میگویند جسمم را در حال عمل میبینند اما، منی در آن پوسته، نه. من، شاید همان پوستهام که نمیدانم من، به راستی باز هم کجا رفته و این پوستهی ماشینخو را به کاری دیگر گماشته. در حال گرفتن تاکسیست و یا وسایل کولهپشتیاش را در اتوبوس سه صبح به سوی مقصدی دیگر بررسی میکند. حصارهای زمینی را از نو تعبیه و یا تیشه بر ریشه و بنیان سازهای مینهد. سقفی را مرمت و یا دری را میشکند بر پاشنه. پوتینهای آهنینی را به پا و یا میخهای سابق را میکند. به من صرفاً کارهایی را میسپارد که باید پیوسته به انجام رسند، چراکه نیاز است به هر رو انجام شوند و در نتیجه کمتر زمانی باقی میماند برای نشخوارکردن افکار و احساسات و نوشتن آنچه ملموس نیست، اما به بیشترین میزان ممکن در هوا معلق است. تنها هنگام تناول و یا خواب جای حجمهی خالی چیزی را حس میکنم و با جزء به جزء به سویی کشانده میشوم و قابلپیشبینانه مقاومت میکنم در برابر آنچه که میدانم چیست. در این زمانها، ترسهایم را به تنهایی قورت میدهم و منتظر میمانم تا من بازگردد. تنها رویکردش هم سفت و سخت کردنِ حصارها، مشتها و کفشهاست؛ که به سختی درصدد مبارزهاند، و ترمیم. ترمیم ضربت آن شبها که گمان نمیکنی طلوعی انتظارشان را کشدُ درعینحال، با تصور وقوعش میغلتیدی درون چرخهٔ بلعندهای رعشهزا.
The Song That Sparked a Movement in Afghanistan | Nila Ibrahimi | TED
YouTube
The Song That Sparked a Movement in Afghanistan | Nila Ibrahimi | TED
Afghan activist Nila Ibrahimi shares her experience using song to protest — and ultimately reverse — oppressive laws in Afghanistan just before the Taliban took back control of the country. In a brief Q&A with Head of TED Chris Anderson, Ibrahimi sends a…
پس از دوهزار قدم تا نخستین قله، اینطور نبود که بدانم دقیقاً در حال ثبت چگونه منظرهایام، اما چندباری تلاش کردم و ثابت ماندم. ثابت ماندن دشوار است زمانی که قصد رفتن داری و ایمان بصری، نه. بنابراین گمان کردم فقط با چشم سر و حافظه قادر به تماشا کردن خواهم بود.
جالب اینجاست که تصاویر از مناظر قابلدیدِ یک قله ثبت شده. جنوبیْ گرم و خورشیدی، و شمالیْ ابری و یخزده.
جالب اینجاست که تصاویر از مناظر قابلدیدِ یک قله ثبت شده. جنوبیْ گرم و خورشیدی، و شمالیْ ابری و یخزده.
انسان، انسان است و مقدار کمی منطق که یک نفر ممکن است داشته باشد در هنگامی که اشتیاق به انسان هجوم میآورد و حدود ذاتی نوع بشر او را تحت فشار قرار میدهند به ندرت میتواند به حساب بیاید و یا اصلا بیتاثیر خواهد بود….
رنجهای ورتر جوان، گوته
رنجهای ورتر جوان، گوته
Frustrated
Shining Light Music
در مسیر بازگشت از عاقلانهترین قماری که در این محدوده از اتمسفر زمین میشناسم.
Lorn
رنجهای ورتر جوان، گوته
باید بروم، باید بیرون بروم! و تا فواصل دور در مزارع پرسه بزنم. بالا رفتن از یک کوه با شیب تند برای من لذتبخش است، باز کردن راه خودم با شمشیر از میان جنگل پرپشت، از میان گیاهانی که پوستم را میخراشند، از میان تیغهایی که پوستم را پاره میکنند! در آن زمان حس میکنم تا حدودی بهتر شدهام! تا حدودی! و گاهی از فرط خستگی و تشنگی روی زمین دراز میکشم، گاهی در نیمههای شب که ماه کامل و بلند در بالای سرم میایستد؛ در تنهایی جنگلها بر روی تنهی به خود پیچیدهی یک درخت مینشینم تا حداقل کف پاهای زخمیام کمی استراحت کنند و بعد در تاریک و روشن هوا استراحت میکنم و کمی به خواب میروم! آه، ویلهلـم! یک حجرهی منزوی برای زندگی، یک پیراهن پشمینه و کمربندی از خارهای گزنده همگی برای روح من همان آسایشی هستند که آرزویش را دارد. وداع! من هیچ پایانی بهجز گورستان برای این فلاکت نمیبینم.
Sail On
Bellhound Choir
Don't look beyond for an easy way out of here;
Oh, slave, be free.
And take your time to cope with immortality;
Slave, now see.
Oh, slave, be free.
And take your time to cope with immortality;
Slave, now see.