گذروندن لحظات با استادم، زندگی رو قشنگتر می‌کنه؛ با تماشا‌ کردن هنرش جونِ دوباره میگیرم. چه خوب که هست.

«وقتی به چیزی تغییر نیافته برمی‌خورد، چیزی که مثل سابق مانده بود، خوشحالی‌اش چند برابر می‌شد و احساس تملک شدیدی بهش دست می‌داد.»
_نقشه هایی برای گم شدن، ربکا سولنیت

میدونی قراره تبدیل به حسرت بشه ولی کاریشم نمیتونی بکنی. خیلی تلخ.

از یه سری چیزا اذیت میشی ولی نمیتونی به زبون بیاریش و درباره‌ش با کسی حرف بزنی، نه اینکه چیز بدی باشه، صرفاً میدونی درک نمیشی و دیگه دلیلی برای گفتنش نداری.
اینجاست که میری توو خودت و بقیه ماجرا.
قسمت سخت‌ترش اونجایی‌عه که نسبت به قبل بی‌حوصله‌تر میشی و بقیه متوجه تغییر رفتار و اخلاقت میشن و فکر میکنن مشکلی بینتون هست.
کلا بگم که اوضاع خیلی اَه‌اَه.

شاید از شدت جستجو چیزی پیدا نمی‌کنم.

Huzura kovuşamiyorum bi turlu.
Hep kendime diyordum ki sakin uzulme sakin birakma kendini, hiç kendime uzulmeye izin vermedim.
Bi duşundum dedim ki al kizim sana bir fırsat, uzulup ağlaya bilirsin.
Uzuldum ağladim ama iyi gelmedi.
Yine kendimle savaş. gerçekten Bitmeyecek mi?

هر چیزی من رو به چیز دیگه‌ای پیوند می‌ده. به هر چیزی برای رهایی چنگ می‌زنم، اما مثل یه زنجیره‌ی بی‌انتها می‌مونه که راه خلاصی ازش ندارم.

خیلی اتفاقی با Can دوست شدم، اصلا فکر نمیکردم یه انسان از یه مملکت دیگه پیداش بشه و از راه دور، واسه چند ساعتم که شده حالمو خوب کنه.
تعجب میکنم!

«شاید شانس آورده‌ایم که بعضی از در‌ها هرگز به رویمان باز نشدند.»
همانطور که ای‌کاش برخی در‌ها هرگز باز نمی‌شدند.

داشت میگفت آرزو داره جای من باشه، در عین حال منم آرزو داشتم جای اون باشم. یه‌جور هم درکش میکردم هم نمیکردم.
چی‌ میشد اگه همه چی سرجاش بود؟ هرکس راضی و خوشحال بود.

ما برای ادامه دادن هیچکسی را نداریم جز خودمان
و این کافیست