«شکفتن در مزاجم نیست.»

جسم و روحم دیگه جای کشش نداره.
رمقی تو وجودم نمونده انگار.

نفهمیدم چی شد که انقدر آدم مزخرفی شدم.

اسم امتحان بیوشیمی میاد من مریض میشم و میفتم.

"If prose is a house, poetry is a man on fire running quite fast through it."

در عرض یک ثانیه به پایان می‌رسم.

باشه ولی اینی که من دارم میکنم اسمش زندگی نیست.

اینایی که رابطه خوب و دوستانه‌ای با پدر مادرشون دارن متأسفانه خیلی عصبی و حسودم می‌کنند.

آرمیتا عباسی، به نقل از پیج پدرش، آزاد شده. واقعاً از صمیم قلبم خوشحالم، برای مدت کوتاهیم شده خوشحالم.

به‌قدری پایینم که فقط با مرگ می‌تونم بیام بالا.

قبل اینکه بتونم برم استادیوم، ذوقم به فوتبال رو از دست دادم؛ و این اتفاق داره کم‌کم برای همهٔ علایق زندگیم میفته.

در کافه مجبورمون کردین روسری سرمون کنین که پلمب نشین، در ماشین‌هاتون مجبورمون کردین روسریمونو درست کنیم که جریمه نشین، در فیلم‌ها و سریال‌ها رقصیدین و با شورتک گشتین با این‌که می‌دونستین همکار‌های زنتون به جرم زن بودن حق هیچ‌کدومو ندارن، آلبوم دادین و کنسرت گذاشتین با این‌که می‌دونستین هر زنی بخونه صداش خفه می‌شه. چهار دهه همینجوری زندگی کردین و کک خیلی‌هاتون نگزید. نه‌تنها بلند نشدین، نه‌تنها یکصدا نگفتین نمی‌خونیم تا خواهرمون بتونه بخونه، نگفتین نمی‌رقصیم تا دوستمون بتونه برقصه، نگفتین پلمبو می‌شکنیم چون قانونتون خرابه بلکه این وسط زورتون به تنها کسایی رسید که می‌تونست برسه. به جای این‌که به اونی که جریمه‌ت می‌کنه اعتراض کنی، مسافرتو مجبور کردی بیشتر و بیشتر بخش‌هایی از خودشو مخفی و پاک کنه. این چهار دهه حذف زنان ایرانی، بدون همراهی خیلی‌ها با سکوتشون ممکن نبود. این‌رو باید پذیرفت.

الله اکبر و زهر مار.

حس خفقان رهام نمی‌کنه.

فاقد هرگونه حوصله و تمایل برای بقای بیشتر از این.

خوابم نمیبره و دلم برات تنگ شده. خیلی همه‌چی درد داره.

مثل ترک اعتیاد دارم به خودم می‌پیچم.