زیبا، من صدات می‌زنم ولی حرفی ندارم، می‌خوام صدات رو بشنوم وقتی جواب می‌دی.

فروریختن راحته، برعکس ساختن که زمان می‌بره، زحمت می‌بره.
فرو می‌ریزه انسان.

یا می‌شه اونی که می‌خوام یا بقیه‌ش زندگی نباتیه.

من صدای دور شدن رو می‌شنوم اما مثل صدای رعد و برق می‌مونه. صداش دیرتر از خودش می‌رسه. کاریش نمی‌شه کرد.

دلم می‌خواد یادم بره که نمی‌دونم.

یبار یکی بهم گفت یه فرصت دیگه بهت می‌دم بریم بیرون، گفتم هانی تو با این حرفت فقط این شانس رو از خودت گرفتی که منو بینی.

وقتی خودت رو بشناسی، اسمش اعتماد بنفس نیست.

داشتم یه آهنگی گوش می‌دادم، یجاییش گفت «می‌کارم هرچی دارم رو تا یه چی در آد» اولش فکر کردم که چه جالب ولی نمی‌کنم این کارو. مگه قراره گوسفند ببرم چِرا که فقط بخوام یه چیزی رو زمین باشه.

باید اونی باشه که می‌خوای، در واقع «می کارم هرچی دارم رو تا اونی که می‌خوام درآد» درست تره.

وقت گیر و بی حاصل‌ شدن آدم ها و ارتباط ها.

گاهی نمی‌شه فهمید، باید حسش کرد. مثل تنت.

جای اینکه سیگار بعدی رو با سیگار قبلی روشن کنید دارید کسشعر بعدی رو با کسشعر قبلی روشن می‌کنید.

ولی زدبازی به موقع آهنگ بخند مصنوعی رو خوند، اگه الان می‌خوندن واکنش ها این می‌شد که به پدرت بخندیم؟
زمان خندیدن الکی هم گذشته.

اونی که شهریار گفت نازنینا دگر اکنون با جوانان ناز کن، با ما چرا؟

خواستم بگم حس اون موقع شهریار رو فکر کنم از ۱۵ سالگی داشتم. توانش نیست، هیچوقت نبود. هیچوقت متوجه نشدم که چرا؟ که با کدوم حوصله؟

که همیشه نظرم این بود که نازنینا برو با بقیه جوانان ناز کن، با ما چرا؟

از یادآوری گذشته به خودم نفرت دارم، نه که مشکلی از گذشته باهام مونده باشه نه برعکس. صرفا ناراحت کنندست چیزایی یادت بیاد که فکر می‌کنی بقیه یادشون نمونده.

می‌گن مصرف گل از یه حدی بره بالاتر اونقدری دوپامین توی مغزتون ترشح کردید که از بقیه چیزا لذت نمی‌برید، از صحبت کردن با آدم ها، شاید از غذا خوردن، حرف زدن و همه چیز.
دیگه چیزی جز گل نمی‌تونه خوشحالت کنه. بعد یکی بپرسه:
Why’d You Only Call Me When You’re High?

چون تو تنها چیز خوشحال کننده باقی مونده ای.

همش در مورد اینه که به یه چیز بی معنی و احمقانه معنا بدی.

مثلا سال ها در ستایش چایی بنویسی و از خاص و منحصر بفرد بودنش بگی.
یا در ستایش روز یک گوشه از یک کافه.


اینها بی‌معنی هستن. ماییم که مهمیم، ما هستیم که اونها معنی می‌دیم.

می‌خوام بهتون شرح حال بگم:
گرمم می‌شه، عرق میکنم، عرق سرد می‌شه، سردم می‌شه. غذا نمی‌تونم بخورم، ۱۵ کیلو وزن کردم، ضربان قلبم نامنظم شده، پاهام یخ می‌کنه، روزی بیش‌‌تر از ۵ ساعت نمی‌تونم بخوابم و آره منم فکر کردم کروناست. ۶ بار دکتر رفتم از عمومی تا داخلی و اعصاب و روان، همشون گفتن کرونا نیست.

گفتن از استرس و ناراحتیه.

تنها نکته‌ش اینه که یک دنیا فکر می‌کنن همه چیز به تخممه و آدم بی‌خیالی هستم.

فیک بودن عجیبه. هیچوقت پیدا نکردم چه انگیزه ای توش هست. یعنی اکانت می‌سازی به اسم کس دیگه ای، با ظاهر یکی دیگه و اوکی چند نفر هم سرکار گذاشته می‌شن ولی بعدش چی؟ همین؟

من اون نمودار که چقدر طول می‌کشه واکسیناسیون کرونا تو کشور های مختلف انجام بشه رو دیدم. به این نتیجه رسیدم از الان بشینم کارای تحصیل و مهاجرت و سربازیم رو بکنم برای کانادا رفتن، احتمالا زودتر به واکسن می‌رسم.