مشکلات وجود دارن، اما راهکار دولتی همیشه بدترین راه حله.

خود مارکس اواخر زندگیش فهمیده بود چی گفته بوده مارکسیست نبوده

منتها هنوز مارکسیست داریم!
میگیم خود مارکس بعضی حرفای خودشو قبول نداشته میگن مرحوم گوه خورد، ما باید انقلاب انترناسیونال مارکسیستی لنینیستی انجام بدیم، جوگیرید، تو این جوگیر بودنتون یه ۶۰ - ۷۰ سالم اون وسط زندگی می‌کنید :)))

جدیدا هرچی هم نمیتونن جواب بدن یه برچسب راست افراطی میزنن کلا بحثو تموم می‌کنن
مارکس حتی علمی هم حرف نمیزد!

@Learn_Cast

همه ما در مدرسه یک داستان خطی و شیرین یاد گرفتیم: «بشر از دوران تاریک و استبدادیِ ارباب-رعیتی شروع کرد، به پادشاهی‌های مطلق رسید و در نهایت با ظهور دموکراسی، به اوج آزادی و تمدن دست یافت.» . اما هانس-هرمان هوپه در این اثر جنجالی، ترمز دستیِ این قطار را می‌کشد و می‌گوید: «دروغ است! تاریخِ دولت، داستانِ پیشرفت نیست؛ داستانِ سقوط است.».


در این فایل صوتی/متنی، هوپه با جراحی دقیقِ تاریخ و اقتصاد، نشان می‌دهد که چطور ما از یک "نظم طبیعی" به سمت یک "غارت همگانی" حرکت کرده‌ایم. اگر فکر می‌کنید دموکراسی یعنی "حکومت مردم بر مردم"، آماده باشید تا تمام باورهایتان زیر و رو شود.

#جزئی_نگر

قسمت سوم

@Learn_cast

#جزئی_نگر

اسلایدشو
قسمت سوم

#جزئی_نگر

خلاصه صوتی
قسمت سوم

آقا این سایت ما زودتر راه بیوفته کتابارو ترجمه‌شو بذاریم، از دهن داره میوفته :)

۲. پولِ «برنامه‌پذیر»: وقتی پول برای شما تصمیم می‌گیرد!
ترسناک‌ترین ویژگی CBDC، «برنامه‌پذیری» (Programmability) است. یعنی بانک مرکزی می‌تواند برای پولی که در جیب شماست، «شرط» بگذارد.
* تاریخ انقضا: دولت می‌تواند بگوید این پول فقط تا پایان ماه اعتبار دارد تا شما را مجبور به خرج کردن و تحریک تقاضا کند (نابود کردن پس‌انداز).
* محدودیت مصرف: اگر برچسب «کربن» یا «سلامت» روی پول بخورد، ممکن است هنگام خرید گوشت قرمز یا بنزین، کارت شما پیام بدهد: «سهمیه این ماه شما تمام شده است».
۳. اهرم فشار سیاسی: کلیدِ خاموش و روشن کردنِ زندگی
در دنیای CBDC، اگر شما منتقد سیاست‌های دولت باشید یا در یک تجمع اعتراضی شرکت کنید، دولت نیازی به دادگاه و پاسگاه ندارد.
* عمق فاجعه: با یک کلیک، دسترسی شما به دارایی‌تان مسدود می‌شود. شما نه می‌توانید نان بخرید، نه کرایه تاکسی بدهید و نه دارو تهیه کنید. این یعنی تبدیلِ «حقِ مالکیت» به یک «امتیازِ دولتی» که هر لحظه ممکن است لغو شود. چیزی شبیه به «سیستم اعتبار اجتماعی» چین، اما در ابعاد بسیار پیشرفته‌تر.
۴. حذف بانک‌های تجاری و رقابت
در سیستم CBDC، بانک‌های خصوصی عملاً حذف یا به کارگزارانِ بی‌اختیارِ بانک مرکزی تبدیل می‌شوند. وقتی همه حساب‌ها مستقیماً نزد بانک مرکزی باشد، رقابت بانکی از بین می‌رود.
* نتیجه: بانک مرکزی قدرت مطلق پیدا می‌کند تا نرخ بهره را حتی به اعداد منفی برساند. یعنی به جای اینکه به پس‌انداز شما سود تعلق بگیرد، هر ماه مبلغی از حسابتان بابت «نگهداری پول» کسر می‌شود و شما راه فراری (مثل برداشت پول نقد) نخواهید داشت.
۵. مهندسی اجتماعی و رفتاری
CBDC ابزاری برای «اصلاح رفتار مردم» از نگاه دولت‌هاست. آن‌ها می‌توانند با جریمه‌ها و پاداش‌های لحظه‌ای دیجیتال، جامعه را به سمتی که می‌خواهند سوق دهند. پول دیگر وسیله‌ای برای مبادله نیست، بلکه «تِتر یا قلاده‌ای دیجیتال» است که طول آن را بانک مرکزی تعیین می‌کند.
جمع‌بندی: از «پول» به «اجازه‌نامه»
فاجعه اصلی اینجاست که CBDC ماهیت پول را تغییر می‌دهد. پول در دست ما همیشه نماد «آزادی و انتخاب» بوده است؛ اما CBDC آن را به یک «اجازه‌نامه» تبدیل می‌کند. شما دیگر صاحب دارایی‌تان نیستید، بلکه صرفاً اجازه دارید تحت شرایطی که قدرت مرکزی تعیین می‌کند، از آن استفاده کنید.
به زبان ساده: اگر پول نقد «آزادی» است، CBDC «کوپن‌های دیجیتالی» است که زندان‌بان صادر می‌کند.

@Learn_Cast

حق مردم این نیست، مردم بدونید چه بلایی قراره سرتون بیارن!
انحصار پول دستشونه دارن بدبختمون میکنن، دیگه انحصار خرج کردنشم دستشون باشه رسما برده‌ می‌شیم.
پس فردا سریع‌القلم و نیلی و باقی به ظاهر اقتصاددانان اومدن از مزایای CBDC براتون گفتن بدونید چه آشی‌ براتون پختن ...

@Learn_Cast

یوسف مسعود حصیرچین خیلی بهتر و مفصل تر از من CBDC رو شرح داده
موضوع خیلی عمیق تر و وحشتناک تره ...

تماشا در یوتیوب

@Learn_Cast

در ادامه، متنی بر نقد این مقاله خواهید خواند

بت شکنی مدرن:مقابله در برابر تطهیر هیولا


مغالطه‌ی تفکیکِ «روش» از «ماهیت» در اندیشه هگل


​متنی که در دفاع از هگل نگاشته شده، تلاشی است کلاسیک برای نجاتِ «پدرِ تمامیت‌خواهی مدرن» از طریقِ مقصر جلوه دادنِ شاگردان و شارحان. نویسنده با توسل به جزئیاتِ تاریخیِ کم‌اهمیت (مانند اینکه چه کسی اولین بار واژگان تز-آنتی‌تز-سنتز را به کار برد) سعی دارد از اصلِ ماجرا طفره رود. این نوع استدلال، نوعی «سپربلا قرار دادنِ تاریخ‌نگاری» است تا از پاسخگویی به ماهیتِ ویرانگرِ فلسفه هگل فرار کند.
​در ادامه، سه محور اصلیِ این دفاعیه را زیر تیغِ نقدِ عقلانی و آزادی‌خواهانه می‌بریم:


​یک؛ بازی با کلمات برای نجاتِ «دیالکتیکِ جنون»

​متن با شور و شعف اعلام می‌کند که فرمول «تز-آنتی‌تز-سنتز» ابداعِ هگل نبوده و متعلق به یک استاد کانتی (شالیبائوس) است. پاسخ این است: چه اهمیتی دارد؟
​مشکلِ فلسفه هگل، برچسب‌هایی نیست که روی مفاهیم می‌چسبانیم؛ مشکل، ماهیتِ ضدِ عقلانیِ خودِ دیالکتیک است. چه آن را «تز-آنتی‌تز» بنامید و چه «نفیِ در نفی»، هگل کسی است که به جنگِ «قانونِ این‌همانی» (Law of Identity) رفت. او در منطقِ خود مدعی شد که «تضاد» موتورِ محرکِ واقعیت است و «الف» می‌تواند در عینِ حال «غیرِ الف» باشد تا به حقیقتی بالاتر برسد.
اینکه فرمول‌بندیِ ساده‌سازانه را به گردنِ دیگران بیندازیم، این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که هگل، واقعیتِ عینی (Objective Reality) را قربانیِ یک فرآیندِ ذهنی و سیال کرد. او با انحلالِ منطقِ ارسطویی (که پایه و اساسِ درکِ واقعیت است)، زیربنایِ تمامِ ایدئولوژی‌هایی را ساخت که بعدها ادعا کردند حقیقت، نسبی است و بسته به «دوران» یا «طبقه» تغییر می‌کند. این دفاعیه، تنها پوسته‌ی ظاهری را نقد می‌کند تا زهرِ هسته‌ی مرکزی را پنهان سازد.


​دو؛ افسانه‌ی «دولتِ ارگانیک» به مثابه سنگرِ آزادی

​نویسنده ادعا می‌کند که مفهوم «دولت ارگانیک» هگل، سنگری در برابر توتالیتاریسم بوده و انگلس به همین دلیل به آن حمله کرده است. این ادعا، وارونه‌نماییِ کاملِ تاریخِ اندیشه است.
​«دولت ارگانیک» دقیقاً همان بسترِ تئوریکی است که فاشیسم و کمونیسم بر آن بنا شدند. وقتی جامعه را به مثابه یک «ارگانیسم» یا «بدن» و افراد را به مثابه «سلول‌های» این بدن در نظر می‌گیرید، عملاً حکمِ مرگِ «فردیت» را صادر کرده‌اید. در یک ارگانیسم، سلول به خودیِ خود حقِ حیات ندارد؛ ارزشِ آن تنها در خدمت به «کل» معنا می‌یابد.
دفاعیه متن مبنی بر اینکه «جهان ژرمنی» به معنای «پروس» نیست بلکه «تمدن غرب» است، یک ترفندِ معناییِ بیهوده است. مسئله جغرافیا نیست؛ مسئله «تقدس‌بخشی به قدرت» است. هگل دولت را (چه پروسی، چه غربی) تجلیِ «روح» و «خدا» می‌دانست. این عرفانی‌سازیِ قدرت، خطرناک‌ترین سلاحی است که تاکنون به دستِ دیکتاتورها داده شده است. فرقی نمی‌کند نامش را «امپراتوری» بگذاریم یا «دولتِ مدرن»؛ هرگاه نهادی سیاسی را دارای «روح» و «اراده‌ای فراتر از افراد» دانستیم، راه را برای بردگیِ انسان هموار کرده‌ایم.


​سه؛ مارکس: فرزندِ خلف، نه فرزندِ ناخلف

​متن سعی دارد مارکس را به عنوانِ کسی معرفی کند که هگل را تحریف کرده است («ماشین انتزاعی مرگبار»). اما حقیقتِ تلخ این است که مارکس، منطقی‌ترین شاگردِ هگل بود. مارکس تنها کاری که کرد این بود که «روحِ سرگردانِ» هگل را از آسمانِ انتزاع به زمینِ اقتصاد آورد.
​هگل می‌گفت تاریخ، جبرِ حرکتِ «روح» است؛ مارکس گفت تاریخ، جبرِ حرکتِ «ابزار تولید» است. هر دو در یک نقطه مشترک‌اند: نفیِ عاملیتِ فردی و آزادی اراده. هر دو معتقدند که تاریخ، سناریویی از پیش نوشته شده است که افراد صرفاً بازیگرانِ ناآگاهِ آن هستند. تلاش برای جدا کردنِ هگل از مارکس، مثلِ تلاش برای جدا کردنِ ریشه از میوه است. مارکسیسم، میوه‌ی سمیِ درختی است که هگل با تبر زدن به ریشه‌ی «عقلِ فردی» و «حقوقِ مالکیت»، آن را کاشت.
​جمع‌بندی: خطرِ بازسازیِ بت
​این متن، نمونه‌ای از «آکادمیسمِ خنثی» است که با غرق شدن در جزئیاتِ کتاب‌شناختی، از دیدنِ فیلِ در اتاق عاجز است. مهم نیست شالیبائوس چه گفت یا هگل اهلِ سوآب بود یا پروس. مهم این است که فلسفه هگل، خردِ انسان را در پایِ محرابِ «دولت» و «تاریخ» قربانی می‌کند.
​تطهیر هگل به بهانه‌ی اینکه «مارکسیست‌ها او را بد فهمیده‌اند»، تنها یک نتیجه دارد: بازگرداندنِ مشروعیت به فلسفه‌ای که پدرِ معنویِ تمامِ اردوگاه‌های کار اجباری و دولت‌های رفاهِ توتالیتر در قرن بیستم بود. دفاع از «دولت ارگانیک» هگل، دفاع از قفسی است که میله‌هایش با اورادِ فلسفی تزیین شده است. آزادیخواهان واقعی، نه نیازی به «تز و آنتی‌تز» دارند و نه نیازی به «دولتِ ارگانیک»؛ آن‌ها تنها به «واقعیتِ عینی»، «منطقِ ارسطویی» و «حقوقِ طبیعیِ فرد» نیاز دارند—سه چیزی که هگل تمامِ عمرش را صرفِ تخریبِ آن‌ها کرد.

@Learn_Cast

🔹
۱۰ یادداشت‌ درباره دین و
آزادی، عدالت و اقتصاد

در این ده یادداشت تلاش کردم مفهوم دین را در نسبتش با آزادی، عدالت و اقتصاد بازخوانی کنم؛ تلاشی برای فهم دوباره‌ی مفاهیمی که به نظر من ریشه در تجربه‌ی انسانی دارند نه در وحی و دین.

1️⃣ اسلام؛ پناهگاهی برای همه
از چپ‌های کمونیست تا
لیبرتارین‌های آنارکوکپیتالیست

2️⃣ آزادی و عدالت؛ فراتر از دین
تمایز میان مفاهیم انسانی و دینی

3️⃣ آزادی و عدالت، پیشادینی هستند
تأملی درباره‌ی ریشه‌های انسانیِ آزادی و عدالت

4️⃣ آیا پیامبر گفته‌اند قیمت‌ها دست خداست؟
بررسی نسبت روایت دینی با بازار و آزادی اقتصادی

5️⃣ اخلاق و اخلاقیات توسط دین تأسیس نشده
تبیین استقلال اخلاق از وحی و تجربه‌ی دینی

6️⃣ آزادی یعنی دستیابی به حقوق فردی در برابر قدرت و دولت
تعریف آزادی و پیوند آن با مفهوم حاکمیت حقوق

7️⃣ عدالت چیست؟ قاضی کیست و چگونه مستقل می‌شود؟
تبیین عدالت به‌عنوان سازوکار خودجوش اجتماعی

8️⃣ دین چیست؟
تعریف دین و تمایز آن با آیین‌ها و سنت‌های معنوی

9️⃣ نسبت دین با آزادی، عدالت و اقتصاد؛ بازگشت به حقوق
جمع‌بندی و ترسیم پیوند میان این سه مفهوم بنیادین

🔟 مصیبت‌های اقتصاد اسلامی؛
از سوسیالیسم بنی‌صدر تا اسلام بازارگرا
نقد ایده‌ی «اقتصاد اسلامی»
و بازخوانی جدایی علم و ایمان

✍️ مرتضی کاظمی
🗓 مهر ۱۴۰۴
🔗 https://news.1rj.ru/str/mortezakazemii

متنی که خواهید خواند، جوابیه‌ایست بر نقد های جناب آقای کاظمی بر نظریه دین و آزادی محمدعلی جنت‌خواه