الان یه سری دغدغه‌های پیش پا افتاده و مسخره دارم و بای د تایم آیم اُوِر دِم، دغدغه‌هایی که الان مهم به شمار میان دیگه بیات شدن.

در حال بسیار خوبی ام، امیدوارم شما هم خوب باشید یا بشید.

یکی یه دفعه یه جایی گفت
You’re crazy, but don’t get mad. I’m crazy too! Everybody is! Let’s just hope our crazy match.

آخه جای خالی آدم ها فقط با خودشون پر میشه.
فقط با خودشون پر میشه.

بعد، دلتنگی میشه یه قسمتی از آدم، مثل قلب، سیستم لیمبیک یا اندام تحتانی، باهاش زندگی می‌کنی، حس می‌کنی و میری.

با خوشحالی بخونید:
امتحانا تموم شد، بعد از دو ماه و نیم، بعد از اشک‌ها و خنده‌های عصبی فراوان.

بقول فائزه، خوشحالی تک تک سلول‌هام، در تمام جهان‌هام، در تمام زمان‌هام.
#بمرانی

You’re so pretty I can’t not look at you.

اگه کافئین آدم بود باهاش ازدواج می‌کردم.

باید کم کم بفهمی که نباید انتظار داشته باشی حتا بعد از تلاش کردنْ اوضاع بهتر بشه.

-تنهایی اذیتت می‌کنه؟
-فقط ساعاتی از روز

وقتی امکان نتوانستن به فکرتان می‌رسد، همه چیز خراب می‌شود.

الان دیگه با این حقیقت که اینجا نیستم در صلحم. ولی این حقیقت که هر روز دارم ازش دور‌تر میشم خیلی آزارم میده.

بهم میگه زندگی‌تو بکن! همه دارن همین کارو می‌کنن! چرا باید واسه هرکار درستی که می‌کنی جشن بگیری و جایزه تقدیم خودت بکنی؟ grow up! چرا انقدر برات عجیبه که داری زندگی می‌کنی؟! زندگی همینه خب!

There is pain, i know it’s there , i just don’t know where it comes from.

و وانگهی خداوند حد را آفرید!

و ما "عَنِ" آن را درآوردیم

الان دلم می‌خواد یکی بهم بگه نیاز نیست بلند شم درس بخونم. حقیقتا اینو با تمام وجود می‌خوام.

Problem solved.

همیشه یک بیوشیمی هست که آدم را آزار بدهد، مغز آدم را تلیت کند و آدم را به تلخی بکشاند، اما خدا را شکر که بیوشیمی واقعی تمام شد، رفت، دیگر هم بر‌نخواهد گشت.

چندین نفرو توی زندگیم می‌شناسم که تمام چیزی اند که من نیستم. آدم‌های خوشحالی‌ن، در واقع راه‌های دیگه‌ی منن، آلترنتیو‌های مختلف از انتخابامن و من با دیدنشون حالم خوب میشه، خوشحال می‌شم که اونا نیستم.