زندگی، وزن نگاهی است که
در خاطره‌ها می‌ماند
شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری
شعله گرمی امید تو را
خواهد کشت
زندگی درک همین اکنون است
زندگی شوق رسیدن به همان
فردایی است که نخواهد آمد
تو نه در دیروزی، و نه در فردایی
ظرف امروز، پر از بودن توست
شاید این خنده که امروز دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با امید است

#سهراب_سپهری

۰آناکارنینا

غرق بودم
در این نیستی های بی اندازه
در این دروغ‌های بی پروا
در این شب هایی که روز بودند
در این لحظاتی که سخت بودند
در این منی که نمیدانم کیست
در این داستانی که آخرش نیست
در این حرفی که تکرار نشد
نگاهت به من دیگر تکرار نشد
منم و یک‌ کوله باری‌ که ...
میروم به جای اشتباهی که ...
حالا غم دارم ازین مبهم ، ازین دختری که میمیرد
انگاری !!

#محیکس

- بله؟ شما؟
+ شیرین لبی شیرین تبار، مست و می آلود و خمار
- جانم

@Deep_Mo ✨

[کشتی شادی به گِل میشینه تو ساحل اندوه!]

که همینگوی میگه:
ما همه شکستگی‌هایی داریم و از طریق همین شکستگی‌هاست که نور بهمون وارد میشه...

توي شلوغي خيابون دستمو محكم تر گرفت، سرشو آورد پايين نزديک گوشم گفت: به اندازه‌ي همه‌ي آدمايي كه الان اينجان دوست دارم، سرمو چرخوندم دور تا دورمون پُر از آدم بود، لبخند زدم، دستشو محكم‌تر گرفتم.
كل مسير من يه لبخند روي صورتم بود و باهم حرف مي‌زديم، نزديک خونه ازش خداحافظي كردم.
آخرهاي شب، گوشيمو از زير بالشت در آوردم رفتم توي صفحه‌ي چت‌مون صداش كردم، گفت: جانم؟
گفتم: بيشتر آدما شب‌ها ميرن خونشون، اون خيابونه كه ظهر توش بوديم الان حتما خلوته خلوته، اگه يه روزي شب اومد سراغمون اگه "دوست دارم‌ها" داشتن ميرفتن خونه‌هاشون، دستمو محكم بگير، تا هر وقت كه شد، يه كارتن خوابم هميشه حتي شب‌ها توي خيابون دلمون بمونه بسه، فقط كافيه تا صبح بشه دست همو ول نكنيم، شبت بخير...

#مرآجان

درد بی درمان شنیدی؟
حال من یعنی همین!
بی تو بودن، درد دارد!
می زند من را زمین
می زند بی تو مرا،
این خاطراتت روز و شب
درد پیگیر من است،
صعب العلاج یعنی همین!

#فریدون_مشیری

بسی گفتند: دل از عشق برگیر
که نیرنگ است و افسون است و جادوست

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهر است
اما نوشداروست ...

#فریدون_مشیری

میبینی چقدر بَدَم؟
@Deep_Mo ✨

بغلم کن که جهان کوچک و غمگین نشود

میدانی، خیلی از چیزها برای ندانستن هستند و همینکه دانسته باشییشان دیگر تمام میشوند، و تمام لذت مطلوبشان در همین گیجی ندانسته بودنشان خلاصه شده است، و شاید ظریف‌تر از آن باشند که بشود به زمختی آدم بودنمان درکش کرده باشیم، که تنها میشود از آن بی‌دلیل لذت برد و همین، که به قول سهراب، کار ما شاید این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم.