And he spoke of his dreams broken by the burden of his youth.

گاهی می‌ترسم بعد از نبودنم حتی به قاب عکس خاک خورده‌ی کوچکی هم تبدیل نشوم.

داشتم به این فکر می‌کردم که آخرین بار ساکنان این عمارت کِی از این پنجره به این درختان خیره شدند؟

Are you jealous? (1892)
Paul Gauguin

غروب خورشید از بین شاخه های درخت.

کاش غروب قول طلوع دوباره را به من می‌داد.

گریستن از یادم رفته و جایگاهش را به بغض و خشمی سنگین داده.

من از خلق فرار می‌کنم یا آنها از من؟

نخستین‌ها در خاطراتم پررنگ ترند؛
در اعماق قلبم خاک می‌شوند، اما اطمینان دارم روزی می‌رسد که دلتنگ می‌شوم.

می‌شکنم آینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته‌ها حرف بزنه
آینه می‌شکنه، هزار تیکه می‌شه
اما باز هر تیکه‌‌ش عکس منه

من گذشته خاک می‌شود؛
منِ حال از آن خاک مثل نهالی می‌رویم.
نهال، درختی خواهد شد
و من آینده زیرش سایه خواهم گرفت.

Patti Smith (1976)
by Robert Mapplethorpe

بغضی سر هیچ و پوچ ترکیده شد.
هیچ و پوچ جایش را به خاطرات محبوس شده داد. اشک‌های بیشتری سرازیر شدند و حال احساس پوچی می‌کنم.

مرا با چشمانی خمار و گیرا توصیف می‌کنند.

کاش رویاها قول به وقوع پیوستن می‌دادند.

چندروزیست زندگی به بطالت، طراحی با روان نویس تازه و خودارضایی می‌گذرد.

می‌گویند من خودم را زندگی می‌کنم، بدون هیچ چیز کم و اضافه‌ای، خالصانه.

I am all the days that you choose to ignore.

It's all wrong,
It's all right.