🧠: It's better for you to control your time and do everything that I set in your schedule and improve in your making discipline, because who knows in the next 3 weeks, will you have a lot of time for acting as now?

شرایطم طوریه که برای نسل های بعد که هیچی، برای خودم هم هر چند وقت یک بار توضیح می دم، حیرت زده می شم.
keep it away. next cup of coffee please!

There's no curse more twisted than love.
>G. Satoru

«اگر تو از وضعِ من ذرّه‌ای اطلاع داشتی به وحشت می‌افتادی. بعید نیست که من خصلتا فردِ تن‌پروری نباشم؛ امّا کاری نداشتم که بکنم‌. در جایی که زندگی می‌کردم مطرود و محکوم بودم، مغلوبانه برای فرار به جایی دیگر سخت تلاش می‌کردم، ولی این‌ها همه از محالات بود، چیزی که وصول به آن، به‌جز در چند موردِ استثناییِ بی‌اهمیت ورای قدرتم بود.
ارزشی که من می‌توانستم برای خودم قائل بشوم، بیش از هرچیز وابسته به تو بود، نه به موفقیتِ ظاهریِ فلان یا بهمان کار.
موفقیت تقویتم می‌کرد ولی فقط برای یک لحظه، و نه بیشتر، در حالی که از طرف دیگر، سنگینیِ وجودِ تو با قوّتی بیشتر متوقّفم می‌ساخت.
یقین داشتم که هرچه بیشتر پیروز گردم، عاقبتم وخیم‌تر می‌گردد و دلیلش را در قیافه‌ی بازدارانده‌ی تو می‌دیدم.»

نامه به پدر، فرانتس کافکا

I don't have another alternative! they tried to break all of them and eventually got success. what is going to happen now? I dunno what should I harp at the next time.

با چهره ای نالان و ناخواه پتوی کنار رفته را بر می گردانم سر جایش. صدای گذر ابر ها و گفتمان گنجشک های نشسته بر روی سیم های برق معلق به فاصله ی دو متر از پنجره ی باز اتاق، گوش هایم را می رنجاند. پرده را با خشنونتی تحلیل رفته یا شاید هم بی تفاوتی ای محض، حائل نور پر رنگ خورشید و تاریکی بی رنگ فضای چهار دیواری قرار می دهم، اما فرقی به حال صدا های کمی قبل ندارد. نمی دانم هر کدام از دانه های زمانی که به حرکاتم چسبیده و جا به جا می شوند، چگونه و چرا سپری می شوند. حتی به یادشان نمی آورم. فقط می دانم مدتی پیش زیر دوش بودم، به زور خود را بیرون کشیده، و اکنون باز هم زیر پتویی سورمه ای رنگ، افتاده ام. چشم هایم هیچ حس نمی کنند. قلبم هیچ نمی کوبد. مغزم نبض نمی زند. تنها نشانه ی زنده بودنم تنفسی منظم و طولانی، شبیه به خفتگان، است.

JJK S02 E23

P.S: do you think you can give with yourself my m-

پشت سرم، توی شهر، توی خیابان های راست، در روشنایی های سرد تیر های چراغ، رویداد اجتماعی شگرفی می مرد؛ این پایان جمعه بود.

من حاجتی به جمله پردازی ندارم. برای آن می نویسم که بعضی اوضاع و احوال را روشن کنم‌ باید از ادبیات بر حذر باشم. باید قلم را رها کنم که به حال خودش بنویسد، بدون آنکه در پی کلمه ها بگردم.

تهوع، سارتر

Lo Capitano 2023

من گذشته ام را کجا نگه دارم؟ گذشته را توی جیب نمی شود گذاشت؛ برای مرتب چیدنش خانه ای باید داشت. من مالک چیزی جز تنم نیستم؛ مردی یکه و تنها، با هیچ چیزی جز تنش، نمی تواند یادبود ها را وا ایستاند؛ یادبود ها از میانش می گذرند. نباید شکوه کنم. من فقط خواهان آن بوده ام که آزاد باشم.

تهوع، سارتر