چندروزیست زندگی به بطالت، طراحی با روان نویس تازه و خودارضایی می‌گذرد.

می‌گویند من خودم را زندگی می‌کنم، بدون هیچ چیز کم و اضافه‌ای، خالصانه.

I am all the days that you choose to ignore.

It's all wrong,
It's all right.

هنوز‌ هیچ حس خاصی به سیگار ندارم.
انگار که نه دردم را درمان می‌کند و نه مرحمی برای زخم‌هایم می‌شود.
انگار فقط کسشعریست که دود کردنش جالب و مهیج است.

غم در دلم لونه کرده.

هر عملی در سکس دو مرد،
زیباترین صحنه‌ی اروتیک هستی را رقم می‌زند.
گویی که دیدن دو مرد درحال کامجویی،
از نگاره‌ی عیسای مصلوب هم روحانی‌‌تر است.

«بغض»
پرتره‌ی مبینا

از بیست واهمه دارم.
از از دست دادن چیزی که تمام وجودم با او معنا می‌گیرد واهمه دارم.
تمام ترس من ترس از دست دادن خود است.
من دیگر من پیشین نیستم، من یکسال پیش اگر من را می‌دید به‌جا نمی‌آورد.
اما حال چطور انقدر در پوست خود احساس خانه بودن می‌کنم؟
گویی اتفاقات زیادی که باید اتفاق افتاده، اما من هنوز احساس خامی دارم.
من کی انقدر بزرگ شده‌ام که خود خبر ندارم؟
این بزرگ شدن هم برایم مثل گرمای آغوش کسی که دوستش دارم، دلنشین و هم مثل سرمای سوزناکی که تا سر انگشتان پا را می‌لرزاند، خوفناک است.
ولی چه می‌شود کرد؟ بنی آدم بالغ شده و پیر می‌شوند و هر زادروزی که گذر می‌کند را فقط باید بپذیرند و به این دنیای خاکی آمدنشان را جشن بگیرند!
به نقل قول از دوستی تولد چه فلسفه‌ی پوچی دارد؛ اما دروغ چرا این جشن و رسوماتش را دوست دارم.

«حالتی بیمارگونه در غروب آفتاب»
اثری از ادوارد مونک.

برای توصیف بهتر تابستون بهتره بگم که بیشترش رو خواب بودم، من آدم خواب‌آلودی نبودم، اما برای فرار از واقعیت زندگی به خواب پناه می‌بردم.
انگاری که تخت خواب گودالی عمیق بود و من رو با گذاشتن سرم روی بالشت می‌بلعید.
سیاهی بعد از بسته شدن چشم‌هام برام به دلنشینی یک شیر گرم شده بود.
خودم رو زیر پتو مدفون کرده بودم.
دلم می‌خواد دیگه نخوابم، نمی‌دونم، حس می‌کنم که به اندازه‌ کافی از بیداری‌های نیمه‌شبانه‌ام لذت نبردم.
به این فکر می‌کنم که کی دلش می‌آد توی نیمه‌شب‌های پائیزی بخوابه؟
و بعد دلگرم خواهم شد.

غرق در کتاب بودم که باد سرد پاییزی از شیشه‌ی پایین ماشین به زلفم وزید.
طره‌ای بر روی بینی‌ام ظاهر شد.
گاهی حس می‌کنم که موی بلند به من نیامده و طاقتم را به سر می‌رساند، ولی لااقل بادی گرم نبود و سردی‌اش دلنشینش می‌کرد.

امروز با من چشم تو چشم شد
و در لحظه گفت، «خیلی با گذشته‌ات و آن بچه‌ی کوچکِ بی‌گناه، بی‌رحمی!
مرد بیست ساله‌ای هستی که دارد با نامهربانی آن کودک را با اینکه تمام توانش را گذاشته اما تجاربی که تو کسب کردی را کسب نکرده و چیزهایی که تو الان می‌دانی را نمی‌دانسته سرزنش می‌کنی.»
کمی که به فکر فرو رفتم دلم برای آن بچه سوخت، شاید گناه داشت، پس باید پدر خوبی می‌شدم.

کاش می‌تونستم روحم‌ رو از تنم جدا کنم و بسپرمش به کسی که بتونه از پسش بربیاد، چون خودم دیگه نمی‌تونم نگهش دارم.

«سبت ساحران»
اثری از فرانسیسکو گویا.

پنجره‌ی بین راه پله باز بود و نور تیر چراغ برق از لا‌به‌لای برگ‌های درحال خشک شدن درختان کوچه به شیشه هایش می‌تابید.
گویی که این روشنایی که از دل تاریکی بیرون آمده و از آثار کاراواجو پیروی می‌کرد.
نتوانستم ثبتش نکنم.

آرزوهای کوچک من به شیرینی نباتی هستند که در چای حل می‌شود اما زودهنگام از بین می‌رود.

همیشه به این فکر می‌کنم که اگر دختر دار شوم شاید نامش را «ایران» بگذارم.
همانقدر که برای این خاک بی‌گناه عشق در سینه دارم از مردمانش گریزانم.
ایران در تصورم زنی ستم دیده است که مردان او را احاطه کرده و به بند کشیده‌اند، اما هنوز تقلا می‌کند تا روزی آزاد و آباد باشد.
راستش را بخواهی قلبم برای این زن و خاکش می‌تپد اما از زندگی درکنار غاصبانش خسته‌ام.