💔 دل شکوندن بلدی، درست کردنشم، بلدی؟!

دیالوگی از سریال برادر جان، با بازی درخشان علی نصیریان

@mostashaar

♦️اتاق خالی♦️

▪️«صدف بیوتی» با یک‌میلیون و ششصد هزار نفر فالوئر، «ماکان بند»، این دو نفر جوان ِ خواننده، با میلیون‌ها فالوئر، «تتلو» و صفحه‌های فراوان داپ‌اسمش و طنز جوانان دهه هفتادی که میلیون‌ها دنبال کننده دارند.. فرهنگ، دارد «جایی دیگر» ساخته می‌شود. بچه‌های خردسال پنج، شش ساله، خط به خط متن ترانه‌های رپ و پاپ این گروه‌ها را حفظ‌اند. دستگاه‌های رسمی پرمدعای حاکمیتی و دولتی، با بودجه‌های میلیاردی‌شان، وزارتخانه‌های عریض و طویل دولتی و مجلس و سازمان تبلیغات و فلان و بهمان که هیچ، روشنفکران و اساتید علوم‌انسانی و اجتماعی دانشگاه‌ها و کنشگران سیاسی همه در روستای کوچکی جمع شده‌اند و بر سر هم داد و بیداد می‌کنند.

▪️فقط گاهی ناگهان مرگ یک پاشایی، فیلم‌های فراوان رقص دست‌جمعی ترانه‌ی ساسی‌مانکن یا راهپیمایی طرفداران تتلو در خیابان‌های شهر، می‌آید و چشم‌های همه‌ی ما و حضرات سیاستگذار و اساتید معظم را برای لحظاتی گشاد می‌کند و می‌رود. چون عبور یک کهکشان عظیم غریب.. ما، هاج و واج، چند وقتی مشغول گفتن جملاتی در موردش می‌شویم، حضرات به فکر بگیر و ببند و بودجه نهادهای فرهنگی و انداختن تقصیر(؟) بر گردن همدیگر می‌افتند و دوباره تا مواجهه‌ی عظیم بعدی، مشغول بحث‌های فاخر و سیاستگذارانه‌ی خودمان و خودشان می‌شویم. ذوق می‌کنیم که یک متن فلان جامعه‌شناس و بهمان حوزوی و شعار فلان مقام حاکمیتی و فیلم فلان مسوول دولتی، صد هزار بار دیده شود.

▪️حضرات مسوول دولتی و حاکمیتی که هیچ، ما روشنفکران و جامعه‌شناسان هم از جامعه جا مانده‌ایم. تعداد پژوهش‌های علمی که درباره اینفلوئسرهای اینستاگرام و بیوتی‌بلاگرها و منطق عمل آن‌ها و کارخانه‌ی عظیم فرهنگی‌شان تولید شده‌است، چیزی نزدیک به هیچ است. پس از چهل سال انکار، شکاف عمیق بین فضای رسمی و عرف، به نهایت رسیده‌است.


▪️عزیزان معترض، انقلابیون، روشنفکران، جامعه‌شناسان، حوزویان، حاکمان و مسوولین گرامی، باور کنید که «همه» در اقلیتیم. جامعه دیگر اینجا نیست. ما در اتاق خالی فریاد می‌زنیم. جامعه مدت‌هاست که رفته است.

ایده‌نوشت‌های مهدی سلیمانیه
@inkojaa

#جامعه
#اینستاگرام
https://telegra.ph/file/94c74a25d3468def1ab93.jpg

👆 در باب #جامعه و #فرهنگ

ما همه در اقلیتیم. جامعه جای دیگری است.
ما داریم در اتاق خالی کار می‌کنیم و فریاد می‌زنیم. جامعه مدت‌هاست که رفته است.

این نمای از بالای آرامگاه #خیام است؛ آرامگاهی که هوشنگ سیحون به زیباییِ تمام طراحی کرده است. ۲۸ اردیبهشت هم روز بزرگداشت تقویمی این منجم و ریاضیدانِ شاعرپیشه است.

@mostashaar

🎼 خوانش عالیِ محسن #نامجو از رباعیات #خیام
@mostashaar

🕌 دو مراسم پیشنهادی برای شب‌های #قدر امسال که احتمالاً حس و حال خوبی دارند؛ یکی در کتابخانهٔ ملی و دیگری در دبیرستان سروش

@mostashaar

🌱 برای دوم خرداد ✌️
اردشیر منصوری / خرداد 1398

از دوم خرداد 1376، چه آسان 22 سال گذشت.
بسیاری جوانان ایران امروز، یا آن روز هنوز به دنیا نیامده بودند، یا کودک بودند و خاطرۀ مؤثری از آن ندارند؛ و چه حیف که در رسانه‌های رسمی از آن رخداد خبری نیست!
«دوم خرداد» می‌توانست روزی افتخارآفرین برای نظام جمهوری اسلامی باشد، می‌شد با تحلیل و بزرگداشت و احیاناً حتی نقد آن روز از منظر مخالفان، ظرفیتی برای ایجاد امید و بهبود اوضاع ایجاد کرد، اما هزار حیف که در تبدیل «فرصت» به «تهدید» ید طولی داریم.
دوم خرداد 1376؛ در کمال ناباوری، اعلام شد که سیدمحمد خاتمی رییس جمهوری ایران شده است. حتی برای پیرامونیان خاتمی، آن تعداد رأی قاطع مردم به سود گفتمانی که خاتمی نماد آن بود، قابل پیش‌بینی نبود.
به هیچ‌روی صاحب این قلم را عزم آن نیست که در بارۀ دوم خرداد اسطوره‌پردازی کند. در آن روز معجزه‌ای عجیب و غریب رخ نداده بود، نه خاتمی منجی بود و نه دست‌آوردهای آن رخداد چنان به ثمر نشست که جامعه‌ای به‌سامان را به مردم ایران هدیه دهد، اما یادآوری آن روز بسیار مهم است. اگر پندپذیر بودیم، مرور منصفانه و خالی از حبّ و بغض آن رخداد می‌توانست دریچه‌ای باشد برای نگریستن به فردایی بهتر برای ایران.
کاش این توقع این اندازه محال نمی‌نمود که حداقل در روز دوم خرداد، جامعۀ ایران در رسانۀ ملی، شاهد گفتگوی تحلیلی در بارۀ آن رخداد، با حضور نماینده‌ای از جریان اصلاح‌طلب و نماینده‌ای از جریان محافظه‌گرای مقابل، باشد. جمهوری اسلامی می‌توانست به خود ببالد که برای گفتمان‌های متکثر درون خود مجال اظهار و ابراز فراهم می‌آورد. اما دردا و حسرتا که این مختصر توقع را امید تحقق نیست.

🔸 مروری گذرا بر سرخط‌ اهمیت‌های دوم خرداد
- در کمتر از بیست سال پس از وقوع انقلاب 1357 و تغییر رژیم سلطنتی، نظام این ظرفیت را داشت که رخصت دهد با ابزار انتخابات، مردم کسی را روی کار آورند که گفتمان مسلط او را ترجیح نمی‌داد. به یاد داریم که از تریبون‌های نماز جمعه تا صداوسیما و بسیاری پادگان‌های نظامی، مستقیم یا غیرمستقیم برای رقیب محمد خاتمی تبلیغ می‌شد، اما این مقدار سلامت در نظام بود که اکثریت مردم بتوانند با ابزار انتخابات به گفتمان مسلط بگویند «نه». برای یک جامعۀ انقلاب‌زده این مقدار رشد فضای دموکراتیک، حداقل قابل قبولی بود.
- مردم به شعارهایی رأی دادند که با شاخص‌های دموکراسی گامی به سوی توسعۀ سیاسی و اجتماعی بود. شعارها اینها بودند: جامعۀ مدنی، آزادی، دموکراسی، گفتگو و مانند اینها.
- دوم خرداد توانسته بود بسیاری نیروهای اپوزیسیون داخل نظام را که طی حدود دو دهه با نظام قهر بودند، پای صندوق رأی بیاورد و امیدی برای تغییر دموکراتیک برانگیزد. مگر جلب مشارکت اپوزیسیون داخل نظام دست‌آورد کمی است؟
- دوم خرداد منجر به روی کار آمدن دولتی شد که بیشترین شفافیت را در طول پنجاه سال اخیر حاکمیت سیاسی در ایران داشته است، و از این رهگذر به طور نسببی پاکیزه‌ترین کارنامه را بر اساس شاخص «سلامت/فساد»ِ اداری-مالی در ایران رقم زد. (به یاد داشته باشیم که با شاخص سلامت/فساد (corruption) در مقیاس جهانی، دولت خاتمی برای ایران رتبۀ حدود 80 را رقم زده بود. در حالی که دولتِ بعدی (احمدی‌نژآد) هنگام ترک قدرت، ایران را تا رتبۀ 136 به عقب راند، یعنی 50 مرتبه فاسدتر حکومت را تحویل داد).
- به لحاظ اقتصادی بیشترین ثبات را طی 40 سال حکومت جمهوری اسلامی، در 8 سال دولت دوم خرداد شاهد بودیم. به‌طوری که با وجود پایین رفتن چشم‌گیر قیمت جهانی نفت، متوسط رشد اقتصادی حدود 4 درصد برای آن دوره ثبت شد. (از باب مقایسه بد نیست توجه شود که دولت بعدی با وجود رشد قابل ملاحظۀ قیمت نفت، دولت را با رشد منفی 6 تحویل داد.)
- برای اهالی فرهنگ دولت دوم خرداد دولت به حداقل رسانندۀ سانسور بود. بسیاری کتاب‌ها که در حدود دو دهه پیش از آن مجال نشر نداشتند، از جمله آثار علی شریعتی و صادق هدایت، در این دوره مجال نشر یافتند.
- در آخرین سال روی کار بودن دولت دوم خرداد آزادی سیاسی به حدی بود که نیروهای جوان تحول‌خواه، رو در روی رییس جمهوری مستقر (خاتمی) بر او تاختند و نقادی را به پرخاش رساندند، بی‌آن که بزغاله و خس و خاشاک خطاب شوند و یا از بازداشت و بازجویی و مردن زیر شکنجه بهراسند.
- در دوم خرداد دولتی روی کار آمده بود که رییس جمهوری‌اش با وجود ملبّس بودن به کسوت روحانیت، در مجامع جهانی هالۀ نور گرد سر خود ندید، بلکه نام ایران را در جهان، با ایدۀ «گفتگوی تمدن‌ها» بلندآوازه کرد.

🌱 نشانه‌های اهمیت دوم خرداد بسی بیش از اینها است. کاش با غفلت از رخدادهایی همچون مشروطه و دوم خرداد، راه رسیدن به فردایی بهتر و ایرانی آباد و آزاد را طولانی نکنیم! 🌱

@ardeshirmansouri

دیالوگ‌هایی ماندگار از «یک تکه نان»٬
فرازهایی از دعای جوشن کبیر،
عاشقانه‌هایی از محمد علیزاده،
مناجاتی از محمد اصفهانی،
به همراه یک اذان به‌یادماندنی

@Gooshnewsh

جور دیگر دیدن ماجرا
این شهروند بجای تهدید یا توهین یا لعن کردن، ساعت‌هایی را که کاری با پارکینگ ندارد، نوشته است تا همشهری‌هایش بتوانند جلوی در توقف کنند!
#حالخوبى #خلاقیت
#مردم_ایران #مهربان_باشیم
در «جریان» باشید.
@Jaryaann

🏃‍♀ مریم، گِرِتای ایرانی است.

مریم، دانشجوی مدیریت دانشگاه شریف، و دختری از میان خودمان است. او می‌داند که اینجا هلند، سوئیس، آلمان یا هر کشور توسعه‌یافتهٔ دیگری نیست؛ او می‌داند که اینجا ایران است، با همهٔ مشکلات، موانع و چالش‌هایش.

مریم، یک دخترِ سرخوشِ بی‌فکر نیست! او یک دختر عاشقِ سرشار از زندگی است. او می‌خواهد بهشتش را با تلاش در همین‌جا بسازد.

مریم دوست دارد فرزندان این سرزمین در همین تهران با آسمانی آبی زندگی کنند و از هراس آلودگی هوا و سرطان روز به روز از جان‌شان کاسته نشود!

مریم رؤیایی در سر دارد و مسیری در پیش‌رو. او مدتی است دوچرخه سوار شده و دیگران را هم به همراهی با خودش فرا خوانده است. مریم #دوچرخه را یکی از کارآمدترین، ساده‌ترین، سالم‌ترین و سبزترین ابزارهایی می‌داند که بشر تاکنون ساخته.

در نگاه مریم، شهری که مردمش با دوچرخه تردد می‌کنند، شهری است که مردمانش، سرزمین و هم‌نوعان‌شان را در عمل دوست دارند.

👈 مریم را می‌توانید در اینستاگرام دنبال کنید: bit.ly/2YZAvSk

گرتا تونبرگ نوجوان سوئدی در اوت ۲۰۱۸ تنها وقتی ۱۵ سال داشت اعتصاب‌های تک نفره خود را کلید زد. او آن موقع پلاکاردی در دست داشت که روی آن نوشته بود: «اعتصاب مدارس برای تغییرات آب و هوایی.» آن موقع که او تظاهرات تک‌نفره‌اش را مقابل پارلمان سوئد برگزار می‌کرد شاید تصورش را نمی‌کرد که روزی صدها هزار دانش‌‌آموز در سراسر جهان به دعوت او پاسخ مثبت دهند
@kandoo_ngo

تعطیل می‌شویم. چند روز. سریع اسب‌مان را زین می‌کنیم و می‌زنیم به جاده. مقصد کجاست؟ شمال. ماندنِ چند ساعته در راه‌بندان را هم به جان می‌خریم. ما طبیعت و سرسبزی را دوست داریم.

اینکه این تعداد سفر بیش از توان اکولوژیک شمال است، به کنار. اگر می‌خواهیم در آینده هم شمال جای مناسبی باشد که در آخر هفته‌ها و تعطیلات مناسبتی از ما و فرزندان‌مان میزبانی کند، کاش فقط یک چیز را رعایت کنیم: «مدیریت زباله‌های خودمان».

گام اول رها نکردن زباله‌ها در طبیعت.
گام دوم مصرف کمتر انواع پلاستیک‌ها و بسته‌بندی‌ها.

@mostashaar

در مسیر تهران به مشهد، فاصلهٔ بین شاهرود و سبزوار جاده‌ای صاف و بی‌پیچ و خم دارد که احتمال خوابیدن راننده و واژگونی خودرو در آن زیاد است.

راهداری استان خراسان رضوی یا پلیس راهور این استان در قسمتی از این جاده که احتمال خوابیدن بیشتر است، از تکنیک #تلنگر در طراحی تابلوهای کنار جاده استفاده کرده‌اند تا توجه راننده را جلب کرده و مانع از خوابیدن وی شوند.

@mostashaar

🚏 این هم نمونهٔ خارجی تابلوهای سرگرم‌کننده (trivia signs) در استرالیا که یکی از دوستان لطف کردن و فرستادن.

🌀 کاش جستجوگری، #یادگیری و اقدام ما در سایر حوزه‌ها هم به همین سرعت باشد.

🌐 twistedsifter.com/2017/08/trivia-road-signs-in-australia/

✍ در اهمیت فُرم و قالب پیام‌ها

پس از درخواست رئیس سازمان داوطلبان جمعیت هلال‌احمر برای همکاری با این سازمان، جلسه‌ای با یکی از معاونان ایشان داشتم. وقتی روی کلیات طرح به توافق رسیدیم و گفت‌وگو دربارهٔ چارچوب همکاری را آغاز کردیم، ایشان مدل داوطلبانه را مد نظر داشتند و من مدل حرفه‌ای را. در حالی که رزومه‌ام پیش رویشان بود، رو به من کردند و گفتند: «ببین، این همکاری آن‌قدر برای تو ارزشمند خواهد بود که پس از آن، همهٔ فعالیت‌هایت (در ده سال گذشته) یک طرف و این یک قلم یک طرف و حتی فراتر از آنها خواهد بود». پیام ایشان گرچه قرار بود کمی طنازانه باشد و اهمیت همکاری با سازمان هلال‌احمر را نشان دهد، اما پیام ضمنی‌اش ارزش نه‌چندان زیاد فعالیت‌های من در طی سالیان گذشته بود.

همهٔ ما همواره در گپ‌وگفت با اعضای خانواده، دوستان، همکاران و مشتریان (کارفرمایان) با جملات ناپخته یا نسبتاً خامی مواجه می‌شویم که خراب‌کنندهٔ ارتباط‌اند. سال‌ها پیش در کارگاه #ارتباط_مؤثر تمرینی انجام می‌دادیم و در آن یک قصد یا منظور را با فرم‌ها و قالب‌های متفاوتی بیان می‌کردیم. #یادگیری حاصل از این تمرین یکی از شیرین‌ترین و پرکاربردترین یادگیری‌های من بوده که انجام آن را به شما هم پیشنهاد می‌کنم.

حواس‌مان باشد: «فُرم پیام یا شیوهٔ کادوپیچ کردن مقصودی که در ذهن داریم، واقعاً مهم است» و بعضی وقت‌ها یک جملهٔ نامناسب کاری می‌کند که کاسهٔ رابطه می‌شکند و ممکن است بندزدنی هم در کار نباشد.

@mostashaar

❤️ محیطِ زیست اصلی، #دل انسان است.

از مرحوم دکتر فردید نقل است که می‌گفت: «این محیطِ زیست اصلیِ انسان که دل انسان است، آلوده شده است». راست می‌گفت. دل ما آلوده است. دل آدمی که اولاً کارش دوست داشتن بود، آلوده شده و به جای «#دوست_داشتن»، دائماً سودای «#خواستن» دارد. دلش می‌خواهد، دلم می‌خواهد، دلمان می‌خواهد.

وقتی دوست از دلمان رفت، فقط می‌خواهیم خودمان را ارضا کنیم. این ارضای خود هم هیچ حد یقفی ندارد. تا کجا باید به ارضای امیال خود پیش برویم؟ مرزهای این میل‌ها کجاست؟ تا جایی که به میل دیگری آسیب نرسد، یا میل دیگران را سرکوب نکند؟ حتی اگر بتوانیم این مرز را بپذیریم، تازه سرآغاز سرکوب است. باید به خاطر رعایت امیال دیگران، امیال خود را سرکوب کنیم. این سرکوب‌ها، خودش دلمان را می‌گیرد، دلمان را تنگ می‌کند، دلمان را آلوده می‌کند.

دل که محل دوست داشتن دیگری بود، می‌شود محل سرکوب میل خود به خاطر میل دیگران. دلی که «دوست» ندارد و مقام دوست نیست، سرکوب‌هایش، بالاخره یک روزی دهان باز می‌کند و عقده‌هایش بیرون می‌ریزد. این برون‌ریزی عقده‌های حاصل از سرکوب امیال، از همان‌جا ناشی می‌شود که مقامش را از دست داده و این‌طور آلوده به امیالی شده است که خواه در حالت سرکوبش، و خواه در مقام ارضایش، فقط آلودگی را دامن می‌زند. دلی که مقام دوست نباشد، هم آلوده می‌شود و هم آلودگی تولید می‌کند.

این محیط زیست اصلی ما که دل باشد، وقتی آلوده شد، خشم بر ما مستولی می‌شود. چون دائماً با سرکوب امیال مواجه می‌شویم٬ همهٔ عقده‌ها و تحقیرهای ناشی از سرکوب امیال‌مان، دنبال مقصر بیرونی می‌گردد؛ یا پدر، یا مادر، یا همسر یا جامعه و حکومت، بالاخره یکی را پیدا می‌کنیم که تقصیر همهٔ سرکوب امیال‌مان را به گردنش بیندازیم و خشم‌مان را به جانبش نشانه برویم. اما غافل از اینکه داستان چیز دیگری است. نه اینکه این عوامل بیرونی سرکوب واقعی نیستند. واضح است که به هرحال سرکوب‌گران بیرونی، هیچ وقت تمام نمی‌شوند، اما مسئلهٔ اصلی همان دل است که مقامش را از دست داده است. دلی که قرار بوده «دوست» داشته باشد، حالا فقط «می‌خواهد». سرانجامِ این دلِ محرومِ از «دوست داشتن»، چیزی نیست جز حسرت دائمی و خشمی کور و رنجی بی‌پایان.

✍ نوشته‌ای از دکتر اکبر جباری (@jabariakbar)

🎯 چراغ سبز شده اما ماشین جلویی هنوز راه نیفتاده است. ده نفر توی صف ایستاده‌اند اما صندوق‌دار مثل یک لاک‌پشت کند است. پنج دقیقه گذشته، اما هنوز فیلمی که می‌خواهید ببینید دانلود نشده است. این انتظارها مغز ما را منفجر می‌کند، حتی اگر چند ثانیه بیشتر طول نکشد. توی دلمان فحش می‌دهیم و عبوس و عصبانی می‌شویم. به این تمایل ما به پرخاشگری، وقتی بیهوده معطل می‌شویم، «سندروم خشم پیاده‌رو» می‌گویند. پدیدۀ روان‌شناختی‌ای که در جامعۀ شتابان امروز هر روز بیشتر احساسش می‌کنیم.

🔖 ۲۱۰۰ کلمه
⏰ زمان مطالعه: ۱۳ دقيقه

📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
http://tarjomaan.com/neveshtar/9450/

🔻 اشتراک چهار شمارۀ فصلنامه

🔗 @tarjomaanweb

جمعه‌ای که گذشت (۲۱ تیر ۹۸) رویداد تدکس تهران در مرکز همایش‌های برج میلاد برگزار شد. مضمون اصلی این رویداد «خوش‌بینی مسئولانه» بود. رضا غیابی در سخنرانی افتتاحیه گفت: «ما در شرایط امروز ایران و برای بهتر کردن اوضاع بیش از نیاز به مسئولانِ خوش‌بین به خوش‌بینانِ مسئول نیازمندیم. #خوش‌بینی_مسئولانه بدین معناست که علاوه بر این که نسبت به آینده خوش‌بین هستیم، در قبال پدیده‌های پیرامون‌مان و ساختن آینده‌ای خوب مسئولیت داریم».

✅ @RESchool

🚘 اگر هنگام رانندگی از گوشی موبایل ...

@mostashaar

#پلاستیک‌ها پیر نمی‌شوند.

@mostashaar

🤔 اندازهٔ منِ من چقدر است؟

ما در جامعه زندگی می‌کنیم و در این زندگی اجتماعی خود به دیگران وصلیم. تعداد این دیگران و دیگری‌ها بسته به میزان اجتماعی بودن ما فرق می‌کند و می‌تواند از پنج تا پنجاه، پانصد و حتی بیشتر متغیر باشد.

ما در زندگی روزمرهٔ خود و در بستر تعاملات اجتماعی‌مان تصمیماتی می‌گیریم. این تصمیمات به دلیل وصل بودن‌مان به دیگران، فقط و فقط جنبهٔ شخصی و فردی ندارند، بلکه بقیه هم معمولاً از تصمیمات ما اثر می‌پذیرند؛ یعنی اکثر تصمیمات ما پیامدهایی دارند که فقط در زمین خودمان نیست، بلکه بر دیگرانِ زندگی ما هم اثر یا اثراتی دارند.

حال نکته اینجاست که ما چقدر حواس‌مان به این پیامدهایی است که به دیگران می‌رسد و چقدر «اثر بر دیگران» در اتخاذ تصمیم‌هایمان مؤثر است. این چیزی است که می‌توان از آن به «اندازهٔ من» یاد کرد.

اگر منِ من کوچک باشد، در بیشتر موارد دیگران در مرکز تصمیماتم هستند و من فردی دگرخواه، فداکار و از خود گذشته شناخته می‌شوم. اگر منِ من بزرگ باشد، اکثراً خودم در مرکز تصمیماتم هستم و در دستهٔ افراد خودخواه جای خواهم گرفت.

خودخواهی و دگرخواهی انگار یک طیف است. کمی تأمل کنیم و ببینیم ما در کجای طیف قرار می‌گیریم.

@mostashaar