‏از یک جایی به بعد هم آدم همیشه باید شروع کننده باشد، انگار که اگر چیزی را شروع نکند دیکر وجود نخواهد داشت، روزها را، کارها را، آدم‌ها را، تمام همه‌ی چیزها را؛ و در نهایت یک روز که از خواب بیدار می‌شود، دیگر خسته‌تر از آن خواهد بود که شروع کننده‌ی چیزی باشد و وجود نداشتنش را به تمام چیزهای دیکر ترجیح خواهد داد و شروع به محو شدن خواهد کرد، فراموش شده‌یی که دیگر چیزی را شروع نخواهد کرد.

بعضی وقت‌ها هم دلیل چیزها را به خاطر نمی‌آوریم، یعنی تنها آنقدری مهم بوده‌اند که باعث اتفاق افتادن چیزی یا کسی شده باشند و آنقدری مهم نبوده‌اند که در خاطر آدم باقی مانده باشند، مثل خاطرات کوچکی که هنوز هم لبخند بر روی لب آدم می‌آورند، اما به خاطرشان نمی‌آوریم [خنده‌های بی‌دلیل]، یا اندوه‌هایی ناگهانی در میانه‌ی خوشحالی آدم [غم‌های نامعلوم]، یا قدم‌هایی که در جای مشخصی از خیابان کمی کندتر می‌شوند [قدم زدن‌های بی‌هدف]، چیزهای بی‌دلیلی که تنها دلیلش را به صورت انتخابی به یاد نمی‌آوریم، اما یادشان هم ما را رها نمی‌کنند.

یک روزی هر دو پشیمان شده‌ایم
‏من از انتظار برگشتنت
‏تو از رفتنت…

Deep inside I crave down in myself and find a mocking bird which did flew all over a century that in her plant called, Time!
How awkward that it might be if you feel the felling that shared in the atmosphere of loyalty!

Title: To die from love
@Deep_Mo✨

۰ستاره ي امید

ممنون که هستین...
تو این مدت لحظه هایی رو کنار هم ساختیم که از تبدیل شدنشون به خاطره‌های ماندگار خشنودیم.
همین بس
همین ینی رسالتش رو انجام داده این چنل!

سپاس از حضورتون🕊
#محیکس

-خوش میروی به تنها
"تن ها"فدای جانت...
@Deep_Mo✨

قفلی جدید :)))
@Deep_Mo✨

•
بی‌قرار - آرمان گرشاسبی

«پاییز تو سر میرسد،
قدری زمستانی و بس
گل میدهی نو میشوی
من در بهارت نیستم
من در بهارت نیستم»


- تو بیقراری میکنی من بیقرارت نیستم :)

گاه به انتظارت،
گاه ز انتظارت؛
گاه شوَم روانه،
گاه رِسم به خانه؛
گاه شوم چه دلخوش،
گاه دهی نشانه!
عاح چه دلخوشم من،
زین رَه احمقانه!
گاه رهانی‌م از،
آن نِگه واپسین،
وای چه دلخوشم من،
زین هوسِ آتشین!

گاه چه احمقانه،
زین ره عاشقانه،
باز رسم به خانه،
گاه ز انتظارت،
گاه به انتظارت!

#محیکس