لطفاً ذکر کنید که طرز نگاه هم خیلی مهمه

میخواهم حداقل یک نفر باشد که من با او، از همه چیز همان‌طور حرف بزنم که با خودم حرف میزنم.
فئودور داستایوفسکی، ابله

به محض اینکه کوچیک ترین حس تراست ایشوزی بهم بدن، دیگه هیچوقت هیچوقت نمیتونم دوباره بهشون اعتماد کنم، حتی اگر اون اولین و آخرین بار بوده باشه

نه رغبتی به زندگی دارم و نه شوقی برای هر چه غیر از آن است. هر چه خوش آید پیش آید پیش می‌روم. نه اینکه هدف نداشته باشم، نه اینکه برنامه ای برای اهدافم نچیده باشم، نه. همه‌ی این‌ها را دارم و سعیم را می‌کنم تا بهشان برسم اما انگار هیچ چیز شگفت زده‌ام نمی‌کند. نه خوشحالم و نه غمگین. نه افسرده‌ام و نه پر انرژی، فقط هستم و یا به قول دکارت "من فکر می کنم، پس هستم." بودنم را از روی همین فکر کردن تشخیص می‌دهم. همه چیز تکراری شده و لذت سابق را ندارد، حتی غم.

روزها انقدر کدر و دلگیر شدن که دارم شک میکنم یکی یه سطل رنگ برداشته و همه جارو خاکستری کرده

بعدا؟ بعدا من دیگه خودمو از تراس انداختم پایین

به احمقانه ترین شکل ممکن دلتنگ کسی هستم که هیچ خیابانی را با او قدم نزده‌ام اما او در تمام خاطرات من راه می‌رود.