نود درصد از هر چیزی مزخرف است!
این جمله به قانون استرجن شهرت دارد.
تئودور استرجن نویسنده است و این جمله‌اش جالب و تا حد زیادی درست است. در واقع نود درصد کتاب‌ها و خبرهایی که می‌خوانیم، فیلم‌هایی که می‌بینیم، جلساتی که در آن شرکت می‌کنیم، خریدهایی که می‌کنیم و حرف‌هایی که می‌زنیم بیهوده است. تنها ده درصد آن مفید و کافی است. پس با خیال راحت از کنار خیلی از آدم‌ها، اتفاقات و دعواها رد شوید.
اگر من هم مثل نویسنده کتاب بدون خجالت و خودمهم‌پنداری با خودم رو راست باشم می‌گویم: نود درصد ایده‌ها، افکار، نوشته‌ها، نگرانی‌ها، امیدواری‌ها و احساسات من هم بیهوده‌اند. باید تمرکزم را روی آن ده درصد به دردبخور بگذارم.
این قانون هم باعث صرفه‌جویی در زمان و پول می‌شود و هم اینکه بدون عذاب وجدان از کنار چیزهای زیادی در این دنیا رد می‌شویم.
«اگر مطمئن نیستید که چیزی مزخرف است یا نه، مزخرف است». این هم جمله‌ای از رولف دوبلی!
به این قانون عمیق‌تر فکر کنیم، شاید نود درصد خود این قانون هم مزخرف باشد.
✍احسان محمدی

هر كدام از ما چیزی را كه برایش با ارزش بوده از دست می‌دهد. موقعیت‌های از دست رفته، احساساتی كه هرگز نمی‌توانیم دوباره به دست بیاوریم.
این بخشی از آن چیزی است كه معنیش زنده بودن است. اما درون سرمان اتاق كوچكی است كه آن خاطرات را در آن نگه می‌داریم.
اتاقی شبیه قفسه‌های توی این كتابخانه و برای درک عملكرد قلبمان باید مدام كارت‌های مرجع جدید درست كنیم.
باید هر چند وقت یكبار چیزها را گردگیری كنیم، آنها را هوا بدهیم، آب گلدان‌ها را عوض كنیم. تو برای ابد در كتابخانه‌ خصوصی خودت زندگی می‌كنی.
هاروکی موراکامی
از کتاب کافکا در کرانه

🌱

ترس پنهان مردان

من فکر می‌کنم مردان ترسو هستند و زنان خیال‌پرداز. مردان ترسو هستند به خاطر اینکه خیلی نگران قدرت، نیرو و مردانگی‌‌شان هستند. همیشه می‌ترسند این‌ها را از دست بدهند. از این رو، در زندگی همیشه به گونه‌ای اقدام می‌کنند و تصمیم می‌گیرند که حافظ قدرت و توانایی‌های آنها باشد، حافظ چیزی باشد که حیاتی‌ترین مسئله وجودشان در نظر می‌گیرند؛ یعنی در اصل تصویر خود و غرور مردانه‌ آنها. به این ترتیب، از آنجا که مردان به طور مداوم در معرض و در خیال از دست دادن همه چیز هستند، وجودشان فوق‌العاده پر از ترس است. زنان به سهم خودشان به طور آشکار از مردان شجاع‌تر هستند. مطمئنا زنان ترس‌های خودشان را دارند، اما آن‌ها چیزی برای از دست دادن ندارند، زیرا آنها از همان اوایل کودکی با تجربه‌ فقدان سر کرده بودند. زنان در عین حال که تصمیم می‌گیرند با هر گونه دشواری رویارو شوند، می‌دانند که با خطر از دست دادن همه چیز مواجه نیستند، پس بدون تعلل پیش می‌روند. اما در مقابل ما مردان تصور می‌کنیم که ممکن است همه چیز را از دست بدهیم. این گونه ترس و دودلی توان ما را می‌گیرد. ما خیلی راحت‌تر از زنان می‌گوئیم: “نمی‌دانم، حالا صبر کنیم، بگذار ببینم.” می‌لرزیم و به طور پایان‌ناپذیری تامل می‌کنیم. ما مردها بدون شک ویژگی‌های دیگری هم داریم اما ترسو بودن شکننده‌ترین ویژگی ما، پاشنه آشیل ما است.
از:
OEDIPUS: The Most Crucial Concept in Psychoanalysis; JUAN-DAVID NASIO

پی‌نوشت: این قطعه را چند سال پیش ترجمه کردم. امیدوارم این کتاب و دیگر آثار غنی و خواندنی نازیو به زودی به فارسی ترجمه شوند.

@ravankavi1939

داستان زندگی‌تان را پیش هر کس و ناکس، هر روانشناس و ناروانشناسی نبرید؛ اجازه ندهید سختی‌های عمیق زندگی‌تان را به برچسب‌هایی مثل فقدان عزت نفس و اهمال‌کاری تقلیل دهند؛ انگ بیماری بزنند و تمام تلاش‌ها و تقلاهای شما را نادیده بگیرند؛ فراز و فرودهای زندگی‌تان را با چند اصطلاح ساده‌انگارانه مسطح سازند؛ کاراکتر خاص شما را نتوانند ببینند و به جای آن یک تیپ بی‌خاصیت ترسیم کنند؛ از شرایط سیاسی و اقتصادی که در آن زیسته‌اید چیزی نگویند و همه چیز را به گردن شما بیندازند.
داستان زندگی شما، رازها و رنج‌های شما، مهم‌ترین سرمایه وجودی شما است، به هر کسی اجازه ندهید آن را بشنود.
#روانشناسی_انتقادی
@ravankavi1939

زخم، گریز، عصیان

خودزنی در دوره نوجوانی نهایت طغیان جسمانی است. بلوغ همچون تن بیگانه‌ای است که روان خام کودکی را به تسخیر در می‌آورد. نوجوان در مقابل زبانی نمی‌یابد برای بیان آنچه در درونش می‌گذرد؛ گمشده در سرزمینی ناشناخته است. زخم انگار گریزگاهی است، نگارش کدهایی است برای خودیابی.
‏خودزنی از سوی دیگر عصیانی است علیه اتوریته بزرگسالی. نوجوان بر تنش ‎زخم می‌زند تا با دهن‌کجی مالکیت بر زندگی‌اش را از والدین پس بگیرد. والدین را بیرون می‌راند و برای تاب تنهایی به همسالان پناه می‌برد. با پارانویای خودی‌های همسال و غیرخودی‌های بزرگسال روانش را گونه‌ای سازمان می‌دهد.
@ravankavi1939

می‌دانم. انسان در تار عنکبوت تجربه‌هایش دچار و گرفتار می‌ماند.
#سلوک
#محمود_دولت‌آبادی
نشر #چشمه

جوان که بودم از مردم چیزی را می‌خواستم که نمی‌توانستند بدهند: دوستی پیوسته، عاطفه مدام.
حال یاد گرفته‌ام از آنان چیزی بخواهم کمتر از آنچه می‌توانند بدهند: همنشینی بی‌کلام. آن‌وقت احساس‌ها، دوستی‌ و اشاره‌های اصیل آنان در نظر من ارزش معجزه را به تمامی دارد: اثر تمام عیار لطف.
پیوست‌ها
ورق چهارم
#آدم_اول
#آلبر_کامو
ترجمه #منوچهر_بدیهی
انتشارات #نیلوفر

آدم نمی‌تواند با حقیقت_«با دانستن»_ زندگی کند، کسی که این کار را می‌کند خودرا از آدم‌های دیگر جدا می‌کند چون دیگر ابدا نمی‌تواند در توهم آنان شریک شود. چنین کسی غول بی‌شاخ و دم است_ ومن چنینم.
از بخش آدم اول ( یادداشت‌هاو طرح‌ها)
#آدم_اول
#آلبر_کامو
ترجمه #منوچهر_بدیهی
انتشارات #نیلوفر

همونجوری که ارنست همینگوی خیلی خوب پی برده، ارزش نهایی زندگی‌های مارو نه چطور بردن‌هامون که چطور باختن‌هامون مشخص ‌می‌کنه.
#بعد_زلزله
#هاروکی_موراکامی
ترجمه #بهرنگ_رجبی
نشر #چشمه

مهم نیست سفر آدم چقدر طولانی باشه، آدم هیچ‌وقت نمی‌تونه از دست خودش فرار کنه.
#بعد_زلزله
#هاروکی_موراکامی
ترجمه #بهرنگ_رجبی
نشر #چشمه

جونکو گفت:« یه چیزی رو می‌دونین؟»
«چی؟»
«من به کل خالی‌ام.»
«واقعا؟»
«واقعا.»
جونکو چشم‌هایش را بست و پیش از آن‌که متوجه شود اشک بر گونه‌هایش جاری شد. با دست راست، با تمام توانی که داشت، از روی شلوار زانوی میاکی را گرفت. سرمایی خفیف توی تن‌اش دوید. میاکی دست انداخت دور شانه‌ی او و کشیدش نزدیک‌تر؛ اشک جونکو اما کماکان بند نمی‌آمد.
خیلی گذشت تا آن‌که جونکو بالاخره با صدای گرفته گفت« این تو واقعا هیچ‌چیِ هیچ‌چی نیست. هیچ‌چی توم نمونده. خالی.»
میاکی گفت«می‌دونم منظورت چیه.»
«واقعا؟»
«آره من متخصصی‌ام تو این قضیه.»
«چی‌کار می‌تونم بکنم؟»
«شب خوب بخواب.معمولا روبه راه می‌کنه قضیه رو.»
«این‌جوری که من شده‌م روبه راه کردنش خیلی آسون نباشه.»
#بعد_زلزله
#هاروکی_موراکامی
ترجمه #بهرنگ_رجبی
نشر #چشمه

کیست این که با من به دشمنی برخاسته جز کوربینی من؟_مرا در دانشم بسیار باید نگریست اگر چنین با من بر سرِ جنگ است.
#سه‌_برخوانی
#بهرام_بیضایی
#انتشارات_روشنگران_و_مطالعات_زنان

نمی‌دانی چه روزهایی را بی‌تو گذرانده‌ام. به خاطر این روزها از تو بدم می‌آید. می‌توانستیم با هم خوشبخت باشیم.

-#لیدی_ال
#رومن_گاری

عشق را از عَشَقه گرفته‌اند و آن گیاهی است که در بُن درخت، اول بیخ در زمین سخت کند، پس سر برآرد و خود را در درخت می‌پیچد و هم‌چنان می‌رود تا جمله درخت را فرا گیرد، و چنانش در شکنجه کند که نم در درخت نماند، و هر غذا که به واسطه آب و هوا به درخت می‌رسد به تاراج می‌برد تا آنگاه که درخت خشک شود...
#سلوک
#محمود_دولت‌آبادی
نشر #چشمه

آری... انسان در ذهنش زندگی می‌کند، انسان در ذهنش می‌میرد
#سلوک
#محمود_دولت‌آبادی
نشر #چشمه

پیر شدن خود را فقط من دیده‌ام. ناگهانی.دقیق چون فروافتادن از یک ارتفاع ناشناخته. این اتفاقی است که در ذهن و زندگی کم اشخاصی رخ می‌دهد. یک وقفه ناگهانی، یک ورطه ناگهانی. وقتی که از همه کس گسسته بودم و اکنون... هم من، -مردی که گم شد- شعری آورده است در پاره شعری از قیس عامر که:
«روزم چون روز دیگران می‌گذرد؛ اما شب که در می‌رسد یادها پریشانم میکنند، چه اضطرابی!
روز را به سر می‌برم اما...شبانگاه من و غم یکجا می‌شویم
همانا عشق در قلب ما جا یافته و ثابت است؛ چنان چون پیوست انگشان با دست!»
#سلوک
#محمود_دولت‌آبادی
نشر #چشمه

ابرها مثل خاطره می آمدند می رفتند و آنقدر دورش می چرخیدند تا راهی پیدا کنند بروند توی سینه‌اش دل دل بزنند و امانش را ببُرند.
#نام_تمام_مردگان_یحیاست
#عباس_معروفی
نشر #گردون

انسان در مسیر عمر خود مگر چندبار می‌تواند به دوستانی بربخورد که از میان آن‌ها همزبانی بیابد. همزبانی که همدل باشد.
#سلوک
#محمود_دولت‌آبادی
نشر #چشمه

دو روز پیش، گزارش قطوری مبنی بر افزایش خطر ابتلای کودکان و نو جوانان
به اختلالات روانی در اثر استفاده از گوشی،
تقدیم کاخ سفید شد. گزارشی که قرار است به جد،  در دستور کار متخصصین  قرار گیرد.
افسردگی، اختلالات اضطرابی، اختلالات خوردن ، خودزنی، خودکشی،
بی نظمی، عدم کارایی در برقرای ارتباط با دیگران در
دنیای واقعی و افت کارایی تحصیلی، از
جمله مصداق های این گزارش است.
نتایجی که قبلا نیز  به کرات از طرفِ عصب روانشناسان و سایر متخصصان مورد تاکید بوده  است.

به فکر جامعهء خودمان افتادم
جامعه ای که والدینِ کم حوصله، از گوشی به عنوان یک " پستانک" استفاده می کنند.
جامعه ای که  بسیاری از والدین، خود معتادند.
معتاد به گوشی و استفادهء مدام
از اینترنت.

به امید روزهایی بهتر
شهین علیائی زند
پ ن : درودها ... سرکار خانم دکتر شهین علیایی زند استاد دانشگاه و بنیان گذار اولین موسسه پیش گیری از آزار جنسی کودکان و نوجوانان میباشند .

از کودکی هویت او را در سایه حضور یک مرد، تعریف کرده بودند: مهم بود که پدرش، برادرش و شوهرش چه کسانی هستند.
او را ترسانده بودند که اگر شوهر نکند، با برچسب‌های تحقیرآمیز جامعه چون "ترشیده" بی‌ارزش تلقی می‌شود.
اما او فعلا نمی‌خواست ازدواج کند، می‌خواست تعریف جدیدی از یک زن مستقل، ارائه دهد: بانویی که هنوز برای رشد و شکوفایی خودش، به تنهایی و وقت، نیاز دارد. کسی که حتی اگر روزی بخواهد با مردی باشد، از موضع قدرت و استقلال، با او وارد رابطه می‌شود، نه از موضع ضعف!
📚 labelaye_satrha