من دورم، من دستم کوتاهه. من نمی‌دونم حتی اگه دور نبودم، اگه دستم می‌رسید باز هم کاری باشه که بتونم بکنم. هیچی. هوا سرده. مراقبت کنید.

یکی از معدود چیزایی که باعث می‌شه دلم نخواد هیچکدوم از ممبر های چنلم آشنایی باهام نداشته همینه که چیزی که نوشتم رو به خودشون نگیرن. آدم های نامربوط. ولی خب ناگریزه، ایشالا زین‌پس رعایت می‌کنیم آشنایی نباشه بین اعضای اینجا.

والا دارم فکر می‌کنم یکی شاید سه درصد رو ضربدر ۸۰ میلیون جمعیت کشورمون کرده و پیش خودش گفته 《خب خیلی هم نیست. چیزی نمی‌شه. اونقدرا نیست.》
بعید نیست.

درد که یکی دو تا نیست که. حداقل ۳تاست‌.

ولی کثافت برنداشته این زندگی رو؟ برداشته.

نهایتا که زندگی همش حاشیه‌ست، بگذریم که «همه هارمونی ها فدای نُت های تو».

نصیحت نکنید من رو. راستش رو بخواید خیلی از اشتباه های زندگیم رو می‌دونستم اشتباهن. زندگی کم ارزش تر از این بود که نخوام کار اشتباهی بکنم ولی می‌دونید؟ یکی اشتباهش رو قبول می‌کنه ولی به علتی انتخایش رو کرده. شاید مسیری که داره می‌ره رو دوست داره. شاید بیش‌تر از مقصد، چشم هاش می‌خوان منظره های راه رو نگاه کنن. ولی می‌گیرید همچین آدمی رو می‌شونید جلوی روتون و هی باهاش از کارش حرف می‌زنید؟ چیزایی که می‌دونه رو براش تکرار می‌کنید با یه تفاوت. اونم اینکه همون لذتِ دیدن مسیر رو هم ازش می‌گیرید.

وقتشه اشتباه هام از من درس بگیرن و دیگه تکرار نشن.

زندگی رو سخت نگرفته بود. نمی‌خواست کسی رو تغییر بده. آدم هارو قضاوت می‌کرد از روی تصمیم هاشون. نمی گفت قرص آبی رو بخور یا قرمز. می‌ذاشت انتخاب کنی، وقتی انتخاب کردی قضاوتت می‌کرد و تصمیم می‌گرفت تو زندگیش باشی یا نه. نمی‌خواست بهت بگه درست کدومه، خودش رو درگیر نمی‌کرد بزرگوار. نه که براش مهم نبود، بود. ولی ولی هیچوقت نخواست کسی رو تغییر بده.

شدم شبیه یه سایه توی تاریکی.
ما از جنس نور نبودیم ولی قرار نبود همه چیز انقدر تاریک باشه.

از راه های رایج و معمول انسان ها بعیده بتونم پیروی کنم و توی این کشور زنده بمونم. باید برم راز بقا رو شروع کنم دانلود کردن و دیدن.

اگر دیدید یکی داره بقیه رو گاز می‌گیره یا روی درخت ها و دیوار ها می‌شاشه تا قلمروش رو مشخص کمه احتمالا منم.

Go 01000110 01010101 01000011 01001011 Yourself.

هوا مناسب رفتار هایی هستش که متاسفانه به علت شیوع کرونا باید ازشون پرهیز بشه.