من همه‌ی همه‌ی همه‌ی تلاشم رو کردم. همه‌ی همه‌ی زورم رو زدم. قبول ندارم که کافی نبودم، ولی حتا اگر تو درست گفته باشی و من کافی نباشم، دیگه همینه. همینم. تمامم همین بود. بعد از این دیگه من نیست، بقیهٔ جهانه؛ بقیهٔ جهان هم دست من نیست.

اگر من رو حضوراً دیدید و به بغل شدن نیاز داشتید، بیاید جلو. باشه؟

آروم می‌گیریم، امشب نه، امسال نه، ده سال دیگه نه، ولی بلاخره آروم می‌گیریم.

https://news.1rj.ru/str/samestuff/21070
این آهنگ هم تا ابد برای ساریناست.

یکی زحمت کشید داره همه پیام هایی که افراد داوطلب برای کمک درسی هستند رو اینجا جمع میکنه.
باتشکر از میخواهم وحشی بمانم که استارت این کار قشنگ رو زد.

https://news.1rj.ru/str/natarsidmahamebahamhastim


راه ارتباطیش:
@Tamazerobot

هی تو سرم ازت می‌پرسم «خوبی؟»

بیا فرار کنیم و هیچوقت برنگردیم.

الان فقط نیاز دارم که روی بلندی بیمارستان محبوبم بشینم و یکی کنارم بشینه که بتونه بدون معذب شدن، سکوت کنه و قهوهٔ عزیزمون رو بخوریم و هیچی نگیم و اون وسط هم اگر همو بغل کردیم چه بهتر.

من ممکنه یکی رو خیلی دوست داشته باشم و از معاشرت باهاش لذت ببرم ولی همزمان وقتی بهش میرسم، قدرت تکلمم رو از دست بدم و چیزی برای گفتن نداشته باشم.

امروز، اون لحظه‌ای که چشمام روی میکروسکوپ فیکس شد و تونستم قرنیه و لنز رو ببینم، وارد core memoryم شد. بهشت بود. بهشت.

این که تموم شدنش دست خودمه، بهم حس قدرت میده.

شاید وقتی دیگر، شایدم هیچ وقت.

و خب گاهی بخشیدن، یعنی اجازه داری دوباره تکرارش کنی.

Look at the stars, look how they shine for you.

“نه فراموش می‌کنیم، نه می‌بخشیم. “
[زن زندگی آزادی]

“خون، خون، دریای خون…”

من هر روز:
پس کی فارغ‌التحصیل میشم؟

I’m fine. Yes, broken, but fine.