آدم نمی‌دونه واقعا چی می‌خواد. بعضی وقتا فکر می‌کنه می‌دونه.

کاش معنای تفریح، نسبی نبودش. یعنی یه تعریف ثابت داشت، برای هرکس و زمان متفاوت نبود.
هروقت آدم حوصلش سر می‌رفت، یه مقدار تفریح از یخچال درمی‌آورد.

نه اینکه حوصلش سر بره و هیچ ایده ای نداشته باشه چه بکنه.

نه که آدم تلاش کردن نباشم، اما اکثر تلاش هایی که بقیه ازت توقع دارن برای هیچه.

بیا اصلا فکر کنم تو دریایی.

زیبا، زندگی پیش بینی ناپذیره. هرچقدرم درگیر تکرار روز هاش بشی و همه چیز مثل قبل بگذره بازم بعد مدت زیادی ، به جایی که وایسادی نگاه کنی، باورت نمی‌شه. نه که جایی که ایستادی رو باور نکنی، جوری که ایستادی رو باور نمی‌کنی.

می‌خواستم بگم اینا شاید از رویا پردازی های آدم میاد که یادم افتاد بدون نقشه گم شدم وسط جنگل و دارم راه رو نشون می‌دم.

داخل خیلی از اتفاق های مهمِ آدم های ارزشمند زندگیم نبودم.

این هیچی از ارزش های اونا کم نمی‌کنه ولی از مال من شاید.

آدم ها لازم ندارن صرفا درکشون کنید، آدما لازم دارن نشون بدید درکشون می‌کنید.

آدم ها لازم ندارن صرفا نشون بدید درکشون می‌کنید، آدما لازم دارن واقعا درکشون کنید.


خواستم بگم کسشعر بی پایانه.

سال نوتون مبارکه؟

یه کلیپی دیدم، می‌گفت من دیگه دور هامو زدم الان دنبال آرامشم.

راستش رو بخواید من دور هامو نزدم اما دنبال آرامشم. خسته شدم.

زیبا، من صدات می‌زنم ولی حرفی ندارم، می‌خوام صدات رو بشنوم وقتی جواب می‌دی.

فروریختن راحته، برعکس ساختن که زمان می‌بره، زحمت می‌بره.
فرو می‌ریزه انسان.

یا می‌شه اونی که می‌خوام یا بقیه‌ش زندگی نباتیه.

من صدای دور شدن رو می‌شنوم اما مثل صدای رعد و برق می‌مونه. صداش دیرتر از خودش می‌رسه. کاریش نمی‌شه کرد.

دلم می‌خواد یادم بره که نمی‌دونم.

یبار یکی بهم گفت یه فرصت دیگه بهت می‌دم بریم بیرون، گفتم هانی تو با این حرفت فقط این شانس رو از خودت گرفتی که منو بینی.

وقتی خودت رو بشناسی، اسمش اعتماد بنفس نیست.

داشتم یه آهنگی گوش می‌دادم، یجاییش گفت «می‌کارم هرچی دارم رو تا یه چی در آد» اولش فکر کردم که چه جالب ولی نمی‌کنم این کارو. مگه قراره گوسفند ببرم چِرا که فقط بخوام یه چیزی رو زمین باشه.

باید اونی باشه که می‌خوای، در واقع «می کارم هرچی دارم رو تا اونی که می‌خوام درآد» درست تره.

وقت گیر و بی حاصل‌ شدن آدم ها و ارتباط ها.

گاهی نمی‌شه فهمید، باید حسش کرد. مثل تنت.