تنها چیزی که کم ندارم حجم غمه. به همه می‌رسه. اشکام شاید خشک بشن ولی غم هست، یک دریا.

من نمی‌فهمم چرا بعضی ادمین های برخی چنل ها که اتفاقا پلتفرم‌های بزرگ‌تری دارن این روزها فاز رهبری گرفتن و بکنید نکنید راه انداختن تو چنلهاشون و خیلی هم به اصطلاح خودشون دارن استراتژیک فکر میکنن
بچه ها ما هیچکدوم نه سواد سیاسی داریم نه حداقل سواد اجتماعی. هرکسی هم روی موج احساس خودش سواره این روزها
اگر اتفاق سهمگینی مثل دیشب باشه خب از خبرگزاری های بزرگ و مطمئن نقل و فوروارد می‌کنیم که اگر میتونین و شرایطش رو دارین تو خیابون باشین و وگرنه جون خودتون در وهله اول از همه چیز مهمتره.
خواهش می‌کنم درگیر احساس یه نفر دیگه که اندازه خودتون میفمه و تازه حتی اینجا نیست که ببینه دقیقا داره چه اتفاقی میفته نشین.

امیدوارم فردا صبح بیدار شم بیینم یه شهاب سنگ مستقیم خورده به دانشگاهم و با خاک یکسان شده.

امیدوارم فردا صبح بیدار بشم و چند ثانیه بعد ازین که خبر شهاب سنگ خوردن به دانشگاهم رو شنیدم و خوشحال شدم یه شهاب سنگ هم به خودم بخوره و در حال لبخند زدن منهدم بشم.

پریا منو وصل نگه میداره به این دنیا، حتی اگر خودم نخوام.

ولی خب تا خنده های پریا هست، زندگی باید کرد بنظرم.

من از تلاش کردن برای این و اون خسته‌م.

خب حالا بشین با تصمیم‌هات زندگی کن.

فکر می‌کنم خیلی بزرگ و بالغ و عاقل و فلانم، بعد یهو به خودم میام می‌بینم دارم اشکامو با پشت دستم پاک می‌کنم و میگم “چرا تولدمو یادت نبود؟”

ما هنوز نمردیم.

من همه‌ی همه‌ی همه‌ی تلاشم رو کردم. همه‌ی همه‌ی زورم رو زدم. قبول ندارم که کافی نبودم، ولی حتا اگر تو درست گفته باشی و من کافی نباشم، دیگه همینه. همینم. تمامم همین بود. بعد از این دیگه من نیست، بقیهٔ جهانه؛ بقیهٔ جهان هم دست من نیست.

اگر من رو حضوراً دیدید و به بغل شدن نیاز داشتید، بیاید جلو. باشه؟

آروم می‌گیریم، امشب نه، امسال نه، ده سال دیگه نه، ولی بلاخره آروم می‌گیریم.

https://news.1rj.ru/str/samestuff/21070
این آهنگ هم تا ابد برای ساریناست.

یکی زحمت کشید داره همه پیام هایی که افراد داوطلب برای کمک درسی هستند رو اینجا جمع میکنه.
باتشکر از میخواهم وحشی بمانم که استارت این کار قشنگ رو زد.

https://news.1rj.ru/str/natarsidmahamebahamhastim


راه ارتباطیش:
@Tamazerobot

هی تو سرم ازت می‌پرسم «خوبی؟»

بیا فرار کنیم و هیچوقت برنگردیم.

الان فقط نیاز دارم که روی بلندی بیمارستان محبوبم بشینم و یکی کنارم بشینه که بتونه بدون معذب شدن، سکوت کنه و قهوهٔ عزیزمون رو بخوریم و هیچی نگیم و اون وسط هم اگر همو بغل کردیم چه بهتر.

من ممکنه یکی رو خیلی دوست داشته باشم و از معاشرت باهاش لذت ببرم ولی همزمان وقتی بهش میرسم، قدرت تکلمم رو از دست بدم و چیزی برای گفتن نداشته باشم.

امروز، اون لحظه‌ای که چشمام روی میکروسکوپ فیکس شد و تونستم قرنیه و لنز رو ببینم، وارد core memoryم شد. بهشت بود. بهشت.