماند.

@Bolivari

🇻🇪🔻


جرم‌انگاری حمایت از تحریم

مجلس ونزوئلا قانونی را به تصویب رساند که در آن مجازات‌های سنگینی برای هرگونه حمایت از تحریم یا اقدام مجرمانهٔ قدرت خارجی علیه کشور، نظیر ضبط غیرقانونی اموال متعلق به دولت یا شهروندان ونزوئلا در نظر گرفته شده است.

بر اساس این قانون، مرتکبان چنین اقداماتی با احکامی تا سقف بیست سال حبس مواجه خواهند شد.

@Bolivari

🇻🇪🇺🇳


پیروزی دیپلماتیک برای ونزوئلا در شورای امنیت سازمان ملل

نشست اضطراری شورای امنیت سازمان ملل متحد دربارهٔ تحولات اخیر پیرامون ونزوئلا، به صحنه‌ای از انزوای سیاسی ایالات متحده و تثبیت موضع کاراکاس در سطح بین‌المللی بدل شد. در این نشست که به درخواست ونزوئلا و با حمایت چین و روسیه برگزار شد، هیچ‌یک از اعضا از توقیف نفتکش‌های ونزوئلایی یا فشار نظامی و دریایی آمریکا علیه این کشور حمایت نکردند.

نمایندهٔ چین در سازمان ملل، سون لی، صراحتاً اقدامات واشنگتن را نقض حقوق بین‌الملل، تهدیدی علیه حاکمیت کشورها و ضربه‌ای به اصل آزادی کشتیرانی توصیف کرد و هشدار داد که این سیاست‌ها موجب تشدید تنش‌ها و بی‌ثباتی در منطقهٔ کارائیب شده است. به گفتهٔ او، اقدامات آمریکا تحت پوشش مبارزه با مواد مخدر، درواقع نمونه‌ای از اجبار یکجانبه و تجاوز به منافع مشروع سایر کشورهاست.

این مواضع در کنار حمایت آشکار روسیه و نگرانی‌های مطرح‌شده از سوی دیگر کشورهای عضو، نشان داد که روایت آمریکا دربارهٔ ونزوئلا در سطح بین‌المللی مشروعیت نیافته است. در مقابل، کاراکاس توانست با اتکا به سازوکارهای چندجانبه، موضوع توقیف نفتکش‌ها و فشار نظامی را به‌عنوان اقداماتی غیرقانونی و بی‌ثبات‌کننده در دستور کار جهانی قرار دهد.

مجموع این تحولات بیانگر یک پیروزی دیپلماتیک روشن است:

شکست تلاش واشنگتن برای عادی‌سازی فشار نظامی و اقتصادی، و تثبیت این پیام که استفاده یا تهدید به توسل به قوای قهریه علیه ونزوئلا با مخالفت آشکار بازیگران مهم بین‌المللی مواجه شده است.

@Bolivari

🇷🇺

روسیه رفتار «گاوچران‌مسلکانه»ی آمریکا در قبال ونزوئلا را محکوم کرد

نمایندهٔ دائم روسیه در سازمان ملل متحد، واسیلی نبنزیا، در نشست روز سه‌شنبهٔ شورای امنیت، رفتار ایالات متحده در قبال ونزوئلا را «گاوچران‌مسلکانه» توصیف کرد و گفت:

مسئولیت پیامدهای فاجعه‌بار چنین رفتاری برای مردم کشورِ تحت محاصره، آشکارا متوجه واشنگتن است.

@Bolivari

🇮🇷🇻🇪

حمایت اکثریت نمایندگان مجلس ایران از ونزوئلا

بیش از ۱۵۰ تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی با صدور بیانیه‌ای، ضمن محکوم‌کردن اقدامات اخیر ایالات متحده علیه ونزوئلا، حمایت خود را از دولت و ملّت این کشور اعلام و بر حق حاکمیت ونزوئلا در دفاع از منافع مشروع خود تأکید کردند.

مجتبی بخشی‌پور، عضو هیئت‌رئیسهٔ مجلس شورای اسلامی، در جریان جلسهٔ علنی امروز (چهارشنبه ۳ دی) مجلس بیانیهٔ نمایندگان در راستای حمایت از دولت ونزوئلا را قرائت کرد.

🔻متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:

نمایندگان مجلس شورای اسلامی اقدامات اخیر رژیم ایالات متحده آمریکا علیه دولت مردمی ونزوئلا ازجمله توقیف و تعقیب نفتکش‌ها و تشدید حضور و فعالیت‌های نظامی در منطقه کارائیب را به‌طور قاطع محکوم کرده و ضمن اعلام حمایت از دولت و ملّت ونزوئلا بر حقوق مسلّم این کشور در دفاع از حاکمیت و منافع مشروع خود تأکید می‌کنیم.

توقیف یا ممانعت از تردد کشتی‌های تجاری در آب‌های آزاد بدون مجوز نهادهای صلاحیت‌دار بین‌المللی، مصداق راهزنی دریایی و مغایر با اصول بنیادین حقوق بین‌الملل دریاها، اصل آزادی کشتیرانی و قواعد شناخته‌شده حاکم مشروع بین‌المللی است.

از سوی دیگر تشدید حضور نظامی آمریکا در منطقه کارائیب و انجام عملیات‌های دریایی در نزدیکی مرزهای ونزوئلا به افزایش تنش‌ها و بی‌ثباتی امنیتی در منطقه دامن زده و به اصل احترام به حاکمیت و تمامیت ارضی دولت‌ها در تعارض آشکار قرار دارد.

تجربه عمر کوتاه رژیم جنایتکار ایالات متحده نیز نشان می‌دهد هرجا این رژیم پا گذاشته یا دخالت کرده نتیجه‌ای جز ناامنی، ویرانی، قتل عام و نسل‌کشی در پی نداشته است. تداوم این‌گونه اقدامات غیرقانونی و تحریک‌آمیز از سوی ایالات متحده آمریکا مسئولیت مستقیم هرگونه تنش، بی‌ثباتی منطقه‌ای و پیامدهای ناخواسته امنیتی و سیاسی را متوجه این رژیم می‌کند.

مجلس شورای اسلامی با ملّت مستقل و دولت ضداستکباری ونزوئلا اعلام همبستگی کرده و بر رفع هرگونه تهدید و تحریم و فشار بر علیه دولت ضدصهیونیستی ونزوئلا تأکید می‌کند.

@Bolivari

🖋


روزهای سرنوشت‌ساز ونزوئلا برای جهان

✍🏼 محمدجواد اخوان
📌 روزنامهٔ جوان مورخ ۲ دی ۱۴۰۴

دولت ونزوئلا، کشوری مستقل و عضو سازمان ملل متحد است که با اتکا به آرای عمومی اداره می‌شود. تنها «جرم» این دولت، مخالفت با دخالت‌های زیاده‌خواهانه ایالات‌متحده است. این کشور همچنین دارای ذخایر عظیم نفتی است و امریکا طی بیش از دو دهه گذشته، با به‌کارگیری ابزار‌های مختلف از جمله حمایت از کودتا، حمایت تمام‌عیار از شورشیان، براندازی نرم، تلاش برای انقلاب رنگی و حتی اهدای جایزه صلح به یکی از رهبران اپوزیسیون، تلاش کرده ونزوئلا را به مدار کشور‌های وابسته به خود بازگرداند. با این‌حال، همه این تلاش‌ها برای سرنگونی دولت مستقل و ضداستکباری ونزوئلا ناکام مانده است.

وظیفه همه کشور‌های مستقل، قدرت‌های نوظهور و به‌ویژه جمهوری اسلامی ایران، حمایت از دولت و مردم ونزوئلا است. مردم ونزوئلا حق دارند سرنوشت خود را بدون مداخله خارجی تعیین کنند.

ونزوئلا امروز به‌عنوان سنگر پیشانی جبهه مقاومت در برابر هژمونی امریکا است و حمایت همه‌جانبه به‌ویژه حمایت سیاسی از این کشور ضروری به نظر می‌رسد. مردم و دولت ونزوئلا باید اطمینان یابند که کشور‌های جهان، به‌ویژه کشور‌های مستقل آسیایی، پشتیبان آنان هستند.

📎متن کامل

@Bolivari

🇭🇳🗳

هندوراس: نصرى عصفوره رئیس‌جمهور منتخب اعلام شد

کمیسیون ملّی انتخابات هندوراس (Consejo Nacional Electoral) پس از چندین روز کشمکش سیاسی و تردیدهای جدی درخصوص سلامت انتخابات، اعلام کرد نصری عصفوره نامزد حزب راست‌گرای Partido Nacional، با ۴۰٫۲۶٪ آرا و حدود ۱٬۴۸۱٬۵۱۷ رأی به‌عنوان رئیس‌جمهور منتخب هندوراس پیروز شده است.

بر اساس نتایج رسمی، شمارش ۹۹٫۹۳٪ صورت‌جلسه‌ها تکمیل شده است. مارکو روبیو وزیر امور خارجهٔ ایالات متحده بلافاصله پس از اعلام خبر پیروزی وی را تبریک گفت.

نیروهای سیاسی نزدیک به دولت چپ‌گرای حاکم همچنان درخصوص صحت و اصالت صورت‌جلسه‌ها تردید جدی دارند.

@Bolivari

🎙

مردم محروم ونزوئلا در برابر تهدیدات امپریالیستی قاطعانه از انقلاب و حکومت بولیواری دفاع می‌کنند

حمید شهرابی مدیر خانه آمریکای لاتین در گفت‌وگو با خبر آنلاین:

🔻نام‌بردن از حکومت ونزوئلا به عنوان دیکتاتوری پس از پیروزی انقلاب بولیواری در سال ۱۹۹۸، چه در زمان چاوز و چه در دوران زمامداری مادورو، نه‌تنها دقیق نیست بلکه تحریف محض است. از دو جنبه به این سؤال پاسخ می‌دهم: اول، منشأ حکومت. حکومت بولیواری بر اساس اراده و رأی اکثریت قاطع مردم ونزوئلا مستقر شد و تا به امروز بر همین مبنا قدرت را حفظ کرده است.

🔻مردم محروم، حکومت را کم و بیش در کنار و نه در مقابل خود می‌بینند و برای همین است که در مقابل تهدیدات ایالات متحده، قاطعانه از انقلاب و حکومت بولیواری حمایت می‌کنند.

🔻شاخص‌های اقتصادی هم نشان می‌دهند که علیرغم سختی‌های فوق‌العاده ناشی از جنگ اقتصادی آمریکا-شامل تحریم و بلوکه‌کردن منابع مالی ونزوئلا-وضعیت اجتماعی در قیاس با شرایط قبل از انقلاب، به نفع طبقات محروم دگرگون شده است. این دگرگونی، در حوزه‌های مختلف همچون دسترسی آسان و رایگان-و یا حداقل کم هزینه-به بهداشت، آموزش و مسکن کاملا محسوس است.

🔻اتهام قاچاق مواد مخدر توسط دولت ونزوئلا کاملا ساختگی و بی‌پایه است و همانند تمامی جنگ‌های دیگری که آمریکا از ابتدای پیدایش خود به راه انداخته، به عنوان یک بهانه و تحت «پرچم دروغ»، برای پنهان‌کردن اهداف واقعی از این جنگ‌افروزی‌ها، مورد استفاده قرار می‌گیرد. پرچم دروغ در یک جا «دفاع از دموکراسی و حقوق بشر» است، در جایی دیگر، «برچیدن سلاح‌های کشتار جمعی» است و در مورد خود ما در ایران، همین اخیرا، «جلوگیری از توسعه بمب اتمی» بود.

🔻از آنجا که مبنای روابط خود آمریکا با کشورهای جنوب جهان، نفوذ سلطه‌جویانه است، همین تعبیر را برای روابط ایران و حزب‌الله با ونزوئلا به کار می‌برد، چرا که در نظام شناختی آمریکا مقوله‌ای به نام همبستگی ملل، همکاری‌های پایاپای و روابط مبتنی بر برابری و احترام متقابل وجود ندارد.

🔻تهدیدات آمریکا جنبه نمایشی ندارد و با توجه به سابقه جنایت‌های این کشور در جای جای جهان، امکان تشدید تجاوزات نظامی آمریکا علیه ملت مظلوم و آزادیخواه ونزوئلا وجود دارد.

🔻البته، تجاوز نظامی آمریکا به خاک ونزوئلا، اقدامی بسیار پرمخاطره برای این امپراطوری تضعیف‌شده خواهد بود، چرا که مردم ونزوئلا، اسلحه در دست و با روحیه‌ای بالا با متجاوزین یانکی مقابله خواهند کرد و در نهایت، با برخورداری از همبستگی عمیق بین‌المللی، شکست را به سرنشینان کاخ سفید تحمیل خواهند کرد.

📌متن کامل را اینجا بخوانید.

@Bolivari

🇻🇪✝

برگزاری مراسم گرامیداشت سالروز میلاد مسیح(ع) در کاخ ریاست‌جمهوری ونزوئلا با حضور نمایندگان اقشار گوناگون مردمی

@Bolivari

🇻🇪🖋

نامهٔ نیکلاس مادورو موروس رئیس‌جمهور ونزوئلا به سران کشورهای آمریکای لاتین و حوزهٔ کارائیب

@Bolivari

🇻🇪

وحدت و هماهنگی در رهبری انقلاب بولیواری ونزوئلا

📌مادورو و کابه‌یو در هماهنگی کامل با یکدیگر عمل می‌کنند

@Bolivari

⬇️

🇻🇪

وحدت و هماهنگی در رهبری انقلاب بولیواری ونزوئلا

مادورو و کابه‌یو در هماهنگی کامل با یکدیگر عمل می‌کنند

📌نوئسترا آمه‌ریکا
۲۵ دسامبر ۲۰۲۵

آنچه میان مادورو و کابه‌یو جریان دارد، نه یک ائتلاف مقطعی یا بداهه، بلکه یک معماری سیاسی سنجیده و دقیق است؛ ساختاری که در آن هر یک نقشی راهبردی در توازن درونی قدرت در ونزوئلا ایفا می‌کند.
نیکلاس مادورو نمایندهٔ وجه بین‌المللی قدرت است: دیپلماسی دولتی، مشروعیت نهادی، تداوم پروژهٔ بولیواری و حضور فعال ونزوئلا در شطرنج چندقطبی جهان. در مقابل، دیوسدادو کابه‌یو مظهر ساختار ارگانیک درون‌زاست: انضباط حزبی، استحکام سرزمینی، پیوند با پایگاه‌های اجتماعی و دستگاه اجتماعی-سیاسی‌ای که ورای خطابه‌ها، حکمرانی واقعی را تضمین می‌کند.

این دو، به‌منزلهٔ دو قطب مکمل یک فرمول واحد قدرت عمل می‌کنند:
یکی صدای رسمی حکومت است و دیگری ستون فقرات عملیاتی آن.

درحالی‌که معارضین و برخی محافل خارجی می‌کوشند شکاف‌ها یا تناقض‌هایی را برجسته کنند، واقعیت این است که رهبری سیاسی ونزوئلا از تجربهٔ سال‌های اخیر خود آموخته است:
وحدت، یک شعار نیست؛ بلکه سازوکار بقا در سطح راهبردی است.

از این منظر، رابطهٔ میان مادورو و کابه‌یو شخص‌محور نیست، بلکه ساختاری است؛ هماهنگی‌ای طراحی‌شده برای تضمین ثبات، تداوم نهادی و توان مانور در شرایط فشار حداکثری.

در منطق قدرت معاصر، جایی که تجزیه و شکاف‌افکنی ابزار اصلی مداخله است، انسجام به‌خودی‌خود یک پیروزی محسوب می‌شود.

و از همین روست که امروز، بیش از هر زمان دیگر، مادورو و کابه‌یو در هماهنگی کامل با یکدیگر عمل می‌کنند.

@Bolivari

🔎

مسئله ورود به ونزوئلا نیست؛ مسئله خروج از آن است

📌نوئسترا آمه‌ریکا
۲۵ دسامبر ۲۰۲۵

در منطق کلاسیک قدرت نظامی ایالات متحده، ورود به یک صحنهٔ عملیاتی معمولاً به‌عنوان لحظهٔ تعیین‌کننده تصویر می‌شود. اما تجربهٔ تاریخیِ دهه‌های اخیر نشان داده است که مشکل واقعی نه ورود، بلکه خروج است. ونزوئلا دقیقاً مظهر همین معضل راهبردی است: فضایی که مداخله در آن می‌تواند در سطح گفتمانی یا حتی نظامی آغاز شود، اما پایان آن به‌شدت نامطمئن، پرهزینه و مبهم است؛ هم از نظر سیاسی، هم فنی و هم راهبردی.

طراحان نظامیِ طرف مقابل به‌خوبی می‌دانند که برتری آنان بر یک اکوسیستم فناورانهٔ بسیار ظریف متکی است. سامانه‌های ناوبری، هماهنگی و کنترل — مانند GPS و دیگر ابزارهای مکان‌یابی — خطاناپذیر نیستند. این واقعیت را در میدان‌های مختلف جهان آزموده‌اند؛ جایی که وابستگی افراطی به این ابزارها، آسیب‌پذیری‌هایی غیرمنتظره ایجاد کرده است. در مورد ونزوئلا، همین آگاهی به یک عامل بازدارندهٔ محوری تبدیل می‌شود: وقتی ناوبری از کار می‌افتد، کل دکترین فرو می‌ریزد. ونزوئلا پیش‌تر نشان داده که در این حوزه بیش از آنچه تصور می‌شده آماده است و توان ترکیبی بولیواری را نمی‌توان دست‌کم گرفت.

ونزوئلا خود را به‌عنوان میدانِ رویارویی مستقیم معرفی نمی‌کند، بلکه به‌مثابهٔ محیطی طراحی شده که اطمینان دشمن را فرسایش می‌دهد. هدف، جلوگیری از ورود اولیه نیست؛ بلکه تبدیلِ ماندن و عقب‌نشینی به مسئله‌ای پرهزینه‌تر از خودِ ورود است. عدم‌قطعیتِ طولانی‌مدت، ازدست‌رفتن نقاط اتکای قابل‌اعتماد و ناتوانی در تضمین یک خروج «تمیز»، عواملی‌اند که بیش از هر محاسبهٔ مبتنی بر زورِ خام وزن دارند.

این واقعیت در ذهن طرف مقابل نهادینه شده است. آن‌ها می‌دانند سناریویی که در آن سامانه‌های جهت‌یابی — به دلایل گوناگون — دچار اختلال شوند، یک عملیات «جراحی‌وار» را به ریسکی عظیم در سطح سیاسی تبدیل می‌کند. جنگ مدرن تحمل سردرگمی را ندارد: بدون دقت، کنترلی در کار نیست؛ بدون کنترل، پیروزی‌ای وجود ندارد؛ و بدون پیروزی روشن، عقب‌نشینی به شکست بدل می‌شود.

از همین روست که ونزوئلا هدفی ساده نیست؛ نه به این دلیل که تسخیرناپذیر است، بلکه چون مهاجم را وادار می‌کند فراتر از لحظهٔ ورود بیندیشد و با پرسشی روبه‌رو شود که هیچ ابرقدرتی مایل نیست به آن پاسخ دهد: چگونه می‌توان خارج شد، بی‌آنکه در دامِ استقرارِ خود گرفتار شد؟ در این نقطه، مزیت دیگر صرفاً فناورانه نیست؛ بلکه راهبردی است.

نزدیک به سی سال از انقلاب بولیواری می‌گذرد. هرچه پیش‌تر می‌رویم، توانِ چاویسم بیشتر دست‌کم گرفته می‌شود — و بااین‌حال، همچنان برای مخالفانش غافلگیری به‌بار می‌آورد.

@Bolivari

🇦🇷

تصویب بودجهٔ ۲۰۲۶ آرژانتین؛ اجماع فرا‌جناحی برای تعمیق ریاضت نولیبرالی

سنای آرژانتین بودجهٔ سال ۲۰۲۶ دولت خاویر میلی را با رأی ۴۶ موافق، ۲۵ مخالف و یک ممتنع تصویب کرد؛ بودجه‌ای که نخستین قانون کلان اقتصادی دولت میلی محسوب می‌شود و با حمایت بخشی از اپوزیسیون به تصویب رسیده است.

این رأی‌گیری نشان داد سیاست‌های ریاضتی دولت تنها به پشتوانهٔ حزب حاکم پیش نمی‌رود، بلکه از نوعی همسویی فرا‌جناحی در ساختار قدرت برخوردار است؛ همسویی‌ای که امکان پیشبرد عمیق‌ترین تعدیل‌های نولیبرالی سال‌های اخیر را فراهم کرده است.

بودجهٔ ۲۰۲۶ شامل کاهش گستردهٔ هزینه‌های اجتماعی است. حذف سازوکار تعدیل خودکار یارانه‌های خانوادگی و «یارانهٔ همگانی کودک» عملاً به معنای انجماد این حمایت‌ها در شرایط تورمی است. یارانهٔ تغذیه با کاهش واقعی ۱۵/۲ درصدی مواجه می‌شود و بودجهٔ سفره‌خانه‌های عمومی نیز نزدیک به ۲۹ درصد کاهش می‌یابد.

در حوزهٔ آموزش، فرهنگ، علم و فناوری، بودجهٔ مصوب نسبت به سال ۲۰۲۳ (آخرین سال دولت ائتلاف پرونیستی) کاهش واقعی نزدیک به ۴۸ درصدی را نشان می‌دهد. همچنین هدف‌گذاری قانونی برای رساندن سرمایه‌گذاری علمی به یک درصد تولید ناخالص داخلی کنار گذاشته شده و صندوق ملّی مدارس فنی عملاً از تأمین مالی محروم می‌شود.

بازنشستگان و افراد دچار معلولیت نیز از این سیاست‌ها در امان نمانده‌اند: حداقل مستمری بازنشستگی کاهش واقعی خواهد داشت و اعتبارات مستمری‌های معلولیت بیش از ۱۰ درصد افت می‌کند.

در مجموع، تصویب این بودجه را می‌توان نقطهٔ تثبیت پروژهٔ نولیبرالی دولت میلی دانست؛ پروژه‌ای که کاهش نقش دولت، انتقال هزینه‌های بحران به فرودستان و بازتعریف «انضباط مالی» به‌عنوان فضیلت سیاسی را به محور اصلی حکمرانی تبدیل کرده است.

@Bolivari

📕 ژئوپلیتیک نابرابری
جستاری در باب راه‌های رسیدن به جهانی عادلانه‌تر

📎پروندهٔ شماره ۵۷ تری‌کنتیننتال

📝 مترجم: آیدین کریمی‌شاد
📌 آماده‌سازی و انتشار نسخهٔ فارسی: خانهٔ آمریکای لاتین

🔹 نگاهی به ریشه‌های نابرابری میان شمال و جنوب جهان، بررسی دلایل بی‌اعتباری جهان‌بینی لیبرالی و نولیبرالی درخصوص راهکارهای کاهش نابرابری، و معرفی پنج اصل کلیدی به‌منظور نیل به عدالت اجتماعی در کشورهای پیرامونی

🔻مطالعهٔ این پرونده به‌ویژه این روزها که بحث بودجهٔ ۱۴۰۵ داغ است، به کنشگران سیاسی و اجتماعی عدالت‌خواه کمک می‌کند مواضع خود را به یکدیگر نزدیک کنند.

📎 بخوانید و برای دیگران هم بفرستید.

🆔@TricontinentalFarsi

📚 منتشر شد:

📖 سوار بر موج
ادغام سوئد در نظام جهانی امپریالیستی


✍🏼 تورکیل لاوسن
🖋ترجمهٔ هاتف خالدی

🗂 کم‌وبیش همهٔ آنچه باید دربارهٔ «سوسیال‌دموکراسی» اسکاندیناویایی و بهایی که مردمان جنوب جهانی برای تداوم آن می‌پردازند بدانیم، در این کتاب تشریح شده است.

💳 ۲۹۵هزار تومان
🛒 ارسال رایگان به سرتاسر ایران

علاقه‌مندان می‌توانند مبلغ سفارش را به شماره کارت زیر واریز و رسید را به همراه نشانی پستی دقیق خود برای ما ارسال فرمایند:

💳
6037
9918
2779
7931

🔹به نام علی ابوطالبی

🔺 درج کد پستی و شماره تلفن همراه را فراموش نفرمایید.

📩تماس با ما:
🔹@Mazmoon

🆔@MazmoonBooks

🔻

📌سخنی با همراهان خانهٔ آمریکای لاتین

بسیاری از شما مخاطبان ارجمند بارها پرسیده‌اید چگونه می‌توانید با ما همکاری کنید. چنین شور و اشتیاقی علاوه بر آن‌که ما را به ادامهٔ فعالیت دلگرم می‌کند، این امید را به وجود می‌آورد که بتوانیم فعالیت‌هایمان را گسترش دهیم.

🔹بدین وسیله از شما همراهان همیشگی خواهش می‌کنیم از طریق:

☑️ بازنشر هرچه وسیع‌تر مطالبی که ما منتشر می‌کنیم،

☑️ کار داوطلبانه در زمینهٔ پژوهش، ترجمه، زیرنویس فیلم، طراحی، تولید محتوای چندرسانه‌ای و…

☑️ معرفی و خرید کتاب‌های نشر مضمون که بخشی از سود آن به فعالیت ما تخصیص می‌یابد،

☑️ و کمک مالی مستقیم

یاور ما باشید.

🔻منابع مالی بیشتر به ما کمک می‌کند به‌خصوص به همکاران جوان خود حق‌الزحمه‌ای منظم، هرچند اندک، بپردازیم و به فعالیت خود نظم و ثبات ببخشیم.

🟢پیشاپیش دست‌تان را به‌گرمی می‌فشاریم.

🤝 تماس برای همکاری:

🆔@letUsBuildTheFuture
🆔@Abutalebi


📚 تماس برای خرید کتاب از نشر مضمون:

🆔http://t.me/Mazmoon

💳 کمک مالی مستقیم:
⬅️حساب پی‌پل (برای همراهان مقیم خارج از کشور)
PayPal.me/AliAbutalebi

⬅️حساب بانکی در ایران
0107558181003
نزد بانک ملی ایران
به نام علی ابوطالبی

💳 شماره کارت
6037
9971
9343
4397

📌به‌ویژه از همراهان مقیم خارج از کشور می‌خواهیم ماهانه با تخصیص مبلغی به‌عنوان کمک مالی منظم، هرچند ناچیز، در تداوم فعالیت ما سهیم باشند.

🇺🇸🇻🇪

ادعای ترامپ دربارهٔ حمله به یک «بندرگاه» در ونزوئلا؛ شرکت محلی هرگونه ارتباط را رد کرد

دانلد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در اظهاراتی بدون ارائهٔ شواهد، مدعی شد که دولت آمریکا یک «تأسیسات بزرگ» مرتبط با قاچاق مواد مخدر را در سواحل ونزوئلا هدف حمله قرار داده است. وی این ادعا را نخست در گفت‌وگویی پادکستی با جان کاتسیماتیدیس، تاجر آمریکایی، و ریتا کازبی، روزنامه‌نگار، مطرح کرد و گفت این عملیات در شب ۲۴ دسامبر انجام شده و «ضربه‌ای بسیار سنگین» بوده است.

ترامپ بدون اشاره به محل دقیق، ماهیت هدف یا نهاد مرتبط با آن، دیروز نیز در یک نشست خبری مشترک با بنیامین نتانیاهو بار دیگر این ادعا را تکرار کرد و گفت:

یک انفجار بزرگ در حوالی اسکله‌ای رخ داد که قایق‌های حامل مواد مخدر در آنجا بارگیری می‌شدند. ما همهٔ قایق‌ها و همچنین خود منطقه را هدف قرار دادیم و این محل دیگر وجود ندارد.

پس از این اظهارات، برخی حساب‌های کاربری در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های نزدیک به جریان‌های وابستهٔ مخالف دولت ونزوئلا، این ادعا را به آتش‌سوزی‌ای که در تاریخ ۲۴ دسامبر در تأسیسات شرکت «پریمازول» در ایالت زولیا رخ داده بود، مرتبط دانستند. بااین‌حال، شرکت پریمازول با صدور بیانیه‌ای رسمی، این گمانه‌زنی‌ها را «به‌طور قاطع» رد کرد و اعلام داشت که حادثهٔ یادشده به‌طور کامل مهار شده، هیچ تلفات انسانی نداشته و هیچ‌گونه ارتباطی با ادعاهای مطرح‌شدهٔ رئیس‌جمهور آمریکا ندارد.

تا زمان انتشار این خبر، نه وزارت دفاع ایالات متحده (پنتاگون)، نه دولت فدرال آمریکا و نه مقامات رسمی ونزوئلا، وقوع چنین حملهٔ نظامی‌ای را تأیید نکرده‌اند. نبود هرگونه تأیید رسمی، بار دیگر تردیدها دربارهٔ صحت اظهارات ترامپ را افزایش داده است.

ناظران رسانه‌ای این اظهارات را در چارچوب تلاش‌های کاخ سفید برای القای موفقیت در کارزار نظامی آمریکا در منطقهٔ کارائیب ارزیابی می‌کنند؛ روایتی که به‌دلیل فقدان شواهد و اطلاعات دقیق، موجب سردرگمی حتی در میان برخی مقامات و حامیان دولت ایالات متحده شده است.

@Bolivari