یه سریالی بود که اسمش مسافری از هند بود که خب مهم نیست. سریال قشنگی نبود، صرفا یه جا توی تیتراژ فیلم می‌خوند که «دلخوش به فانوسم مکن، اینجا مگر خورشید نیست؟».

یکیتون داوطلب بشه برام‌غذا بپزه، کمرم زیر بار هزینه خرید غذا شکست.
این سایت هایی هم که کد تخفیف می‌ذارن واسه غذا دیگه تا می‌رم توشون زبون باز می‌کنن می‌گن داداش بخدا نداریم، تموم شد، همشونو استفاده کردی، ولمون کن.

گفته بهش تجاوز در فضای مجازی شده. مثلا بهت بگن بیا سکس کنیم، بگی باشه، فرداش بری شکایت کنی بهم تجاوز شده.

خنده دار نیستا. اگر می‌خندیم چون چاره ای نداریم. چون که اگر نخندیم یادمون نمی‌ره کجاییم، یادمون نمی‌ره حالمون رو.

راه فرار کجاست؟

آدم تو حوضِ با عمق ۲ سانت می‌ره شنا کنه؟ نمی‌ره.
که چی؟ که هیچی، عمقمون ۲ سانته.

آدم آلتش ۲ سانت نباشه، عمق رو می‌شه یه کاریش کرد.

«یه وجب خاک مال من، هرچی می‌کارم مال تو»

ولی زندگی داره ۲۰ درصدِ لذت رو می‌بره. ۸۰ درصدش مال خودمونه.

من راجب اعلام نتایج فقط یک خاطره دارم.
پدرم می‌گفت شوخی بسه، رتبه واقعیت رو بگو! باورش نمی‌شد رتبه‌ منو.

اینقدر که قصه بافتیم، یادمون رفته کدوم اون قصه ها قصه های واقعیمون بودن.

مثلا بعضی وقتا یه چیزی رو میبی‌نی یکی نوشته، می‌گی کاش من اینو نوشته بودم. مثلا چی؟ مثلا همین پست بالایی.

یه دفترچه خریدم که توش باید و‌نباید هایی که برای زندگیمون تعیین کردید رو بنویسم، کم اومد.

مطمئنم درخواست ها به تعداد کافی بوده که یک روز بزارن برای گوه نخوردن ولی نمی‌دونم چرا هنوز نذاشتنش.

حقیقت تلخه ولی فهمیدم منم مثل شما، شما هم مثل من، عوام تشریف داریم.

حالا درسته سهمیه ها زیاد شده ولی خب شما با رتبه ۳۵ هزار فکر نکنم آسیب خاصی از سهمیه ها بهت رسیده باشه ولی هرجور صلاح می‌دونید.

دیشب خواب دیدم داره بارون میاد.
که چی؟ هیچی خواستم بگم حداقل اونور داره بهم خوش می‌گذره.

تو از من فرار کن، من از تو. اینجوری سریع تر می‌تونیم دور بشیم.

برم یه مدت گم بشم، شاید بعدش بهتر پیدا شدم.