ایتالیایی‌ها یه وقت‌هایی می‌گن "یه زندگی برای کردن دارم". منم همینطور.

عاشق دنیای ابزارهای هوشمندم.
جایی که تکنولوژی با خلاقیت می‌رقصه و زندگی رو ساده‌تر میکنه.
کار کردن باهاشون برام یه سفر هیجان‌انگیزه، هر تجربه جدید مثل کشف یه جهان تازه‌ست.
دنیایی پر از هوشمندی، دقت و راحتی که هر روز بیشتر توش غرق میشم و بیشتر عاشقش میشم.

از تکرارِ دلداری‌ها، از جمله‌های همیشگی و از سوالایی که بیشتر آزرده‌ام میکنن تا آروم، خسته‌م.
دردم رو نمیخوام توضیح بدم، فقط دلم میخواد کسی باشه که بدون هیچ حرفی و پرسشی حس کنه دلم چی میکشه و همون‌جوری که باید آرومم کنه.

یه لیست نوشتم از تمام چیزهایی که اگه داشته باشم حالمو بهتر میکنه.

دیدم که میتونم به همشون برسم و همینم حالمو خوب کرد.
فقط به زمان و ادامه دادن تلاش نیاز دارم.

فرق فرهنگ خارجی‌ها با ایرانی‌ها توو کار اینه مثلا خارجیه درخواست هاشو میگه و نظر منم میپرسه و میگه تو بهتر میدونی چطور سایتمو قشنگتر کنی آخرشم کلی تشکر میکنه.

حالا ایرانیه اینطوریه که با یه حالت دستوری و طوری که انگار فقط خودش بلده هر کار عجیب غریبی بخواد میگه و انتظارای مزخرف داره.

نمیدونم شبا از خستگی بیهوش شدن خوبه یا بد.

یهو دلم خواست امشب بهتون شب بخیر بگم.
پس شب بخیر.🧚🏼‍♀

دوباره بلند شید. برای بار هزار و یکم خاک روی زانو‌هاتون رو تکون بدید و بلند شید چون رمزش ادامه دادنِ.

فعلا چیزی جالب نیست. تا بعد ببینیم چی میشه.

یه جا خوندم دلیل خواب‌آلودگی بعد بحران تلاش بدن برای برگشتن به روزمره‌ست. انقد به خودتون گیر ندین و‌ اگه چوب کارفرما روی سرتون نیست بگیرین بخوابین.

یه‌جور حوصله ندارم انگار همه بدبختی‌هارو دچارم.

کلا ۱۰ روز کار نکردیم چطور ۳ ماه از کارا عقبیم کارفرمای دلقک!

بعد ماجرای جنگ، توانمو برای جمع و جور کردن احساسات بد توو مغزم از دست دادم.
دارم دست و پا میزنم که بتونم.
حتما خیلی هامون اینطوری شدیم، اما اینم میگذره.

نمی‌دونم کلا زندگی سخته یا از همون اول به من سخت گرفته یا اصلا خودم بودم که سختش کرده! در هر صورت می‌دونم سخته واقعا.

اینکه مدام به خودم میگم تنهایی از پس همه چیز برمیام، یه جور غرور شیرینه که بهم انگیزه میده و یادم میندازه چقدر توانمندم.

سرکار رفتن واقعا خوبه،سرت شلوغ میشه
دیگه به هر چرت و پرتی فکر نمیکنی جز پول درآوردن،حتی دیگه وقتم نداری برای پول خرج کردن،واقعا عالیه.

یه نمیدونمِ بزرگ.

درسته، تنهایی شرافمند‌تره، اما ذاتا برای زنده موندن گاهی باید گوشه‌ای از نفسِ خنده‌ی آدم‌ها رو قرض گرفت، بدون اون‌ها انگار واقعا اصلا نمی‌شه.

کاش اتاقم پنجره داشت تا بتونم ماه رو ببینم. شاید اون موقع یادم می‌اومد که این حسای غمگین فقط یه بخش از زندگی‌ من هستن، نه همش. نگاه‌کردن به آسمون می‌تونست کمکم کنه یه کم از فکر و خیالام فاصله بگیرم و حس رهایی داشته باشم.