الله اکبر و زهر مار.

حس خفقان رهام نمی‌کنه.

فاقد هرگونه حوصله و تمایل برای بقای بیشتر از این.

خوابم نمیبره و دلم برات تنگ شده. خیلی همه‌چی درد داره.

مثل ترک اعتیاد دارم به خودم می‌پیچم.

همیشه ترجیح می‌دم بی‌وطنِ آزاده باشم تا بخاطر خاک خون بریزم. ترجیح می‌دم جون ادمی رو مهم‌ترین چیز بدونم، راحتی و ازادگی ملت رو به پرچم و خاک و اسم نفروشم. این چیزیه که من بهش اعتقاد دارم، از وطن فراری نیستم و مشکلی با این وطن ندارم ولی اگر ارجحیت دادن انسان به خاک بی وطنیه، من با افتخار بی وطنم.

کل امروز رو خوابیدم و شب هم که بخوابم قشنگ ریست فکتوری میشم و همه‌چی خوب میشه. 🤌🏻

«کسی تنهاییمو از من نمی‌دزده؛
درد ما رو در و دیوار نمی‌فهمه.
واسهٔ تنهایی خودم دلم می‌سوزه،
قلب امروزی من، خالی‌تر از دیروزه.»

نمی‌خوام برگردم. می‌خوام تا ابد تو اتاقم بمونم و هیچکس رو نبینم.

یعنی می‌گی زندگی ما واقعا همینه؟

Had a full on panic attack and I still can't find enough air. Amazing.

قرص خیلی خوبه، خواب خیلی بهتر، اگه دیگه بیدار نشم خیلی خیلی بهتر.

با این وضعیت کشور و قیمت‌ها فقط میخوام و میتونم که بمیرم.