نیاز دارم یکی بغلم کنه و از ته قلبش بهم بگه عیبی نداره نگین واقعا هیچ اشکالی نداره.

تمام این تقلاها برای اینه که به یه سری چیزها عادت نکنم؛ که چشم‌هام خاموش نشن و یادم نره چی رو دوست دارم، کجا می‌خوام باشم و دنبال چه تجربه‌هایی‌ام. که یادم بمونه همیشه چیزهای بزرگ‌تری منتظرمن.

شنیدن "دورت بگردم" حس خوبی بهم میده.

من اگه هوس های شکمم رو کنترل کنم
طبقه اقتصادیم عوض میشه.

من دوسپسر می‌خوام.

کار منم توو این زندگی این شده که هی به مو برسه پاره بشه من گره بزنم

دارم ریسک بزرگی میکنم که نمیخوابم.

اگه شخصی، اشخاصی، کاری، چیزی یا حتی خوراکی‌ای لحظه‌ای باعث میشه حال خوبی داشته باشید؛ خوشحال بشید و لبخند بزنید از خودتون دریغش نکنید.

مود من شنبه‌ها:

هورااا بارووون.

اگه فكر ميكنى پول نميتونه خوشحالت كنه پس بزنش به حساب من.

ولش کن همونی که داره انرژیتو ازت میگیره.

الان که دیگه جبران نمیشه. ولی فکر میکنم و به خودم میگم میشد بعضی‌وقتا ایگنورش نکنم. شاید همونطوری که گفت واسه همین خیلی غصه خورده باشه.

یه همچین مودی.

اینهمه که حوصلم سر میره اصلا عادی نیست.

شخصیت مستقل اینطوری نیست که از کسی کمک نگیری و هیچکاری رو از بقیه نخوای. اینه که بلد باشی گلیمتو از آب بکشی بیرون و کمک گرفتنت از آدم اون چیز و به صورت حداقل کافی باشه. یعنی بلد باشی دستت رو بذاری رو زانوت و تنها بگی یا علی.

"بپوش بریم طهران"