گریستن از یادم رفته و جایگاهش را به بغض و خشمی سنگین داده.

من از خلق فرار می‌کنم یا آنها از من؟

نخستین‌ها در خاطراتم پررنگ ترند؛
در اعماق قلبم خاک می‌شوند، اما اطمینان دارم روزی می‌رسد که دلتنگ می‌شوم.

می‌شکنم آینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته‌ها حرف بزنه
آینه می‌شکنه، هزار تیکه می‌شه
اما باز هر تیکه‌‌ش عکس منه

من گذشته خاک می‌شود؛
منِ حال از آن خاک مثل نهالی می‌رویم.
نهال، درختی خواهد شد
و من آینده زیرش سایه خواهم گرفت.

Patti Smith (1976)
by Robert Mapplethorpe

بغضی سر هیچ و پوچ ترکیده شد.
هیچ و پوچ جایش را به خاطرات محبوس شده داد. اشک‌های بیشتری سرازیر شدند و حال احساس پوچی می‌کنم.

مرا با چشمانی خمار و گیرا توصیف می‌کنند.

کاش رویاها قول به وقوع پیوستن می‌دادند.

چندروزیست زندگی به بطالت، طراحی با روان نویس تازه و خودارضایی می‌گذرد.

می‌گویند من خودم را زندگی می‌کنم، بدون هیچ چیز کم و اضافه‌ای، خالصانه.

I am all the days that you choose to ignore.

It's all wrong,
It's all right.

هنوز‌ هیچ حس خاصی به سیگار ندارم.
انگار که نه دردم را درمان می‌کند و نه مرحمی برای زخم‌هایم می‌شود.
انگار فقط کسشعریست که دود کردنش جالب و مهیج است.

غم در دلم لونه کرده.

هر عملی در سکس دو مرد،
زیباترین صحنه‌ی اروتیک هستی را رقم می‌زند.
گویی که دیدن دو مرد درحال کامجویی،
از نگاره‌ی عیسای مصلوب هم روحانی‌‌تر است.

«بغض»
پرتره‌ی مبینا

از بیست واهمه دارم.
از از دست دادن چیزی که تمام وجودم با او معنا می‌گیرد واهمه دارم.
تمام ترس من ترس از دست دادن خود است.
من دیگر من پیشین نیستم، من یکسال پیش اگر من را می‌دید به‌جا نمی‌آورد.
اما حال چطور انقدر در پوست خود احساس خانه بودن می‌کنم؟
گویی اتفاقات زیادی که باید اتفاق افتاده، اما من هنوز احساس خامی دارم.
من کی انقدر بزرگ شده‌ام که خود خبر ندارم؟
این بزرگ شدن هم برایم مثل گرمای آغوش کسی که دوستش دارم، دلنشین و هم مثل سرمای سوزناکی که تا سر انگشتان پا را می‌لرزاند، خوفناک است.
ولی چه می‌شود کرد؟ بنی آدم بالغ شده و پیر می‌شوند و هر زادروزی که گذر می‌کند را فقط باید بپذیرند و به این دنیای خاکی آمدنشان را جشن بگیرند!
به نقل قول از دوستی تولد چه فلسفه‌ی پوچی دارد؛ اما دروغ چرا این جشن و رسوماتش را دوست دارم.