نکات:
۱) اولین فعل باید ماضی نقلی باشد، نه ساده. پس «خوانده‌اید» درست است، نه «خواندید».
۲) پس از نهادِ جمله، هرچند مختوم به فعل باشد، ویرگول نمی‌گذاریم. پس ویرگولْ اینجا اضافی است.
۳) بهتر و فارسی‌تر است که بنویسیم «نام کتاب»، نه «عنوان کتاب».

ویراسته:
دوست‌داشتنی‌ترین کتابی که از نشر ماهی خوانده‌اید چه نام دارد؟
۱۴‌۰۰‌‌/‌۰‌‌۵/‌‌۲‌۰‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

«مردی را زنی بود و بر آن زن عاشق بود‌‌ و يک چشم آن زن سپيد بود و شوی را از آن عيب خبر نبود. چون روزگار برآمد و مراد خويش بسيار از او بيافت و عشق کم گشت، سپيدی بديد. زن را گفت: آن سپيدی در چشم تو کِی پديد آمد؟ گفت: آن‌گه که محبت ما در دل تو نقصان گرفت. [...] این است معنی قول پیغمبر علیه‌السلام که گفت: [...] دوست داشتنِ تو چیزی را تو را کور و [کر] گرداند. کور گردی از عیب دیدن، کر گردی از ملامت شنیدن. عیب‌بین و زملامت‌ترس مُحِب نبوَد.» (مستملی بخاری، شرح‌التعرف (قرن ۵)، تصحیح محمد روشن، ص ۱۸۲)
#پرسه_در_متون
۱۴‌۰۰‌‌/‌۰‌‌۵/‌‌۲‌‌۲‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

تمرین درست‌نویسی

متنِ تصویر را این‌گونه ویرایش می‌کنیم:
می‌توان گفت هیچ رابطه‌ای میان اثربخشیِ آموزشی و جنسیتِ معلمان وجود ندارد و همۀ معلمان می‌توانند در آموزش اثربخش باشند.

یک نکته‌ات بگویم!
«درازنویسی» معمولاً در سطح نحوی زبان، که با گروه‌ها و جمله‌ها سروکار داریم، پیش می‌آید. ولی آیا هر عبارت یا جملهٔ بلندی، صِرف این‌که می‌توان کوتاهش کرد، مصداق درازنویسی است؟ خیر! در کوتاه‌ نوشتنِ جمله‌ها یا کوتاه کردنِ عبارت‌‌ها، به سبک و معنای آن‌ها نیز باید توجه داشت. فراموش نکنیم که «هرچه کوتاه‌تر بهتر» قاعده‌ای ثابت و لازم نیست، زیرا همیشه نمی‌توان و نباید چنین کرد‌.
۱۴‌۰۰‌‌/‌۰‌‌۵/‌‌۲‌‌‌۵‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

«یا ابوالفضل»
یا
«یا اباالفضل»؟
۱۴‌۰۰‌‌/‌۰‌‌۵/‌‌۲‌‌۷‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

نکات:
۱) «شازده‌کوچولو» نیم‌فاصله نوشته‌ می‌شود، مانند «ننه‌بلقیس»، «شاه‌عباس»، و ... .
۲) «شده‌ام» (ماضی نقلی) درست است، نه «شدم» (ماضی ساده).
۳) اول سه‌نقطه می‌آید و سپس نشانهٔ تعجب، چنانکه ابتدا سه‌نقطه می‌آید و سپس نقطهٔ پایانیِ جمله.
۴) نام نویسندهٔ شازده‌کوچولو به این صورت نوشته می‌شود: آنتوان دو سَنت-اگزوپری.
Antoine de Saint-Exupéry

ویراسته:
شازده‌کوچولو: از کجا بفهمم وابسته شده‌ام؟
روباه: تا وقتی که هست نمی‌فهمی...!
۱۴‌۰۰‌‌/‌۰‌‌۵/۳‌۰‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

فاصله‌گذاری «بندناف»
۱۴‌‌۰۰‌‌/‌‌۰‌‌۶‌/۰‌۱‌‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

فاصله‌گذاری «تاکنون»
۱‌۴‌‌۰۰‌‌/۰‌‌۶‌/‌۰‌۲‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

به‌مناسبتِ ۵ شهریور
زادروز زکریای رازی و روز داروسازی
تصویر از ویکی‌پدیا

«رازی»، برخلاف قیاس و قاعده، صفت منسوب به «ری» است و به کسی گفته می‌شود که اهل این شهر باشد، مانند «مَروَزی» که منسوب به «مرو» (شهری در ترکمنستان امروزی و خراسان قدیم) است.
در فارسی، «من رازی و او مروزی» و «مروزی را چکار با رازی»، به معنای از دو تیره و اعتقادِ متفاوت بودن یا دشمنی داشتنِ دو تن یا گروه با هم، ضرب‌المثل است. این بیتِ مولوی به همین مَثَل و مفهوم اشاره دارد:
گرچه هردو برسر یک بازی‌اند
لیک با هم مروزی و رازی‌اند
۱‌۴‌‌‌۰۰‌‌/‌۰‌‌‌۶‌/‌۰‌۵‌‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

یک نکته‌ات بگویم!

«عه»، تکواژی که نشانۀ تعجب است، به‌صورت «اِ» نوشته می‌شود. پس باید بنویسیم «اِ، صبح شد!»،‌ نه *عه. گاهی نیز آن را سه بار تکرار می‌کنیم، که به این صورت و بی‌فاصله نوشته می‌شود: اِاِاِ!
۱‌۴‌‌‌۰۰‌‌/‌۰‌‌‌۶‌‌/‌۰‌‌‌۷‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

یک نکته‌ات بگویم!

در فارسی، به کسی که همسرش را به‌خاطر طلاق یا مرگ از دست داده و دیگر ازدواج نکرده باشد «بیوه» می‌گویند، چه مرد باشد و چه زن. ولی معمولاً «بیوه» را برای زنان به‌کار می‌برند. بنابراین می‌توان به مردی که پس از درگذشتِ همسرش یا طلاق دادنِ او ازدواج نکرده باشد «بیوه‌مرد» گفت و برای تصریح بیشتر، به زنی که پس از درگذشتِ همسرش یا طلاق از او ازدواج نکرده باشد «بیوه‌زن» گفت.
فرهنگستان زبان و ادب فارسی نیز «بیوه‌زن» را برای واژۀ انگلیسیِ widow و «بیوه‌مرد» را برای widower تصویب کرده‌است.
آیا می‌دانستید سطرها هم بیوه می‌شوند؟! (اینجا را بخوانید.)
۱‌۴‌‌‌۰۰‌‌/‌۰‌‌‌۶‌‌/‌۰‌‌‌‌۹‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

«در تعجبم تا این دلِ ضعیف چندین سال این‌همه غصه چگونه خورْد! عجب دلی است! با این‌همه درد که در او بود نشکافت. [...] دَم فروخور و لب مگشای، چه مهربانی نیست که دل‌پردازی را شاید.» (محمد نسوی،‌ نفثة‌المصدور*، به کوشش امیرحسن یزدگردی، تهران: انتشارات توس، ۱۳‌۸۱، ص ۵ و ۶)

* نفثةالمصدور کتابی است به زبان فارسی نوشتهٔ شهاب‌الدین محمد خَرَندِزیِ زَیدَریِ نَسَوی، منشی سلطان جلال‌الدین خوارزمشاه، در سدهٔ هفتم هجری قمری. موضوع اصلی آن تاریخ ایران در دورۀ حملۀ مغول و سقوط حکمرانی خوارزمشاهیان است. بیت زیر، در این کتاب، از زندگانی پرآشوب نویسنده و عصر او حکایت می‌کند:
هرگز درنگ او به زمينی دو شب نبود
تا او قرار كرد، جهان بی‌قرار شد!
کتاب سیرت جلال‌الدین مَِنکُبِرنی نیز از همین نویسنده است.
#پرسه_در_متون
۱‌۴‌‌‌۰۰‌‌/‌۰‌‌‌۶‌‌/‌۱‌۱‌
سید محمد بصام
@Matnook_com
instagram.com/matnook_com

فاصله‌گذاری ۲۶۵ واژۀ «هم»دار (رایگان)
با امکان جست‌وجو + ۱ قاعدۀ فاصله‌گذاری
۲ صفحه، پی‌دی‌اف
#فاصله‌گذاری
سید محمد بصام
@Matnook_com
www.matnook.com