از نوشتن دست کشیده‌ام و آن ساختارهای اکتشافی نوپا هم از من. از آنِ من بوده‌اند و به من باز نمی‌گردند. -شاید هم می‌گردند، این را باید گذر زمان بنمایاند.- بنابراین شاید دیگر از آن سبک خبری نباشد، چرا که دیگر نمی‌توانم زمان لازمه را هرچند ملزوم، اختصاص دهم. همه‌چیز درهم و بی‌ساختار، یا باید خود به یک سبک بدل شود و یا درهم و بی‌ساختار بماند و من اهمیتی نمی‌دهم. علاوه‌بر آن، دست از بسیاری چیزها کشیده‌ام، مثل احساس‌کردنِ هرچه عمیق‌تر و عمیق‌تر شکست‌های پیاپی ناجوانمردانه‌ای که سیطره بر پیکره‌ی سراسر عمرم دارد. از به یادآوردن فقدان‌های نه‌چندان ظریف و باریکی که سال‌هاست به رسم عادت، شکرگزار وجودشانند. از آن‌چه حقیقی نیست و پادزهری برایم در دستانش ندارد، برحذرم و آن، ابتدایی‌ترین مقصودِ در تضاد با ضعف انسانی‌ام بود: نوشتن.

The 2nd of January.

The 23rd of January.

می‌گویند جسمم را در حال عمل می‌بینند اما، منی در آن پوسته، نه. من، شاید همان پوسته‌ام که نمی‌دانم من، به راستی باز هم کجا رفته و این پوسته‌ی ماشین‌خو را به کاری دیگر گماشته. در حال گرفتن تاکسی‌ست و یا وسایل کوله‌پشتی‌اش را در اتوبوس سه صبح به سوی مقصدی دیگر بررسی می‌کند. حصارهای زمینی را از نو تعبیه و یا تیشه بر ریشه و بنیان سازه‌ای می‌نهد. سقفی را مرمت و یا دری را می‌شکند بر پاشنه. پوتین‌های آهنینی را به پا و یا میخ‌های سابق را می‌کند. به من صرفاً کارهایی را می‌سپارد که باید پیوسته به انجام رسند، چراکه نیاز است به هر رو انجام شوند و در نتیجه کمتر زمانی باقی می‌ماند برای نشخوارکردن افکار و احساسات و نوشتن آن‌چه ملموس نیست، اما به بیشترین میزان ممکن در هوا معلق است. تنها هنگام تناول و یا خواب جای حجمه‌ی خالی چیزی را حس می‌کنم و با جزء به جزء به سویی کشانده می‌شوم و قابل‌پیش‌بینانه مقاومت می‌کنم در برابر آن‌چه که می‌دانم چیست. در این زمان‌ها، ترس‌هایم را به تنهایی قورت می‌دهم و منتظر می‌مانم تا من بازگردد. تنها رویکردش هم سفت و سخت کردنِ حصارها، مشت‌ها و کفش‌هاست؛ که به سختی درصدد مبارزه‌اند، و ترمیم. ترمیم ضربت آن شب‌ها که گمان نمی‌کنی طلوعی انتظارشان را کشدُ درعین‌حال، با تصور وقوعش می‌غلتیدی درون چرخه‌ٔ بلعنده‌ای رعشه‌زا.

The Song That Sparked a Movement in Afghanistan | Nila Ibrahimi | TED

The last song of the last running road:

پس از دوهزار قدم تا نخستین قله، این‌طور نبود که بدانم دقیقاً در حال ثبت چگونه منظره‌ای‌ام، اما چندباری تلاش کردم و ثابت ماندم. ثابت ماندن دشوار است زمانی که قصد رفتن داری و ایمان بصری، نه. بنابراین گمان کردم فقط با چشم سر و حافظه قادر به تماشا کردن خواهم بود.
جالب این‌جاست که تصاویر از مناظر قابل‌دیدِ یک قله ثبت شده. جنوبیْ گرم و خورشیدی، و شمالیْ ابری و یخ‌زده.

انسان، انسان است و مقدار کمی منطق که یک نفر ممکن است داشته باشد در هنگامی که اشتیاق به انسان هجوم می‌آورد و حدود ذاتی نوع بشر او را تحت فشار قرار می‌دهند به ندرت می‌تواند به حساب بیاید و یا اصلا بی‌تاثیر خواهد بود….

رنج‌های ورتر جوان، گوته