واقعا چرا؟
#conversations

امید نعمتی با دلبری تمام می‌خونه: من که اون برق نگات یادم نمیره! و من به برق نگاهش فکر می‌کنم و دلم گرم میشه.

استاد آناتومی عملی: شما دانشجوها هر کدومتون یه قِر و افاده‌ای واسه خودتون دارین!
پریناز: اتفاقا ما هم در مورد استادا همین نظرو داریم!

منم میگم که اگه این دو دقیقه، شفاف‌ترین و راهگشاترین بیانیه‌ی قرن نیست، در معنا کردن شفافیت و راهگشایی به بیراهه رفتیم :)))

در باب این روزها، این هفته‌ها، در باب این پاییز عجیب!

چون ما آدم‌هایی بودیم که فکر می‌کردیم اگر یه کاری بهمون محول میشه، یا انجامش نمیدیم یا درست انجامش میدیم و ۲۹ تیر، تصمیم گرفتیم که درست انجام دادنو انتخاب بکنیم. چون ما انتخابمون درست بود و الان “شرایط” ما رو مجبور کرده که گزینهٔ اول رو انتخاب کنیم. چون توی این جهان، “شرایط” حرف اولو میزنه.

همهٔ یلدا یه طرف، تبریکاش یه طرف.

And you loved her anyway

چشماش خندید.. بس بود!

باز نامجو بخونه و تو زار بزنی.
چقدر نامجو بخونه و تو زار بزنی دنیا دست از سرت برمیداره؟

So we’re gonna wait...

این بمونه یادگاری از کارگاه آشنایی با پژوهشمون، تا سر فرصت بیام تعریف کنم.

این روزها دائم از خودم می‌پرسم: من چه جایگاهی در زندگیِ آدم‌های اصلی زندگی‌م دارم؟
And I’m afraid of the answer!

چرا انقدر برنامه ریزی لذت بخشه؟
شاید چون حداقل رو کاغذ اوضاع خوب و آروم میشه.
#تسلی‌بخش‌ها

این جهان قول داده که بعد از هر اتفاق خوبی، سی بار قلب آدمی رو بشکنه.

امنیتی که آدم‌ها برای هم ایجاد میکنن خیلی باارزشه.

یکی از بدترین حس‌ها، حس left out بودنه.

خدا رو شکر می‌کنم برای تموم شدن امروز.

بهش گفتم: از اونا انتظاری نداشتم، اما از تو که زخمامو دیده بودی انتظار داشتم که چاقو نزنی توشون.
دروغ میگم، بهش نگفتم. بهش نمیگم. مثل کار قبلی، مثل تمام اتفاقای قبلی، انقدر توی مغزم باهاشون دعوا میکنم که بشن یه تومور و شروع کنن به کشتنم.
I hate this life, this fucking shitty life.