رواج بازار حرف مفت در میدان سیاست

🔴 به نظر فرانکفورت، با وجود ازدیاد حرف های مفت رسانه ای، هنوز سیاستمداران مقام اول را در تولید حرف مفت دارند. او می گوید:« تقریباً امروزه هر چهره سیاسی به یک حرف مفت زن شبانه روزی بدل شده است.»
فرانکفورت می گوید:« هر پدیده ای که مانند حرف مفت شکلی فراگیر و مداوم پیدا کرده باشد باید مقصودی داشته باشد باید چیزی وجود داشته باشد که باعث بقای آن شده باشد.»
اما حرف مفت واقعاً چیست؟ حرف مفت نه دروغ است و نه حقیقت. البته آنهایی که حرف مفت می زنند را نمی توان صادق به حساب آورد، در همان حال آنها را دروغگو هم نمی توان خواند. هم فرد صادق و هم فرد دروغگو از این لحاظ که هر دو به یکسان به حقیقت معطوفند (هر چند که پاسخ شان به آن متفاوت است) با هم مشابهت دارند.
فرانکفورت می نویسد:«ناممکن است که فردی دروغ بگوید مگر آن که بیندیشد که حقیقت را می داند. بنابر این فردی که دروغ می گوید به حقیقت پاسخ می دهد و تا این حد به نوعی به آن احترام می گذارد.»
اما کسی که حرف مفت می زند نه به حقیقت توجهی دارد و نه به دروغ. تنها چیزی که برای او اهمیت دارد شانه خالی کردن از زیر بار تعهد نسبت به حرف هایی است که می زند. به قول فرانکفورت، یک آگهی دهنده یا سیاستمدار یا گرداننده میزگرد تلویزیونی مانند یک فرد دروغگو مرجعیت حقیقت را انکار نمی کند و خود را در تضاد با آن قرار نمی دهد. او اصلاً به حقیقت توجهی نمی کند.
به نظر فرانکفورت به این دلیل زیان حرف مفت از دروغ بیشتر است. زیرا که فرهنگی که در آن حرف مفت رواج می یابد، در خطر انکار «امکان دانستن چیستی امور» قرار می گیرد. نتیجه چنین وضعی آن است که هر شکلی از مباحثه سیاسی یا تحلیل فکری یا گرایش تجاری تا زمانی که دیگران را متقاعد می کند مشروع و حقیقی به حساب می آید، دیگر محکمه استیناف (افکار عمومی) وجود ندارد.
در عصر انقلاب ارتباطات تولید حرف مفت را به ابعادی باور نکردنی رسانده است. تلویزیون های کابلی و اینترنت تقاضایی پایان نیافتنی برای اطلاعات دارند و اما حقیقت به اندازه کافی موجود نیست! بنابر این در عوض حقیقت، حرف مفت به این رسانه ها تزریق می شود.
همچنین علائمی آزارنده وجود دارد که مخاطبان رسانه ها حرف مفت را «ترجیح می دهند.»
دولت بوش به وضوح دست اسلافش را در حرف مفت زدن از پشت بسته است، سردبیر بنیانگذار نشریه Slate، مایکل کینزلی بر این شکل خاص دروغگویی دولت بوش انگشت می گذارد و می گوید: «اگر برای دولت بوش پدر حقیقت بیش از حد ارزشمند بود که برای سیاست آن را تلف کرد و برای دولت کلینتون غلبه بر آن چالشی به حساب می آمد، از نظر دولت فعلی جورج بوش حقیقت صرفاً ملال آور و خسته کننده است. دروغ های این دولت اغلب به نحوی خنده دار آنقدر آشکار است که شما تعجب می کنید چرا آنها زحمت این گونه سخن گفتن را به خود می دهند. اما بعد متوجه می شوید که آنها برای این سخنان اصلاً زحمتی به خود نمی دهند.»
اگر تعریف فرانکفورت را بپذیریم، کاری که بوش انجام می دهد اصلاً دروغگویی نیست. او حرف مفت می زند، در هر حال هر اسمی که روی این کار بگذارید، در واقع بی تفاوتی بوش نسبت به حقیقت به انحاء مختلف بسیار آزارنده تر از چیزی است که فرانکفورت «دروغگویی» می نامد.
ریچارد نیکسون «می دانست» که دارد کامبوج را بمباران می کند [و به دروغ آن را انکار می کرد]. اما آیا جورج دبلیو بوش می داند که حساب و کتاب قانون جدید تأ مین اجتماعیش با هم جور درنمی آید؟ و چگونه می تواند بداند اگر اصلاً به این مسئله اهمیتی ندهد؟
فرانکفورت خواننده را به تصور کردن فرهنگی فرا می خواند که در آن جوی از فی البداهه گویی و فقدان محتوا و معنی در سخنان بر نهادها، رهبران و اخلاقیات آن حاکم است؛ در چنین فرهنگی به قول مارکس: «هر چه سخت و پابرجاست دود می شود و به هوا می رود.»


https://telegram.me/kavosh_garan

nehzatazadiiran
🎥 «اعلیحضرت، رهبر انقلاب»

مستندی کوتاه درباره نقش محمدرضاشاه در سقوط نظام شاهنشاهی و رای مردم به جمهوری اسلامی
🆔 @Archpoldeb

متدلوژی دیالوگ -10

🔸🔥🔸

🔅تبیین

( Explanation)

📗 قراربود که به انواع دیگر استدلال هم بپردازیم،
انواعی متفاوت از استدلال توجیهی و موجه ساز، استدلالی که به هدف ایجاد باور نسبت به صدق مدعا ساخته و پرداخته و اظهار می شود.

📒 نوع دیگری از استدلال که به لحاظ وسعت کاربرد و نیز اهمیت ، دست کم از استدلال توجیهی ندارد و با برای اینکه هم در مقام اظهار و هم در مقام تحلیل استدلالهای اظهار شده دچار خلط بین دو نوع نشویم و در واقع از افتادن در دام تله های زبانی خود را محافظت کنیم ،باید این نوع استدلال را هم به خوبی بشناسم و با روشهای تشخیص آنها از هم اشنا شویم.

✔️ زیرا یکی از مهمترین خطاهای رایج در مقام دیالوگ و هم سخنی برای درک متقابل افکار و ایده های هم و کاستن از اختلاف نظر ها رخ می دهد از همین فقدان شناخت و ناتوانی در تشخیص فرق این دو نوع استدلال و خلط بین آن دو و سرایت احکام هر کدام به دیگری نشأت می گیرد.

✅ استدلالی که در مقابل استدلال توجیهی و موجه ساز به معنای خاص آن در دیالوگ ، مطرح می شود، استدلال تبیینی است،
🔺 یعنی استدلالی که برای تبیین کردن یک واقعه یا ظهور یک حالت و پاسخ به چرایی این وقوع یا تغییر و یا چگونگی آن بیان می شود.

🔺طبیعی است که این استدلال هم در واقع در پاسخ به سوال چرا یا به چه صورت یا چگونه اقامه می شود.

💠برای روشن شدن مطلب با مثالی شروع میکنیم:

📓شما مدعی می شود که آب در صد درجه سانتی گراد می جوشد.

مخاطب شما طبیعتا منتظر دلیل ادعای شماست و اگر شما فاصله ای بین ادعا و دلیل ایجاد کنید طبیعتا از شما سوال خواهد کرد:❓ چرا؟

⚠️اما شما وقتی این سوال (چرا ؟ ) را از مخاطب می شنوید چه می فهمید؟

🅿️ اگر ذهنتان با استدلال توجیهی مآنوستر باشد یا نشانه ها و قراین خاصی از وضعیت ذهنی مخاطب دراختیار داشته باشید ، مثلا از میزان اطلاعات ضعیف وی نسبت به آب و واکنش آن در قبال تغییرات مختلف در شرایط و خصوصیاتی که آب درآن قرار دارد، اطلاع داشته باشید ،برداشت و فهم شما از سوال( چرا؟) این خواهدبود که مخاطب دنبال دلیلی است که بتواند به درستی مدعای شما پی ببرد،
🔸یعنی او هنوز به درستی این ادعا که آب با افزایش دما تا صد درجه سانتیگراد خواهد جوشید، شک دارد و به آن باور ندارد. و شما در پاسخ سؤال او باید شواهد و نمونه هایی مستند از این نحوه تغییر آب به او نشان دهید تا او به گزاره ی مدعایی شما باور برساند و به این باور برسد که آب در صد درجه سانتی گراد می جوشدیا مثلا آزمایشی ترتیب دهید.

🔹اما در شرایطی دیگر ممکن است برداشت شما از این سوال چیز دیگر باشد.
🔺شما از قبل می دانید که مخاطب به اینکه آب در صد درجه سانتی گراد می جوشد باور دارد و قبلا این را در آزمایشهای مختلف تجربه کرده است.

✔️در این فرض، سوال (چرا؟) معنای سابق را برای شما نخواهد داشت.

⁉️پس این سوال چه معنایی دارد که وی دوباره در مقابل ادعای شما می پرسد چرا؟

✅🔆 معلوم می شود سوال ( چرا؟) می تواند برای منظور دیگری هم به کار گرفته شود.
اما آن چیست؟

❓کدام سؤال است و کدام امر ناشناخته برای مخاطب است که با این سؤال می خواهد برای آن پاسخی درخور پیدا کند؟

✅آن سوال این است:
چه علت و عواملی باعث می شود که آب در صد درجه سانتی گراد بجوشد؟
چرا این اتفاق در دماهای پایینتری نمی افتد، در این درجه چه خصوصیتی وجود دارد که باعث شکل فیزیکی متفاوتی در آب می شود.

✅♻️در واقع ذهن سؤال کننده بر اساس پیشفرضهای ذهنی خود باور دارد که هر تغییری در اشیا علتی دارد مخصوص به خود،او مطمئن است که هر تغییر فیزیکی و شیمیایی در شیئی، مسبوق به علتی خاص برای این تغییر است و با این چرا دنبال یافتن علت این تغییر است.

✔️🔰 طبیعی است که پاسخ هر یک از چراها کاملا با پاسخ چرای دیگر متفاوت است.
🔅❗️پاسخی که شما باید به سوال اول می دادید فراهم آوردن زمینه یک آزمایش که نشان بدهد آب در صد درجه سانتی گراد به جوش می آید.

🔅❕اما پاسخ چرای دوم هرگز آن پاسخ نیست. بلکه تلاش در بیان علل خاصی است که تجربیات سابق بشر برای تبیین این رخداد فیزیکی ساخته و پرداخته است.
برای مثال استدلالی به این شکل:
حرارت باعث سرعت حرکت مولکولهای آبی می شود که مورد آزمایش ماست و هرچه سرعت حرکت مولکولها بیشتر می شود فاصله ی مولکولهای آب از هم بیشتر و بیشتر می شوند و همین امر موجب ازدیاد حجم آب می گردد و با ازدیاد دمای آب حرکت مولکولها به حدی سریع می شود که بر نیروی جاذبه بین مولکولی غلبه کرده و میل همبستگی مولکولها کاهش یافته و جوشیدن در واقع ظهور ضعیف شدن جاذبهی بین مولکولی است به طوری که اگر کمی دیگر حرارت بیشتر شود مولکولها به کلی از هم دور می شوند و به شکل بخار در می آیند.

این پاسخ، درست یا نادرست، در واقع پاسخ به سوالی غیر از سوال اول است، و به این نوع استدلال استدلال تبیینی گفته می شود.

✍️ م. ناجی
https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker

فاصله ی تقریبا زیادی بین بحث قبلی و ادامه آن افتاده است.


برای همین قبل از ادامه بحث ترجیح دادم آخرین شماره متدلوژی دیالوگ را بازنشر کنم تا لااقل به یاد اید که در کجای بحث مانده بودیم.

⏬
⏬
⏬
⏬
با سلام و عرض ادب و احترام خدمت به دوستان عزیزم و اعضای کانال

آنهایی که به هر علت و دلیل بی نظمی ها و پراکنده کاری هایم را تحمل کردند و می کنند و دم بر نمی آورند.

⏬
⏬
⏬
در تلاش و تقلا هستم که بحث متدولوژی دیالوگ را پی گیرم.
لکن سعی کنم تغییراتی در نحوۀ عرضه مطالب اعمال کنم شاید بتواند مفیدتر واقع شود و شاید بتوانم حس رضایت را از مخاطبینم دریافت کنم.

از دیدگاه خودم روزی این توفیق را حس خواهم کرد که مخاطبم زبان به سخن بگشاید و با من دیالوگ آغاز کند.

⏬
⏬
⏬

از نظر من، مهمتر از سخنی که باید بشنوم حسی است که از سخن گفتن دوجانبه خواهم گرفت
اینکه حس کنم ضرورت همسخنی به عنوان تنها راه یا لااقل مهمترین راه توسعه فردی و اجتماعی در تک تک ما تجلی نموده است.

⏬
⏬
⏬

گرچه می دانم بخشی از مشکل هم خود بنده هستم و باید صلاحیت خودم را به عنوان مخاطب همسخنی ثابت کنم.


♠️
♦️
♣️
♥️

🙏
🌺

متدلوژی دیالوگ- 11

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆

مقدمه ای بر آغاز مجدد
___________________


🔴چرا دیالوگ مهم است؟- دلیلی دیگر


✅ مقدمه اول - مکانیزم رفتار انسان


🔶 آیا تا به حال از خودمان سؤال کرده ایم که ما چگونه و با چه اسلوبی رفتاری خاص در یک موقعیت مشخص - خصوصا موقعیتی که تازه و غیرتکراری است – انتخاب می کنیم و از خود بروز می دهیم؟

اجازه بدهید کمی بیشتر در خود سؤال درنگ کنیم.

🔻 آیا از پیشفرض های این سؤال پذیرش مختار بودن انسان است؟

🔻 آیا این سؤال مبتنی بر این است که که ما خود را موجودی مختار بدانیم و رفتاری که از ما ظاهر شده است را غیر جبری بدانیم، به این معنا که پذیرفته باشیم که من گزینه های متفاوتی را در آن موقعیت خاص پیش روی خود داشتم و می توانستم کارهای متفاوت یا سبکهای متعددی را در آن لحظه از خود به نمایش بگذارم و انجام دهم اما تنها یکی از آنها را باید انتخاب می کردم و این من بودم که آن نوع خاص از عمل را بر رفتارهای دیگر ترجیح دادم و انتخاب کردم .

🔸یعنی باید باور داشته باشم که انتخاب من و اراده ی من یکی از حلقه هایی است که منتهی به صدور آن فعل خاص از من می شود.

🔳 مثلا اگر من دیشب در پشت چراغ قرمز توقف کردم در حالی که ماشینی هم در چهارراه نبود و من می توانستم به سادگی به حرکت خودم ادامه دهم، در واقع رفتاری بود که با انتخاب و اختیار من انتخاب شد و من می توانستم تصمیم دیگری بگیرم؛ این آزادی عمل و ارادۀ لازم برای تصمیم های دیگر را به وضوح در خودم مشاهده می کردم، من با یک شهود واضح توانستم دریابم که در آن لحظه می توانستم و قادر بودم که به نحو دیگری عمل کنم ولی این عمل را ترجیح دادم و برگزیدم.

🔺 این تجربۀ درونی من چه چیزی را ثابت میکند؟

▪️ این تجربه نشان می دهد که من لااقل در برخی موارد رفتارهایی را برمی گزینم که آلترناتیوی دارد که من به اندازۀ همان رفتار قادر به انتخاب آن هم بودم یا هستم و با ترجیح خودم آن یکی را بر گزیدم یا بر می گزینم.
یعنی من به همان سادگی توقف در پشت چراغ قرمز می توانستم به حرکتم ادامه دهم.

🔺 اما آیا این مشاهدۀ من ثابت می کند که ما می توانیم کار خاصی را بدون داشتن امتیاز و وجه ترجیح خاصی بر کارهای دیگر اولویت دهیم و آن را در صدر انتخابهای خود قرار دهیم یا نه؟ باید بیشتر تأمل کرد.
به این معنا که انتخاب اول من یعنی ایستادن در پشت چراغ قرمز لزوما از یک جهت - در آن لحظه و در آن شرایط ذهنی و روانی - بر انتخاب دیگر یعنی ادامه دادن به حرکت خویش و نایستادن در پشت چراغ قرمز برتری هایی داشت

🔶 آیا انسان بدون درک و تشخیص هیچ وجه امتیازی در یک عمل می تواند آن را بر دیگری ترجیح دهد یا نه؟ سؤال مهمی است.
🔷 آیا می توان محال بودن آن را ثابت کرد؟

گرچه بعضی گفته اند : ترجیح بلامرجح محال است.

❗️❕❗️❕❗️❕


🔵 مختار دانستن انسان به این معناست و اگر انسان در مقابل اعمال خود مسوول است و به خاطر رفتارش مورد تشویق یا تنبیه قرار می گیرد نشانۀ این است که پذیرفته ایم من اگر می خواستم، می توانستم طور دیگری رفتار نمایم یا لااقل آن رفتار خاص را از خود بروز ندهم و بی عملی را بر آن عمل ترجیح دهم.

◾️ نظر دیگری هم می توان مطرح کرد:

سؤال از مکانیزم رفتار انسان ، متوقف بر مختار دانستن انسان نیست.

🔶 یعنی چه انسان را مختار بدانیم و چه مجبور در هر صورت، پیشفرضهای نگاه علمی به رفتار انسان ایجاب میکند که ما قبول کنیم که رفتار انسان ضابطه مند است و همانند هر موجود مادی دیگر طبق قاون و قاعده خاصی عمل میکند درست مثل عمل تنفس و تغذیه در گیاهان . همانطور که ما توانسته ایم ما مطالعه بر روی گیاهان از مکانیزم عمل آنها آگاه شویم، همچنین می توانیم با درنگ و مطالعه در مراحل تکوین یک رفتار در انسان آن را کشف کنیم.

✅✅✅اما چرا این سؤال مهم است؟

🔆 زیرا اگر راهی برای بهبود و اصلاح رفتار و منش خودمان وجود داشته باشد ، مسلما یافتن و فهمیدن آن راه مستلزم پاسخ دادن دقیق و علمی به این سؤال است.

🔆 زیرا تنها پاسخهای علمی است که ما را قادر به دخل و تصرف در این جهان می کند؛ تنها با پاسخهای علمی است که بشر امروزی توانسته است بسیاری از نیازهای خودش را رفع و رجوع کند و به بسیاری از آرزوهای خویش جامۀ عمل بپوشاند.

ادامه دارد

✍️ م. ناجی

https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker

منطق چیست؟

🧠🧠🧠🧠🧠🧠🧠🧠🧠🧠🧠🧠


✅معنای لغوی:

منطق در اصل واژه ای عربی است .
معنای مصدری دارد و به اصطلاح گرامری، مصدر میمی به معنای نطق است ،
مصدر میمی مصدری خاص در عربی است که با حرف م شروع می شود و مطابق قاعده خاصی از ریشه های فعل ساخته می شود.

☑️مترادف فارسی آن سخن گفتن است.
اما این صرفا معنای معجمی و لغتنامه ای آن است.

✅معنای منطق در فارسی:

منطق غیر از معنای واژگانی عربی اش، در زبان فارسی هم در میان عرف عام یعنی فرهنگ عموم مردم کاربردهایی دارد.

یکی از کاربردهای واژۀ منطق، به معنای شیوه ی سخن گفتن یک فرد از حیث قوت و ضعف معنایی آن است.

به این بیت سعدی توجه کنید:

منطق سعدی شنید حاسد و حیران بماند
چارۀ او خامشی است یا سخن آموختن.

معنای بیت چنین است:

حسود تا شیوۀ سخن گفتن سعدی را شنید، مبهوت و حیرتزده شد. ازینرو تنها دو راه پیش روی اوست: یا باید خاموشی برگزیند یا باید سخنوری بیاموزد.

با توجه به این معنا از منطق است که:
✔️ بی منطق به فردی اطلاق می شودکه سخنان سست پایه و غیرقابل دفاع بر زبان می راند.

✔️ و منطقی به فردی گفته می شود که سخنانش از استحکام کافی برخوردار است.

✅ معنای اصطلاحی منطق:

منطق به غیر از معنای لغوی ( اعم از عربی و فارسی) معنای اصطلاحی خاصی در علوم معقول دارد.

سابقا علم را به دو دسته معقول و منقول تقسیم می کردند.

علوم منقول به علوم دینی و برگرفته از دین گفته میشد. علومی مانند علم فقه، ، علم تفسیر ، علم الحدیث، و ...

و علوم معقول به علومی اطلاق می شود که از توان و استعداد عام عقل انسانها برای فهم و یادگیری نشأت گرفته و منتسب به پیامهای نازل شده از سوی خداوند نیست.

🔷 با این تقسیم بندی اصطلاح منطق مربوط به حوزۀ علوم معقول می شود.

✅ در این حوزۀ کاربرد، منطق نام یک علم است همچنانکه فیزیک و شیمی و حساب و نجوم و هیئت هر کدام نام علمی خاص هستند.

🔴     منطق نام علمی است که کارش بررسی استدلال و استانداردهای لازم برای تشخیص درست و نادرست است.

✅ یک نکتۀ بسیار مهم:

گرچه منطق نام یک علم(1) است و گرچه نام علمی است که وظیفۀ اصلی اش تشخیص استدلال درست از استدلال نادرست است، اما باید مواظب بود تا دچار این سوء تفاهم نشویم که دانستن قواعد منطق ، خود به خود و اتوماتیک وار سبب می شود که خطا از عالم ذهن و فکر ما بکوچد .
علم منطق فاقد چنین قدرت معجزآسایی است. علم منطق در حالت ایده آل خود تنها می تواند راههای پرهیز از خطا را نشان دهد اما صرف دانستن راههای پرهیز از خطا به معنای تسلط عملی بر آن اسلوبها و رعایت دقیق آنها در طول زندگی نیست.
علم منطق مثل دفترچه تعلیم خط نستعلیق است یا دفترچه آموزش ویولن نوازی
خواندن کتاب به تنهایی ما را یک ویولن زن قهار و ورزیده نمی کند بلکه روزها و ماهها و سالها تمرین و ممارست و آزمون و خطا می طلبد تا انسان به اجرای مو به موی قواعد تسلط پیدا کند.

______________________


(1) علم ، خود دارای معانی لغوی و اصطلاحی متعددی است. یکی از معانی رایج علم ، مترادفdiscipline است. یعنی یک رشته تحصیلی و آکادمیک اعم از اینکه آن رشته از علوم تجربی بوده باشد یا غیر تجربی ، فلسفی یا دینی یا ادبی یا تاریخی یا از نوع حرفه و مهارت یا تکنولوژی یا هنر و...
به این معنا از علم هم منطق و هم فلسفه هم شیمی هم موسیقی و هم برق علم محسوب می شوند. در فارسی و در دانشگاههای ما این معنا تقریبا با عنوان رشته شناخته می شود

مراد ما از علم در اینجا همین معنای از علم است و نه به معنای science (علم تجربی)


✍️ م. ناجی


https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker

🔸تلاش های غریزی و زیبای پرنده برای جلب جفت
بخشی از مستند our planet 2019
@sahandiranmehr

✅ فیلم/ هاشمي رفسنجاني: سفير ايران در امريكا آمد گفت امريكا دنبال نفت برابر غذاست رهبري نگران شد دستور مذاكره داد دولت عمان واسطه شد

احمدي نژاد كه آمد آسماني فكر مي كرد و خود را نماينده امام زمان مي دانست

@noghteh3

🔘این فایل که مربوط به دیدار #پوتین و #نتانیاهو می باشد، دیدنی است و از نظر عرف و تشریفات دیپلماتیک بسیار عجیب است!
↩البته باتوجه به انگشت اشاره پوتین و نتانیاهو به پای نخست وزیر رژیم صهیونیستی، این احتمال وجود دارد که در هنگام دیدار ایندو، پای#نتانیاهو دچار آسیب دیدگی شده باشد که در این صورت هم قبول چنین دیداری با نتانیاهو در چنین شرایطی، از سوی پوتین کمی عجیب است.
@akbaralami

در معادلاتی که ضریب ریسک بالاست، خصوصا در عالم سیاست، گاهی آنچه را که بخشی از راه حل موقت یا نهایی یک مساله است ، به صورت مشکل جلوه می دهند، این کار هم خودش در واقع بخشی از راه حل مساله ی بزرگتری است.

همیشه باید کلان نگر بود که ایا:

آنچه که به صورت مشکل نمایانده می شود، واقعا مشکل است یا بخشی از یک راه حل!

🔴 تفکر نقادانه چیست؟
چند نمونه از تعریف‌‌های سنجشگرانه اندیشی (تفکر نقادانه) از کتاب "مفهوم‌ها و ابزارهای تفکر نقادانه":

▫️ سنجشگرانه‌اندیشی مفهومی فلسفی‌ست و لذا، مثل هر مفهوم فلسفی دیگر،
تعریف‌های گوناگونی از آن عرضه شده است؛ گرچه، اشتراکاتی میان این تعریف‌ها مشاهده می‌شود. در این مطلب برخی از مهم‌ترین تعریف‌های سنجشگرانه‌اندیشی از صاحبنظران گوناگون این حوزه را می‌آوریم.

✔️ جان دیوئی:
بررسیِ فعالانه، مُجِدّانه[1]، و دقیقِ یک باور یا شکلِ مفروضی از معرفت، با توجه به مبانی‌ای که پشتوانه‌ی آن هستند و نتایجی که در پی دارد اندیشه‌ی تأمل‌گرانه را تشکیل می‌دهد. (Dewey, 1910, 6)

✔️ ادوارد گلیزر:
تواناییِ اندیشیدنِ سنجشگرانه، [آن گونه که در این کتاب فهمیده شده است]، شامل سه چیز می‌شود: (1) این نگرش که آماده باشیم مسئله‌ها و موضوع‌هایی را که در دامنه‌ی تجربه‌ی ما قرار می گیرند به نحو جدی و عمیق بررسی کنیم؛ (2) به روش‌های استدلال و تحقیق منطقی شناخت داشته باشیم؛ و (3) در به کار بستنِ آن روش‌ها مهارت داشته باشیم.

✔️ هروی سیگل:
هروی سیگل تصور خودش از سنجشگرانه‌اندیشی را در قالبِ ویژگی‌های فردِ سنجشگرانه‌اندیش بیان می‌کند. وی این ویژگی‌ها را در دو حیطه می‌گنجاند: حیطه‌ی مهارت‌ها و حیطه‌ی ملکه‌ها (آمادگی‌ها). حیطه‌ی مهارت‌ها شاملِ «مؤلفه‌ی ارزیابی دلیل» می‌شود و حیطه‌ی ملکه‌ها شاملِ «مولفه‌ی نگرشِ سنجشگرانه». در خصوصِ «مؤلفه‌ی ارزیابی دلیل» می‌گوید:

شخص سنجشگرانه‌اندیش باید بتواند دلیل‌ها و قابلیتِ آنها برای توجیه باورها، مدعاها، و اعمال را به درستی ارزیابی کند. بنابراین، فردِ سنجشگرانه‌اندیش باید از اصول حاکم بر ارزیابی دلیل (هم اصولی که مختص یک موضوع خاص هستند و هم اصولی که ربطی به موضوع ندارند (اصول منطقی)‌) فهم خوبی داشته باشد و بتواند از فهم خودش بهره بگیرد. (Siegel, 1990, 38)

در خصوصِ «مؤلفه‌ی نگرشِ سنجشگرانه» می‌گوید:

کسی که نگرش سنجشگرانه دارد، علاوه بر داشتن پاره‌ای مهارت‌ها، منشِ خاصی هم دارد:‌ منشی که در پیِ دلیل است و در پی آن است که داوری و عمل را بر دلیل استوار سازد؛ منشی که بخشی‌نگری و داوریِ دلبخواهی را رد می‌کند؛ منشی که به ارزشگذاری عینی شواهدِ ربط‌دار متعهد است و برای جنبه‌هایی از سنجشگرانه‌اندیشی همچون صداقت فکری، ادای حق شواهد، ملاحظه‌ی همدلانه و بی‌طرفانه‌ی علائق و منافع، عینیت، و بی‌طرفی ارزش قائل است. (Ibid, 39)

✔️ریچارد پُل (تعریف اول):
سنجشگرانه‌اندیشی آن طرزِ اندیشیدن درباره‌ی هر موضوع، محتوا، یا مسئله است که در آن فرد اندیشنده با زمامداریِ ماهرانه‌ی ساختارهایی که جزء ذاتیِ اندیشیدن هستند و اعمال سنجه‌های فکری[2] بر آنها کیفیتِ اندیشیدنِ خودش را ارتقا می‌دهد. (Fisher, 2001, 5)

✔️ ریچارد پل (تعریف دوم و کلی‌تر):
اندیشیدن درباره‌ی اندیشیدن، به قصد ارتقای اندیشیدن

✔️ رابرت انیس:
سنجشگرانه‌اندیشی اندیشیدنِ معقول و بازتابی است که متمرکز است بر تصمیم‌گیری در این مورد که چه کاری را بکنیم یا چه چیزی را باور کنیم. (Ennis, 1996, xvii)

✔️ اسکرایون:
سنجشگرانه‌اندیشی عبارت است از ارزش‌گذاری و تفسیرِ‌ ماهرانه و فعالانه‌ی مشاهدات و ارتباطات ، اطلاعات و استدلال‌ها. (Fisher, 2001, 10)

✔️ الک فیشر:
سنجشگرانه‌اندیشی نوعی اندیشیدن ارزشگذارانه است که هم سنجشگری و هم تفکر خلاقانه را شامل می‌شود و به طور خاص با کیفیتِ استدلالی که برای پشتیبانی یک باور یا عمل عرضه شده است سر و کار دارد. (Fisher, 2001, 13)

💠 سنجشگرانه‌اندیشی (تفکر نقادانه):

سواد از طریق خواندن بدست نمی‌آید بلکه بر اثر ‏اندیشیدن به آنچه مطالعه کرده‌ایم حاصل می‌شود.

کارل هیلتی

راستی میدونید چرا هیچ نظامی و هیچ حکومتی مایل نیست مردم متفکر و نقاد تربیت شوند؟
#تفکر_نقادانه
#کانال_خرد_سنجشگر
#دوستان

استیون پینکر و ربکا نیوبرگر گلدنشتاین:
توانایی‌های فراگیر استدلال

دانلود با زیرنویس فارسی
https://goo.gl/PdMo9I

@TEDPSYCHOLOGY