کل روز بیکار نشستم در و دیوار و نگاه میکنم. بعد بهم میگن خیلی شرکت خوبیه که چرا میخوای بری؟
تن‌پرور نیستم. دلم چالش حل کردن میخواد. اینا حاضرن کل روز بیان بشینن در و دیوار ببینن حقوق بگیرن برن. من نمیتونم.

امروز میخوام غرق شم تو ترک‌های ابی. تا شب

وقتی بهش گفتم، لبخند زد و گفت خسته نباشی دختر. بالاخره اون بغلی که می‌خواستی و پیدا کردی.

اینکه برای فردا هیچ ذوقی ندارم یعنی زندگی کار خودشو باهام کرده.

بدبخت شدم، رفتم یه جای اسپاتیفای دیگه نمیتونم ازش بیام بیرون.

بیچاره هرچقدرم عوض شه بازم "آدم" نمی‌شه.

یه وقتایی نگاهش می‌کنم و خستگیم درمیره. خستگی سال‌ها.

اگه بامزه نباشم دق می‌کنم.

میدونی تنها ذوقم چیه از این کار جدید؟ اینکه رو صندلیم چهارزانو بشینم و فضای کارم‌و خوشگلاسیون کنم. همین! هممممممین!

مشکلی با لکه‌های قدیمی لباسام ندارم. اینو صبح که داشتم لباس می‌پوشیدم فهمیدم. اون لکه‌ روی آستین پولیور قدیمی که عمو حمید بهم سوغاتی داد و روش نوشته waves و دوست دارم. حتی یادم نمیاد از کجا اومده ولی اصراری هم به پاک کردنش ندارم. بودنش هم مانع پوشیدنش نمیشه. میدونی، خودمم یه سری لکه دارم که وقتی دیدم آدما من‌و با دیدن اینا هنوز دوست دارن دیگه تلاشی برای پنهان کردنشون نکردم.

"Did I ever tell you the definition of insanity? It's doing the exact same thing over and over again and expecting different results. That. Is. Crazy."

هفت ساله کار میکنم، یه لطفا ته جمله رو نتونستم یاد این جماعت بدم.

شرکت قبلی دعا دعا میکردیم پنج بشه بزنیم بیرون، الان دیدم ساعت پنج و ربعه و من هنوز نشستم. فرق و میبینی؟ الله الله

به اون نقطه ای از موی بلند رسیدم که اگه یه ذره دیگه صبر کنم بلند میشه ولی هر روز فکر میکنم خب الان میرم دوباره کوتاهش می‌کنم.

۱۶ آذر بود.

دیدم تو خواب فقط دارم داد میزنم. چه کاریه؟ بیدار شدم.

گفتنش سختمه، نمیشه به جاش گازت بگیرم؟

خبر بد برای گوش‌هام. کیس هندزفیری‌مو گم کردم.

امروز اون روزیه که اکبر عبدی میتونه با لهجه ترکی بهم بگه: سه روز دیگه تولدته نه؟؟؟ و من با لحن لوس بهاره رهنما بگم: بله عمو جون...

چرا من در خونه رو باز کردم ریز احمد نیست بهم بگه خسته نباشی عزیزم؟

اگه کارد وردارم بزنم بهش ببینم کیک نیست چی؟