آدمیزاد برده‌ی نجابت عشق می‌شود.

همه هم رو می‌شناسن. باورنکردنیه.

کاش می‌تونستم هرجوری شده حالتو خوب کنم. ولی حتی نمی‌دونم چته.

موج‌سواری و پاتیناژ دوتا ورزش یا هنری‌اند که خیلی واسه‌م تصویرگر آزادی‌ هستند.

خودم رو یادم رفته.

May: Mother, this is not enough.

The Mother: not enough?

May: not enough.

The Mother: what do you mean, May, not enough, what can you possibly mean, May, not enough?

May: I mean, mother, that I must hear the feet, however faint they fall.

The Mother: the motion alone is not enough?

May: no, Mother, the motion alone is not enough, I must hear the feet, however faint they fall.
...

مسأله همین است دیگر. خودم می‌بینم که دارم تباه می‌شوم و از دست می‌روم. واقعن از دست می‌روم. زندگی‌ام بر باد است. بیهوده راه می‌روم، بیهوده نفس می‌کشم، بیهوده حرف می‌زنم و می‌خندم‌. [مکث] و بیهوده زنده هستم. خلاصه اینکه سخت می‌گذرانم.

اگر فاوست یک کم معرفت به خرج داده بود - عباس نعلبندیان

نمی‌دونم چند وقته که انگار دارم از شخص سوم زندگیم رو می‌کنم. هیچی انگار واقعی نیست برام و حس و معنی‌ای وجود نداره.

Sittin' on the sofa, feeling super suicidal.

غربت باهام عجین شده.

«پوستم نمی‌پوشونتم
چشمم نمی‌خوابونتم
کسی که می‌خواستم باشم آروم نمی‌ذارتم.»

Sad and homesick. I guess.

To be fair, I don't really have any special thing in mind as a home. It's more like a void.

‏آینده واسه‌م شبیه یه جوکه که حتی از شدت بی‌مزگی هم خنده‌دار نیست.

‏من فقط فرار می‌خوام. یه فرار بی‌انتها و بی‌بازگشت.

دوست دارم از دردی که به روح و جسمم داره وارد میشه داد بزنم؛ ولی صدایی ازم درنمیاد.

هرچند وقتی میرم اینستاگرام یه استوری چسناله میذارم و درمیام.

اگه همیشه پیش خواهرام می‌موندم انقد مدام ناراحت نبودم.

نمی‌خواستم حتی ثانیه‌ای اینطور زندگی کنم.